Bölüm 4 - Kıskançlığın Rengi

Violet, Caitlyn’in yanında otururken telefonunun yeniden titremesiyle gözlerini ekrana çevirdi.
Iris’ten gelen mesajları görünce yüzündeki rahat ifade kayboldu.
Iris: Hâlâ orada mısın?
Iris: Violet, sana bir şey soruyorum.
Iris: Benimle konuşmak yerine başkalarıyla vakit geçiriyorsun.
Violet telefonu ters çevirerek masaya bıraktı.
Caitlyn: Her şey yolunda mı?
Violet: Her zamanki şeyler.
Caitlyn: Her zamanki şeyler seni bu kadar geriyorsa pek yolunda sayılmaz.
Violet hafifçe güldü.
Violet: Sen insanları rahat bırakmayı bilmiyor musun?
Caitlyn: İstersen susabilirim.
Violet ona döndü.
Violet: Öyle demedim.
Caitlyn’in dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi.
Caitlyn: O zaman sorun yok.
Violet, Caitlyn’in bu kadar kolay geri çekilebilmesine şaşırmıştı.
Iris genellikle bir şey istediğinde Violet’in hemen karşılık vermesini beklerdi.
Caitlyn ise onun konuşmak istemediğini anladığında üstelemiyordu.
Bu fark, Violet’in dikkatinden kaçmamıştı.
***
Barın diğer ucunda Luna, Iris’in içeri girdiğini fark etti.
Iris’in yüzündeki gergin ifade, onu gören herkesin dikkatini çekebilecek kadar belirgindi.
Iris kalabalığın arasından geçerek doğrudan Violet’in bulunduğu masaya yöneldi.
Iris: Demek buradasın.
Violet başını kaldırdı.
Violet: Iris? Buraya geleceğini söylememiştin.
Iris: Söyleseydim gelmemi istemezdin.
Violet kaşlarını çattı.
Violet: Böyle bir şey söylemedim.
Iris’in bakışları Violet’ten Caitlyn’e kaydı.
Iris: Rahatsız mı ediyorum?
Caitlyn sakince karşılık verdi.
Caitlyn: Hayır, tabii ki.
Iris: Sana sormadım.
Masadaki hava bir anda değişti.
Violet doğrulup Iris’e baktı.
Violet: Iris, düzgün konuş.
Iris: Ne yaptım ki? Sadece seninle konuşmaya geldim.
Violet: O zaman benimle konuş, başkalarına çıkışma.
Iris’in yüzü düştü.
Iris: Eskiden böyle değildin.
Violet: İnsanlar değişir.
Iris: Evet, özellikle hayatlarına başka insanlar girdiğinde.
Caitlyn bakışlarını Iris’e çevirdi ama tartışmaya katılmadı.
Violet ise Iris’in ne ima ettiğini anlamıştı.
Violet: Caitlyn’in bununla hiçbir ilgisi yok.
Iris: Ben onun adını bile söylemedim.
Violet: Söylemene gerek yok, ne demek istediğini anladım.
Iris kollarını göğsünde birleştirip başını başka tarafa çevirdi.
Iris: Ben senin sevgilinim, Violet.
Violet: Bunu biliyorum.
Iris: O zaman neden bütün akşam onunla oturuyorsun?
Violet: Çünkü konuşuyoruz, Iris.
Iris: Benimle de konuşabilirdin.
Violet: Seninle konuşmaya çalıştığımda her şey tartışmaya dönüşüyor.
Iris bir an sessiz kaldı.
Bu sözün canını sıktığı belliydi.
Iris: Yani artık benimle vakit geçirmek istemiyorsun.
Violet alnını ovuşturdu.
Violet: Söylediğim bu değil.
Iris: Peki, ne söylüyorsun?
Violet cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
Violet: Şu an burada kavga etmek istemiyorum.
Iris: Tabii, çünkü onun yanında beni küçük düşürmek istemiyorsun.
Violet’in sabrı tükenmeye başlamıştı.
Violet: Her şeyi Caitlyn’e bağlamayı bırak.
Iris: Demek artık onu savunuyorsun.
Violet: Iris!
Violet’in sesi yükselince masadaki herkes sustu.
Violet normalde öfkesini kontrol etmekte zorlanmazdı ama Iris’le yaptığı her konuşma onu biraz daha yoruyordu.
Iris’in gözleri doldu.
Iris: Tamam, anladım.
Violet: Iris, bekle—
Iris: Hayır, sen eğlenmene bak.
Iris arkasını dönerek uzaklaştı.
Violet yerinden kalkacak gibi oldu ama birkaç saniye sonra yeniden oturdu.
Peşinden gitmesiyle hiçbir şeyin çözülmeyeceğini hissediyordu.
Caitlyn sessizce ona baktı.
Caitlyn: İyi misin?
Violet: Bilmiyorum.
Bu cevabı kendisi bile beklemiyordu.
***
Iris, barın çıkışına ulaştığında Luna onu takip etti.
Luna: Iris, bir dakika.
Iris: Şimdi konuşmak istemiyorum.
Luna: Violet’le tartışmanızın sebebini bilmiyorum ama Caitlyn’e böyle davranman doğru değildi.
Iris: Sen de mi onun tarafındasın?
Luna: Taraf tutmuyorum.
Iris: Hepiniz aynısınız zaten.
Luna içini çekti.
Luna: Iris, Violet’in ne hissettiğini onun yerine ben söyleyemem ama ikinizin de mutsuz olduğunu görmemek imkânsız.
Iris cevap vermedi.
Luna: Bir ilişkinin devam etmesi için yalnızca bir kişinin çabalaması yetmez.
Iris gözlerini kaçırdı.
Iris: Ben sadece onun beni sevdiğinden emin olmak istiyorum.
Luna: Bunu anlıyorum ama onu sürekli suçlamak sana istediğin güveni vermeyecek.
Iris bir süre sessiz kaldıktan sonra kapıya yöneldi.
Luna onu durdurmadı.
***
Masaya döndüğünde Violet çoktan ayağa kalkmıştı.
Violet: Ben eve gidiyorum.
Caitlyn: İstersen biraz daha kalabilirsin.
Violet: Bugünlük yeterince olay yaşadım.
Caitlyn başını salladı.
Caitlyn: Anladım.
Violet ceketini giydi ve bir an duraksadı.
Violet: Bu arada, az önce olanlar için kusura bakma.
Caitlyn: Özür dilemeni gerektiren bir şey yapmadın.
Violet: Yine de geceni mahvettim.
Caitlyn gülümsedi.
Caitlyn: Gecem mahvolmadı.
Violet: Emin misin?
Caitlyn: Eminim.
Violet’in yüzündeki gerginlik biraz azaldı.
Violet: O zaman görüşürüz, Caitlyn.
Caitlyn: Görüşürüz, Violet.
Violet kapıya doğru yürürken Caitlyn bir süre arkasından baktı.
Nova: Bir şey söyleyeceğim.
Caitlyn: Söyleme.
Nova: Daha söylemedim bile!
Evelyn gülerek araya girdi.
Evelyn: Kızın arkasından bakmayı bırakınca konuşuruz.
Caitlyn gözlerini devirdi ama bakışlarını kapıdan ayırması biraz zaman aldı.
***
Violet evine ulaştığında telefonunu cebinden çıkardı.
Iris’ten yeni bir mesaj gelmişti.
Iris: Yarın konuşmamız gerekiyor.
Violet ekrana uzun süre baktı.
Violet: Tamam.
Mesajı gönderdikten sonra telefonu masaya bıraktı.
Bir zamanlar Iris’le geçirdiği güzel günleri hatırladı.
Her şeyin bu kadar karmaşık olmadığı zamanları…
Ama geçmişte güzel şeyler yaşamış olmaları, bugün yaşadıkları sorunları ortadan kaldırmıyordu.
Violet pencereye yaklaşıp dışarıdaki ışıklara baktı.
Caitlyn’in yanında hissettiği huzuru düşünmemeye çalıştı.
Çünkü Iris’le ilişkisi hâlâ devam ediyordu.
Ve Violet, ne kadar kaçmaya çalışırsa çalışsın, artık bir şeylerin eskisi gibi olmadığını biliyordu.