Bölüm 21

Abimin benim vurulmamda bir suçu yoktu. Oda çok üzgündü. Bana tokat attığı için üzülmüştüm ama onu çok zorladım. Babama soramadığım hesabı ona sormaya kalktım. Evet belki sustuğu için suçluydu ama onun bilerek ve isteyerek yaptığı bir şey değildi. Abimi o şekilde perişan görmek beni daha çok üzmüştü. Hazarın beni koruyup kodlaması hoşuma gidiyordu ama o benim ailemdi abimdi. Elimi abime doğru uzattım. Hemen yanıma geldi. Sarılacaktı ama dikşlerim aklına geldi sanırım sadece elimi tuttu ve başımın üstüne bir öpücük kondurdu. O kadar güzel bir duyguydu ki güven veriyordu. Hazar bu duruma memnun olmasada kararıma saygı göstermişti. Hazar bize bakıp "kapının önündeyim ben birce "dedi. Ona çık demedik ama sanırım bizim konuşmamız için yanlız bıraktı. Abim ile aynı anda konuşmuştuk. Garip bir an olmuştu. Abim önce sen başla diyince "özür dilerim abi sen haklıydın " dedim. " Bende senden özür dilerim kardeşim. " Dedi ve Elimi tuttup öptü. " Sen benim canımsın sakin birdaha hayatını tehlikeye atma " dedikten sonra abim ağlamaya başladı. Benim vurulma anım, abimin kucağına düşmem,onun kollarında kanlar içinde kalmam abim için çok zor olmalıydı ilkdefa onu ağlarken görmüştüm. "Abi lütfen yapma böyle bak iyiyim ben" dedim. Gözlerini sildi yine başımdan öptü " çok şükür kardeşim iyisin " dedi.
Şuan canım acıyordu ama abimi böyle görmek beni daha çok incitmişti. Abim gittikten sonra Hazar geldi. "İyimisin canım " dedi. "İyiyim canım " dedim. Ne dediğimi idrak edince şaşkın bir şekilde hazara baktım. " Niye bakıyorsun canım değilmisin, sende canım dedin ayrıca " ikimizde aynı anda gülmüştük. Yanıma geldi elimden tutup anlımdan öptü "canımsın canım " dedi. Artık oda bir şeyleri saklamaya çalışmıyordu. Bu hastane de geçirdiğim günlerde Hazar ile birbirimize daha çok bağlanmıştık. Birbirimizi anlamaya başlamıştık çünkü konuşmak için daha çok vaktimiz olmuştu. Müdahale eden yoktu. Hastaneden çıktığım gün yürüyerek aşağı gitmek istiyordum biraz yürüdükten sonra Hazar hiçbir ağırlığım yokmuş gibi beni kucağına aldı. " Ne yapıyorsun Hazar , indir beni "dedim. Karımın yürüyerek yorulmasını istemiyorum" dedi. gülerek boynuna sarıldım. Çok geçmeden arabaya varmıştık. Beni yerime otturtdu kemerimi taktı. Taktık sonra yanağıma bir öpücük kondurdu. "Hadi bakalım gidiyoruz evimize" dedi. O eve gitmek istemesem de Hazar'ı üzmek istemedim için bir şey demiyordum. Hazar' ın annesi selvi hanımın bana yaptıklarını unutmamıştım. Gerçi onun da unutamadığı daha ağır olaylar vardı. Neden böyleydim ben bana yapılan herşeyi unutup karşımdaki kişininde böyle yapmasında bir amaç arıyordum. Böyle düşününce biraz saçma duruyordu ama yinede ben hep karşımdaki kişiye nazik olacaktım. İnsanların içindeki iyiyi ancak iyilik bulup çıkarta bilirdi.