Bölüm 1 -Eve geliş.

Güzel bir yaz günüydü ülkeme dönme vakti gelmişti artık. Uçakta uçarken dinlediğim bir şarkı beni geçmişe götürmüştü. Oysa ben hiçbir yere gitmek istememiştim. Evimizin bahçesinde kardeşlerim ile oyunlar oynamayı, okulumu , arkadaşlarımı , çok seviyordum. Ama sürekli. bir gözlem altındaydık bizi koruyan gözetleyen Ali abimiz vardı. okula giderken o bizi götürürdü , orada bekler sonra geri eve bırakırdı. Dışarıda oyun oynarken o vardı. Biz büyüdükçe o da bizim yanımızdaydı. artık koruma değilde abi gözüyle bakıyorduk. Babamın ne iş yaptığını bende dahil hiç bir kardeşim bilmiyordu. Büyük abilerim dışında evet otellerimiz vardı ama bu bizim korumalarla gezmemizi gerektiriyormuydu bilmiyorum. biz büyüdükçe önlemler artmaya başladı Evde. Dışarı çıkmamız acil bir şey olmadıkça yasaktı. 6 kardeşim vardı. İki abim babamın ilk eşinden di, eşi vefat edince annem ile evlenmişti. Annem hiçbir zaman bizden ayırmadı abilerimi. Bende Abilerimin ve babamın göz bebeğiydim. ama işler ben büyümeye başladıkça değişmeye başladı belki de ben öyle düşünüyordum sadece , sürekli beni kısıtlamalar bir yere gitmeme izin vermemeler. Bu böyle olmazdı lise bittikten sonra yurt dışında okumam gerektiğini söylüyordular ama gitmek istemiyordum son bir kaç ay içinde karar verdim gitmek en iyisi olacaktı benim için ve Liseden sonra 5 yıl boyunca Londra da okudum. Çok sonradan ögrendim ki
Aslında bana karşı soğuk olmalarının bambaşka bir nedeni varmış. Babamın ortaklık yaptığı adam, oğlu için beni istiyormuş ama babam olmaz diyince beni kaçıracaklarını söylemişler babamla tartışmışlar. Aileme çok kızgındım bunu bana söylemiş olsalardı onları çok iyi anlar dikkat ederdim . eski birce yoktu karşılarında artık yurt dışarıda geçirdiğim 5 yıl bana çok şey katmıştı. Kendine güvenen, cesur, güçlü biri kadın olmuştum. Okulumu birincilikle bitirmiş, orada çok güzel teklifler almıştım ama annemi ve kardeşlerimi çok özlediğim için geri gelmek istiyordum. Herşey bambaşka olacaktı artık. Uçak indiğinde valizlerimi bekliyordum ali abi gelip beni alacaktı. Havalimanında herkesin gözü bendeydi tanıyıp ismimi yanındakine söylüyorlardı herkesin ağzında Birce Bolatlı vardı. Uzun kahve saçlarım ve mavi renkli kocaman gözlerim vardı. Üstümde şık bir takım ile yüksek topuklu ayakkabı giyinmiştim. Kendime güvenerek adımlarımı yere sağlam basıyordum. Bu 5 yıl bana çok şey katmıştı. Ali abiyi bana doğru gelirken gördüm. hala çok yakışıklıydı. Eşyalarımı alıp arabaya geçtik. Birce hanım hoşgeldiniz dedi. "Abi ben senin kardeşinim lütfen öyle deme bir daha çok üzülürüm "dedim. Yol boyunca sohbet ettik bana ben yokken neler olduğunu anlattı.