Bölüm 10 - Seni Tanımak

Perşembe akşamına kadar Violet, Caitlyn’le yeniden görüşecek olmasını düşündüğünden daha sık hatırladı.
Günleri provalar, sahne hazırlıkları ve Black Rose’un bitmek bilmeyen işleriyle geçiyordu ama akşam olduğunda aklı yine aynı noktaya dönüyordu.
Caitlyn’in onu nereye götüreceğini bilmiyordu.
Belirsizlik normalde Violet’i rahatsız ederdi fakat bu kez merakı ağır basıyordu.
Akşamüstü telefonuna gelen mesajla hazırlanmaya başladı.
Caitlyn: Saat yedide eski köprünün girişinde buluşalım.
Violet: Orada ne var?
Caitlyn: Gelince göreceksin.
Violet: Benden bir şey saklıyorsun.
Caitlyn: Sürprizin amacı bu değil mi?
Violet mesajı okuyup hafifçe gülümsedi.
Siyah bir pantolon ve üzerine koyu renk bir gömlek giydi.
Saçlarını her zamanki gibi geriye doğru düzeltti; koyu kırmızı tutamlar siyah saçlarının arasından belli oluyordu.
Aynaya son kez baktıktan sonra evden çıktı.

---

Caitlyn, köprünün girişinde onu bekliyordu.
Lacivert saçları akşam ışığında belirginleşiyor, koyu renk paltosu rüzgârda hafifçe hareket ediyordu.
Violet yaklaştığında Caitlyn’in yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.
Caitlyn: Geldin.
Violet: Beni davet eden sendin.
Caitlyn: Gelmeyebilirdin.
Violet: Seni merakta bırakmak istemedim.
Caitlyn kaşını hafifçe kaldırdı.
Caitlyn: Demek beni merak ediyorsun.
Violet: Fazla anlam yükleme.
Caitlyn: Hiçbir şey söylemedim.
Violet: Yüzünden belli oluyor.
Caitlyn gülümseyerek yürümeye başladı.
Caitlyn: Gel, göstermek istediğim bir yer var.
Violet onun yanında ilerledi.
Köprünün ötesinde, eski yapıların arasına sıkışmış küçük bir seyir terası bulunuyordu.
Burası kalabalık caddelerden uzaktı; aşağıdaki kanalların üzerinde yanan ışıklar suya yansıyor, Zaun’un uğultusu buraya daha hafif ulaşıyordu.
Violet manzaraya baktı.
Violet: Burayı nereden buldun?
Caitlyn: Bir arkadaşım göstermişti.
Violet: Sık sık geliyor musun?
Caitlyn: Bazen. Kafamı toplamak istediğimde.
Violet korkuluğa yaklaşıp ellerini üzerine koydu.
Violet: Güzelmiş.
Caitlyn: Sessizliği sevdiğini düşünmüştüm.
Violet ona döndü.
Violet: Bunu nereden çıkardın?
Caitlyn: İnsanlarla konuşurken bile bazen kendini onlardan uzak tutuyorsun.
Violet’in yüzündeki ifade biraz değişti.
Caitlyn bunu fark edince sözlerine devam etmedi.
Caitlyn: Yanılıyor olabilirim.
Violet: Hayır.
Bir süre manzarayı izlediler.
Violet: Yalnız kalmayı seviyorum. İnsanların ne düşündüğünü, benden ne beklediğini sürekli hesaplamak zorunda kalmıyorum.
Caitlyn: Peki, biri senden hiçbir şey beklemeden yanında durursa?
Violet soruyu düşünürken bakışlarını sudan ayırmadı.
Violet: O zaman alışmam gerekir.
Caitlyn: Alışmak zorunda değilsin.
Violet ona baktı.
Caitlyn: Yalnızca nasıl hissettiğine karar vermek için kendine zaman verebilirsin.
Violet, Caitlyn’in bunu söylerken kendisinden bir karşılık beklemediğini fark etti.
Bu, aralarındaki konuşmaları farklı kılan şeydi.
Violet: Her zaman böyle misin?
Caitlyn: Nasıl?
Violet: İnsanların savunmalarını indirmelerini sağlayacak şeyler söyleyen biri.
Caitlyn gülümsedi.
Caitlyn: Her zaman değil.
Violet: Demek özel bir muamele görüyorum.
Caitlyn: Belki.
Violet: Bunu bilerek mi yapıyorsun?
Caitlyn: Neyi?
Violet: Beni merakta bırakmayı.
Caitlyn bu kez gülümsemesini gizlemedi.
Caitlyn: Biraz.
Violet başını hafifçe eğdi.
Violet: Tehlikeli bir alışkanlık.
Caitlyn: Sen de tehlikeli görünüyorsun.
Violet: Göründüğümden daha tehlikeli olabilirim.
Caitlyn: Bunu öğrenmek için zamanım var.
Violet’in bakışları Caitlyn’in gözlerinde birkaç saniye daha kaldı.
İkisinin de söyleyebileceği başka şeyler vardı ama hiçbiri o anı bozmak istemedi.

---

Bir süre sonra yakındaki küçük bir kafeye geçtiler.
İçerisi sakindi ve pencerelerin önündeki masalardan şehrin ışıkları görünüyordu.
Caitlyn iki kahve sipariş ettikten sonra Violet’in karşısına oturdu.
Caitlyn: Sana bir şey sorabilir miyim?
Violet: Sor.
Caitlyn: İnsanların sana yaklaşmasına neden bu kadar zor izin veriyorsun?
Violet’in parmakları fincanının çevresinde durdu.
Sorunun geleceğini tahmin etmişti ama yine de cevap vermek kolay değildi.
Violet: Çünkü birini yakınıma aldığımda onu kaybetme ihtimali de yakınıma geliyor.
Caitlyn sessizce dinledi.
Violet: İnsanlara güvenmekten korktuğumu söyleyemem. Sadece güvenmenin her şeyi daha kolay hâle getirmediğini öğrendim.
Caitlyn: Bazen daha zor hâle getirir.
Violet başını salladı.
Violet: Evet.
Caitlyn: Yine de herkesi aynı yerde tutmak zorunda değilsin.
Violet: Bunu söylemek kolay.
Caitlyn: Haklısın. Senin yerine karar veremem.
Caitlyn kısa bir süre durdu.
Caitlyn: Ama bir gün beni tanımaya karar verirsen, bunu aceleye getirmemiz gerekmiyor.
Violet’in yüzündeki sertlik hafifçe yumuşadı.
Violet: Ya seni tanıdıkça daha çok soru sormaya başlarsam?
Caitlyn: O zaman cevaplayabildiklerimi cevaplarım.
Violet: Peki ya benim cevaplamak istemediklerim olursa?
Caitlyn: Onları da söylemek zorunda değilsin.
Violet gözlerini fincanına indirdi.
Bu kadar basit bir cevap duymaya alışık değildi.
Violet: Beni zorlaştırıyorsun, Caitlyn.
Caitlyn: Ben mi?
Violet: Evet. Sana karşı mesafeli durmam gerektiğini düşünüyorum ama sen bunu pek kolaylaştırmıyorsun.
Caitlyn bir an sustu.
Caitlyn: Belki de mesafeni korumak zorunda değilsindir.
Violet ona baktı.
Bu defa aralarındaki sessizlikte kaçmak istediği bir şey yoktu.
Violet: Belki.

---

Kafeden çıktıklarında gece ilerlemişti.
Caitlyn, Violet’i köprünün girişine kadar geçirdi.
Ayrılacakları noktada ikisi de bir süre durdu.
Caitlyn: Bu akşam için teşekkür ederim.
Violet: Ben teşekkür etmeliyim. Güzel bir yer seçmişsin.
Caitlyn: Yeniden gelebiliriz.
Violet: Yeniden mi?
Caitlyn: Eğer sen de istersen.
Violet kısa bir gülümsemeyle ona baktı.
Violet: İsterim.
Caitlyn’in yüzü aydınlandı.
Caitlyn: O zaman görüşürüz, Violet.
Violet: Görüşürüz, Caitlyn.
Violet uzaklaşmaya başladığında arkasına dönüp bakmamaya karar vermişti.
Birkaç adım sonra kendini tutamadı ve başını çevirdi.
Caitlyn hâlâ oradaydı.
Göz göze geldiklerinde ikisi de gülümsedi.
Violet yoluna devam ederken bunun kendisi için ne anlama geldiğini henüz bilmiyordu.
Yalnızca Caitlyn’le geçirdiği zamanın bitmesini istemediğini fark etmişti.
Ve şimdilik bu farkındalık bile yeterince yeniydi.