Bölüm 2 - Aklımdan Çıkmıyorsun

Sabah güneşi perdelerin arasından odasına sızarken Violet, komodinin üzerindeki telefonunun titreşmesiyle gözlerini açtı.
Gece eve döndüğünde aklını kurcalayan düşüncelerden kurtulmak için kendini uyumaya zorlamıştı, fakat görünüşe göre pek başarılı olamamıştı.
Telefon ekranında Luna’nın art arda gönderdiği mesajlar vardı.
Luna: Eve vardın mı?
Luna: Violet, cevap ver.
Luna: Yaşıyor musun sen?
Violet istemsizce güldü ve klavyeye uzandı.
Violet: Yaşıyorum, anne.
Luna: Komik olduğunu mu sanıyorsun?
Violet: Biraz.
Luna: Dün gece neden bu kadar erken kaçtın?
Violet: Iris’i otele bıraktım, sonra eve geldim.
Luna: Caitlyn’le konuşman güzeldi ama.
Violet’in parmakları ekranın üzerinde durdu.
Violet: Ne alaka şimdi?
Luna: Hiçbir şey. Sadece gözlerini kızdan alamadığını fark ettim.
Violet: Saçmalama.
Luna: Tabii, tabii. Neyse, akşam görüşürüz.
Violet telefonu yatağın üzerine bıraktı.
Violet: Lanet olsun sana, Luna.
Kendi kendine söylenirken dün geceki karşılaşmayı hatırladı.
Caitlyn’in gözleri, gülümsemesi ve ona söylediği o cümle…
“Sana kötü gelen şeylerden uzaklaş ve onları bırak.”
Violet kaşlarını çattı.
Normalde kimsenin düşüncelerine bu kadar takılmazdı.
Üstelik Caitlyn’i daha yeni tanımıştı.
Yatakta doğrulup saçlarını geriye itti.
Violet: Alt tarafı bir kız.
Bunu söylerken bile kendisine inanmadığını fark etti.

---

Caitlyn ise çok daha farklı bir sabaha uyanmıştı.
Yatağında yan yatmış, telefonunun ekranına bakıyordu.
Luna’nın dün gece çektiği birkaç fotoğraf gruba gönderilmişti.
Fotoğraflardan birinde Violet, sahnede başını hafifçe yana eğmiş, yüzünde kendinden emin bir ifadeyle kameraya bakıyordu.
Caitlyn fotoğrafı büyüttü.
Nova: Caitlyn, fotoğrafı kaç dakikadır inceliyorsun?
Caitlyn bir anda irkildi.
Caitlyn: Sen nereden çıktın?!
Nova: Günaydın demek yerine beni azarlaman çok hoş.
Caitlyn: Telefonumdan uzak dur!
Nova yatağın kenarına oturup kahkaha attı.
Nova: Kızın fotoğrafını duvar kâğıdı yap istersen.
Caitlyn: Nova, yemin ederim seni odadan atarım.
Nova: Önce Violet'in fotoğrafına bakmayı bırak.
Caitlyn telefonu kilitledi.
Caitlyn yastığını ona fırlattı.
Caitlyn: Kes şunu!
Nova yastığı yakalayıp yanına bıraktı.
Nova: Şaka bir yana, Luna dün gece sana bir şey söyledi mi?
Caitlyn’in gülümsemesi biraz azaldı.
Caitlyn: Iris’le aralarının iyi olmadığını söyledi.
Nova: Bunu sen de fark etmişsindir zaten.
Caitlyn: Evet ama Violet’in hayatına karışmak istemiyorum.
Nova başını salladı.
Nova: O zaman karışma. Onu tanımaya çalışabilirsin ama ne yapacağına kendisi karar verir.
Caitlyn sessizce düşündü.
Nova haklıydı.
Violet’in hayatında ne yaşandığını bilmiyordu ve birkaç konuşmayla onu tamamen anlayabileceğini düşünmek de saçmaydı.
Yine de onu yeniden görmek istiyordu.
Caitlyn: Sence bu akşam Black Rose sahne alıyor mu?
Nova kahkaha attı.
Nova: Az önce karışmak istemediğini söyleyen sen değil miydin?
Caitlyn: Sadece soruyorum!
Nova: Tabii, Caitlyn. Sadece soruyorsun.

---

Öğleden sonra Violet, motosikletini evinin önüne park edip kaskını çıkardı.
Telefonu yeniden çaldığında ekranda Iris’in adını gördü.
Bir süre cevap vermeyi düşündü, sonra aramayı açtı.
Violet: Efendim?
Iris: Sonunda!
Violet: Ne oldu?
Iris: Dün gece beni öylece gönderdin.
Violet gözlerini kapattı.
Violet: Iris, seni otele bıraktırdım. Güvende olduğundan emin oldum.
Iris: Ama sen benimle gelmedin.
Violet: Eve gitmem gerekiyordu.
Iris: Hep bir bahanen var.
Violet’in sesi sertleşti.
Violet: Her şeyi tartışmaya çevirmek zorunda mıyız?
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
Iris: Bu akşam benimle buluşacak mısın?
Violet: Programıma bakmam gerekiyor.
Iris: Yani yine bilmiyorsun.
Violet: Iris—
Iris: Boş ver. Anladım.
Arama kapandı.
Violet birkaç saniye telefonuna baktıktan sonra derin bir nefes aldı.
İçinde biriken yorgunluk artık yalnızca sahneye çıkmaktan kaynaklanmıyordu.
Bir şeylerin değişmesi gerektiğini biliyordu.
Ama neyi, nasıl değiştireceğini henüz bilmiyordu.

---

Akşam olduğunda Caitlyn, Evelyn ve Nova yeniden aynı masada buluştu.
Caitlyn içeri girer girmez gözleri sahneye kaydı.
Black Rose henüz hazırlık yapıyordu.
Fakat Violet ortalıkta görünmüyordu.
Evelyn bunu fark edip gülümsedi.
Evelyn: Birini mi arıyorsun?
Caitlyn: Hayır.
Nova: Daha sahneye çıkmadı bile, sakin ol.
Caitlyn: İkinizden de nefret ediyorum.
Evelyn: Biz de seni seviyoruz.
Luna masalarına yaklaştığında üçünün de yüzündeki ifadeyi görünce güldü.
Luna: Violet birazdan gelir.
Caitlyn istemsizce başını kaldırdı.
Caitlyn: Ben bir şey sormadım.
Luna: Sormana gerek yoktu.
Nova masaya vurup kahkaha attı.
Nova: İşte benim kızım!
Caitlyn yüzünü ellerinin arasına aldı.
Tam o sırada kulisin kapısı açıldı.
Violet siyah kıyafetleriyle dışarı çıktı, ceketini omzuna yerleştirirken bakışları kalabalığın üzerinde gezindi.
Sonra Caitlyn’i gördü.
Bir anlığına duraksadı.
Caitlyn de onu fark etmişti.
Bu kez ikisi de bakışlarını hemen kaçırmadı.
Violet’in dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Caitlyn’in kalbi hızlandı.
Luna, masanın kenarına yaslanıp kısık sesle konuştu.
Luna: Sanırım bu gece ilginç geçecek.
Violet ise gözlerini Caitlyn’den ayırmadan içinden geçirdi.
Galiba bu kız gerçekten başıma bela olacak.
Ve bu kez gülümsemesi gözlerine de ulaştı.