Bölüm 20

Ailem ameliyathane' nin önüne geldiklerinde kapı açıldı. Herkes kapının önüne geldiğinde. Sedye üzerinde morga götürülen bir beden vardı. Annem kendini yere atıp dizlerine vurmaya başladı. Herkes ben olduğuma inandığı için sedye yi açmaya cesaret edemeyip ağlamaya başlamıştı. Bir tek Hazar göz yaşlarını içine akıtarak. Sedyenin önünde durdu. Ben olmadığımı hissediyordu biliyordu ama yine de ya oysa diye Eli titreyerek beyaz kumaşı ucundan tuttu. O bir kaç dakika ona öyle uzun gelmişti ki sonunda tüm cesaretini toplayıp örtüyü açtı. O sedye de yatan başka bir kadındı. Hazar elini çekerek arkasındaki sandalye ye istemi dışında oturdu. Biricik bircesine bana bir şey olacak diye o kadar korkmuştu ki. Gözlerinin önünde olay anı canlanmıştı. Oturduğu yerden sinir ile kalkıp abimin yakasına yapıştı. Üst üste yumruk atmaya başladı. Abim elini bile kaldırıp hazarı durdurmamıştı , ben bunu hak ettim der gibiydi , babam aralarına girerek " Birce içeride durun " demiş .Hazar öfkesini hepsine kusmak için sadece benim ameliyattan çıkmamı bekliyordu. Sonunda ameliyathane nin kapısı açıldı ve içeriden doktor çıkmıştı hepsi bir anda doktorun karşısına geçti. Başka zaman yan yana durmayacak insanlar şimdi hep beraber doktorun önünde vereceği haberi bekliyordular. Doktor: " her şey yolunda kuršunları çıkardık birce hanım iyi biraz daha geç gelseydiniz her şey için geç olacaktı. "dedi. Ve devam etti. " Zorlu bir ameliyattı. Risk hala geçmiş değil " dedi. Yarım saat içinde bende içeriden çıkmıştım hazar hemen elimi tutmuştu. O hep benim yanımdaydı.

Odaya çıktığımda annem ve babam beni gördükten sonra gitmişlerdi. Uyanmamı beklemeden. Hazar abimi içeriye almadığı için Abim kapının önünden bir an olsun ayrılmamıştı.
Sabaha karşı uyandığımda sandalyenin üstünde yanı başımda elimi tutarak uykuya dalmıştı Hazar. Gözlerimi açtığımda kalkmak istedim ayağa ama çok fazla ağrım vardı. Sesime hemen Hazar uyanmıştı. Uyandığımı görünce çok mutlu olmuştu. Gözlerinin içi parlıyordu. Anlımı öpüp, anlını anlıma dayadı "sana bir şey olsaydı ne yapardım ben. Sakın birdaha beni böyle korkutma "dedi." Çokmu korktun bana bir şey olacak" diye dedim." Hemde çok "dedi. " Yüzümde bir tebessüm olmuştu. " Ne o çokmu komik " dedi. Cevap vermedim. Burnunun ucu burnuma deydi. Sonra " eğer sana bir şey olsaydı ben nefessiz kalırdım." Dedi. Dudaklarım hafif aralandı. Ve yutkundum. İkimizde bu anın gelmesini bekliyorduk. Hazar kendini geri çekip " çabucak iyleşmeye bakacaksınız birce hanım bende sizin bu süreçte yanınızda olacağım. Ne isterseniz yapacağım Ama önce izninizle doktora uyandığınızı söylemem gerekiyor. " Dedi gülerek ve kapı çaldı gelen hemşireydi. Uyandığımı görünce nasıl hissettiğimi sorup serumlarımı yeniledi. Ve doktora haber vereceğini söyledi sonrada gitti. Kapı tekrar çalmıştı dokor geldi sanırken gelen abim' di gözlerinin altı simsiyah olmuş üstü, başı, kendi perişan haldeydi. Bana doğru bir kaç adım geldi ama Hazarın sert bakışları ile karşılaştı. Hazardan korktuğu için değil kendini suçlu hisettiği için geri çekildi.