Bölüm 27

Can bey'in sv'sine bakarken durmadan hazar bir bahane uydurup sürekli mesaj atıyordu can bey ile sürekli konuşmamız bölünüyor verimli bir konuşma yapamıyorduk. Hazar neden böyle yapıyordu anlamış değildim. can bey'e dönüp " can bey sizden birkaç dakika rica edebilir miyim hemen geri geleceğim" dedim telefonumu aldım ve dışarı çıktım hazar'ı arayıp "hazar bir sorun mu var sabahtan beri tuhaf davranıyorsun" dedim. hazar da bana "bir şey yok hayatım sadece seni merak ediyorum belki seni çok özlüyorum " dedi. arabada da aynısını yapmıştı. " şu an bir görüşmem var sürekli mesaj ve aramaların ile bölündüğü için doğru düzgün bir konuşma yapamıyoruz konuşmak için biraz beklemen gerekiyor hem zaten akşam evde görüşeceğiz" dedim. "akşama kadar beklemek istemiyorum iş çıkışında gelip seni alacağım beraber yemek yeriz olur mu? " dedi. olur eğer işlerimi bitirirsem çıkabiliriz dedim ve kapattım geri içeriye girdiğimde konuşmaya devam ettim can bey iyi bir eğitim almış gördüğüm kadarıyla beyefendi biriydim stajer öğrenci olarak çalışmasını kabul ettim. Yarın çalışmaya başlaya bileceğini söyledim ama bugün çalışmaya başlamak istediğini söyledi.
Can bey ile konuşmamız bittikten sonra Ebrar gelmişti. Kardeşimi çok özlemiştim gördüğüme o kadar çok mutlu oldum ki koşarak gidip sarıldım kardeşime, ellerinden tutup yüzüne bakınca kardeşimin gözlerinden akan yaşları gördüm. Aklıma ilk gelen Furkandı.
Kardeşimin gözlerinden akan yaşları silip "ebrarım bir şey mi oldu" dedim. "Seni çok özledim ablam, daha önce gelme umuduna bağlanıyordum şimdi ise yani başımda olup istediğim zaman sarılamayaşıma üzülüyorum." Dedi ebrar' ın bu lafları yüreğimde sanki hiç geçmeyecek bir sızı bırakmıştı. Kardeşime az öncekinden daha fazla sarılmıştım gözümden akan yaşları görmesin diye silip yüzümde buruk bir gülüş ile " sen ne zaman istersen ben senin yanı başında olacacağım herzaman arkamda bir ablam var diyebilirsin. Seni de diğer kardeşlerimi çok seviyorum " dedim. Beraber kanapeye gidip kolumun altına girdi göğsümün üstüne uzandı. abla kardeş sohbet edip güzel vakit geçirdik. kardeşlik de aynı evlat bağı gibiydi bana göre hele ki bir de senden küçük ise, onlardan uzağa gittiğimde ilk günden döneceğim güne kadar aklımdan bir an olsun hiç çıkmamıştılar. Hazarın telefonu ile konuşmamız bölünmüştü, hazar bana yemeği hatırlattı ama ebrarın bu halini gördükten sonra bu akşamı onunla ve diğer kardeşlerim ile geçirmeye karar verdiğimi Hazarada söyledim. o evde olacağım için mutlu olmasada verdiğim karara saygı duymuştu. Ebrar ile birlikte eve gitiğimizde Babam ile yüz yüze gelmeye hazırmıydım bilmiyorum. Evinin önünde durmuştum. Zaman bana ne çok şey öğretmiş, göstermişti. Kimi maskeli, kimi maskesiz, kimi doğru, kimi yalan, zaman denen şey ne tuhaftı vakti geldiğinde herşey bir bir saçılıyordu ortaya. İşte o zaman herkes gösterirdi gerçek yüzünü herşeyi ayırt etmeyi zaman sayesinde öğreniyorduk.