Bölüm 18 - Bana Alıştın

Aradan birkaç hafta geçmişti.
Violet ve Caitlyn'in hayatında birbirlerine ayırdıkları zaman artık sıradan bir alışkanlığa dönüşmüştü.
Neredeyse her gün mesajlaşıyor, fırsat bulduklarında buluşuyor ve bazen birlikte geçirdikleri birkaç saatin nasıl akşam olduğunu bile anlamıyorlardı.
Bazen Caitlyn, Violet'in provasını izlemeye geliyor, bazen de Violet iş çıkışında onu alıp birlikte yemek yemeye götürüyordu.
Üstelik aralarındaki flört artık daha doğal bir hâl almıştı.
Violet, Caitlyn'i utandırmaktan hoşlanıyor, Caitlyn ise ona laf yetiştirmekten geri kalmıyordu.

---
O gün Caitlyn'in işi her zamankinden biraz erken bitmişti.
Telefonunu eline alıp Violet'e mesaj gönderdi.
Caitlyn: İşim bitti, sen ne yapıyorsun?
Violet: Seni düşünüyordum.
Caitlyn: Gerçekten mi?
Violet: Hayır, motosikletimin lastiklerini sayıyordum.
Caitlyn: Bir gün ciddi bir cevap verecek misin?
Violet: Sen sormaya devam et, belki o gün gelir.
Caitlyn: Peki, bu akşam beni görmeye gelecek misin?
Violet: Beş dakikaya çıkıyorum.
Caitlyn: Daha nereye gideceğimizi bile söylemedim.
Violet: Seninle olacağım, yeter.
Caitlyn: O zaman seni bekliyorum.

---
Violet kısa süre sonra psikoloji merkezinin önüne geldi.
Caitlyn binadan çıktığında onu kapının yanında beklerken buldu.
Caitlyn: Gerçekten beş dakikada mı geldin?
Violet: Seni bekletmek istemedim.
Caitlyn: Bunu senden duymak şaşırtıcı.
Violet: İstersen geri dönüp on dakika daha bekleyebilirsin.
Caitlyn: Hayır, böyle gayet iyi.
Violet gülümseyerek motosikletinin yanına yürüdü.
Caitlyn kaskını alırken ona baktı.
Caitlyn: Bu akşam nereye gidiyoruz?
Violet: Acıktın mı?
Caitlyn: Biraz.
Violet: O zaman önce yemek.
Caitlyn: Planın yalnızca bu mu?
Violet: Şimdilik.
Caitlyn: Gizemli davranmaya bayılıyorsun.
Violet: Sen de merak etmeye bayılıyorsun.
Caitlyn başını hafifçe sallayıp gülümsedi.
Caitlyn: Bazen seninle konuşurken sana cevap yetiştirmek için önceden hazırlanmak gerekiyor.
Violet: Ama yine de yetiştiriyorsun.
Caitlyn: Çünkü seni cevapsız bırakmak istemiyorum.
Violet bu cevabın ardından bir an sustu, sonra kaskını takıp motosikletine bindi.
Caitlyn de arkasına oturdu ve yol boyunca Violet'in omzuna tutunarak onun gösterdiği küçük restorana gitti.

---
Restoran kalabalık değildi ve ikisi de sakin bir masaya oturdu.
Siparişlerini verdikten sonra Caitlyn, Violet'i bir süre sessizce izledi.
Violet: Ne oldu?
Caitlyn: Hiçbir şey.
Violet: Bana öyle bakarken hiçbir şey olmadığını söyleme.
Caitlyn: Yüzünün nasıl değiştiğini fark etmeye çalışıyorum.
Violet: Nasıl değişiyormuş?
Caitlyn: Biriyle konuşurken gerçekten eğleniyorsan gözlerin de gülümsüyor.
Violet: Demek beni bu kadar dikkatli inceliyorsun.
Caitlyn: Mesleki alışkanlık.
Violet: Tabii, psikolog hanım.
Caitlyn: Her şeyi mesleğime bağlamaya devam edersen bir gün gerçekten seni analiz edeceğim.
Violet: Bunu tehdit olarak mı algılamalıyım?
Caitlyn: İstersen bir teklif olarak da algılayabilirsin.
Violet hafifçe gülümsedi.
Violet: Dikkatli ol, Caitlyn.
Caitlyn: Neden?
Violet: Beni çözmeye çalışırken kendini de ele verebilirsin.
Caitlyn: Belki de bundan o kadar korkmuyorumdur.
Yemekleri geldiğinde konuşmaları bir süre daha günlük konulara döndü.
Caitlyn iş yerinde yaşadığı küçük bir olayı anlattı, Violet de provada başlarına gelen bir aksaklıktan bahsetti.
Caitlyn: Yarın boş musun?
Violet: Öğleden sonram boş.
Caitlyn: Ben de işten sonra birkaç yere uğramayı düşünüyordum.
Violet: Alışveriş mi?
Caitlyn: Evet, birkaç şey almam gerekiyor.
Violet: Benimle gitmemi mi istiyorsun?
Caitlyn: Eğer başka planın yoksa.
Violet: Seninle alışverişe gelmek için planlarımı iptal etmem gerekebilir.
Caitlyn: Ne kadar meşgul birisin.
Violet: Özellikle sen söz konusu olduğunda.
Caitlyn gülümsemesini saklamaya çalıştı ama başaramadı.
Caitlyn: Bunu bilerek yapıyorsun.
Violet: Neyi?
Caitlyn: Söylediklerinle beni utandırmayı.
Violet: İşe yarıyor ama.
Caitlyn: Kendinle gurur duyuyor olmalısın.
Violet: Biraz.
Caitlyn başını iki yana sallasa da gülümsemeye devam etti.
Caitlyn: Yarın saat kaçta buluşalım?
Violet: İşin kaçta bitiyor?
Caitlyn: Her zamanki saatimde.
Violet: O zaman seni iş çıkışında alırım.
Caitlyn: Programımı ezberledin mi sen?
Violet: Belki.
Caitlyn: Violet.
Violet: Ne var?
Caitlyn: Bazen düşündüğünden daha tatlı oluyorsun.
Violet: Bunu kimseye anlatma.
Caitlyn: Söz veremem.

---
Yemekten sonra restorandan çıktılar ve sokak boyunca yürümeye başladılar.
Zaun'un akşam ışıkları dar sokaklara yayılırken Caitlyn, Violet'in yanında sakin adımlarla ilerliyordu.
Bir süre sonra Caitlyn'in eli hafifçe Violet'in koluna değdi.
Violet geri çekilmedi ve yürümeye devam etti.
Caitlyn bu küçük ayrıntıyı fark etti ama üzerinde durmadı.
Caitlyn: Son zamanlarda daha sık görüşüyoruz.
Violet: Bundan şikâyetçi misin?
Caitlyn: Hayır, aksine.
Violet: O zaman sorun ne?
Caitlyn: Sorun olduğunu söylemedim.
Violet: Ama söylemek istediğin bir şey var.
Caitlyn bir süre düşündü.
Caitlyn: Gün içinde bazen sana anlatmak istediğim şeyler oluyor.
Violet ona döndü.
Caitlyn: Komik bir şey görüyorum ya da yeni bir yer keşfediyorum ve bunu seninle paylaşmayı düşünüyorum.
Violet: Bana mı anlatmak istiyorsun?
Caitlyn: Evet.
Violet: Neden?
Caitlyn: Çünkü seninle konuşmayı seviyorum.
Violet'in yüzündeki gülümseme biraz yumuşadı.
Violet: Ben de telefonuma gelen mesajlara eskisinden daha sık bakıyorum.
Caitlyn: Nedenini tahmin edebilir miyim?
Violet: Denemekten zarar gelmez.
Caitlyn: Benden mesaj bekliyorsun.
Violet: Belki de.
Caitlyn: Bunu senden duymak güzel.
Violet: Fazla sevinme.
Caitlyn: Geç kaldın, çoktan sevindim.
Violet kısa bir kahkaha attı.
Violet: Sanırım sana anlatacaklarımı başkalarından önce anlatmak istiyorum.
Caitlyn: Benim için de öyle.
Violet: Bu biraz tehlikeli değil mi?
Caitlyn: Neden?
Violet: İnsan birine alışmaya başlayınca onun yokluğunu da fark ediyor.
Caitlyn: Belki de bu her zaman kötü bir şey değildir.
Violet: Senin için olmayabilir.
Caitlyn: Peki, senin için kötü mü?
Violet hemen cevap vermedi.
Violet: Henüz karar vermedim.
Caitlyn: Acele etmene gerek yok.
Violet ona baktı.
Violet: Bunu söylemeyi gerçekten seviyorsun.
Caitlyn: Çünkü gerçekten öyle düşünüyorum.
Bir süre daha yürüdüler ve sonunda meydanın girişine ulaştılar.
Caitlyn: Sanırım sana alışıyorum.
Violet: Yalnızca sanırım mı?
Caitlyn: Her gün konuşmadığımızda eksikliğini fark edecek kadar.
Violet'in dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Violet: Bu kadar çabuk mu?
Caitlyn: Kendini fazla önemli sanma.
Violet: Artık çok geç.
Caitlyn: Seninle uğraşmak gerçekten yorucu.
Violet: Ama yine de buradasın.
Caitlyn: Evet, buradayım.
Bu kez ikisi de hemen konuşmadı.
Aralarındaki sessizlik rahatsız edici değildi.
Aksine, ikisi de o anın biraz daha uzamasını istiyor gibiydi.

---
Meydana geri döndüklerinde Violet motosikletinin yanına yürüdü.
Caitlyn kaskını alırken ona döndü.
Caitlyn: Bu akşam güzeldi.
Violet: Her zamanki gibi.
Caitlyn: Artık bunu söylemen biraz tehlikeli.
Violet: Neden?
Caitlyn: Çünkü seni her gördüğümde akşamın güzel geçeceğini düşünmeye başladım.
Violet kısa bir an sustu.
Violet: Bana alıştın.
Caitlyn kaskını takmadan önce ona baktı.
Caitlyn: Belki de sen bana alıştın.
Violet bu kez itiraz etmedi.
Çünkü Caitlyn haklıydı.
Onun mesajlarını beklemeye, gülüşünü aramaya ve yanında geçirdiği zamanın bitmesini istememeye alışmıştı.
Üstelik bu alışkanlıktan vazgeçmek istemiyordu.
Violet: İyi geceler, Caitlyn.
Caitlyn: İyi geceler, Violet.
Caitlyn uzaklaşırken Violet bir süre arkasından baktı.
Birkaç hafta önce Caitlyn'in hayatında bu kadar yer edineceğini düşünseydi muhtemelen kendi kendine gülerdi.
Şimdi ise onunla geçireceği bir sonraki akşamı şimdiden merak ediyordu.
Violet motosikletine binerken telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Caitlyn: Eve varınca haber ver.
Violet: Merak etme, senden kurtulmak o kadar kolay değil.
Caitlyn: Zaten kurtulmaya çalışmıyorum.
Violet mesajı okuduktan sonra telefonu cebine koydu.
Bu kez gülümsemesini saklamaya çalışmadı.
Çünkü Caitlyn'e alışmak artık onu korkutmaktan çok mutlu ediyordu.