15

İki gün sonra…

Masanın ortasında üç dizüstü bilgisayar, etrafında ise üç kişi oturuyordu. Genç, zeki ama gözleri yorgun üç mühendis. İçlerinden biri, kahverengi saçlı ve gözlüklü olan, ekrandaki kodu işaret etti.

“Bu şifreleme anahtarında bilinçli bir zayıflık var. Eski bir çalışan, sistemin içine bir arka kapı bırakmış olabilir. Kod izi çok eski ama şüpheli.”

Kapı açıldı. Arin içeri girdi. Ardından Kurt Bey, odanın köşesine geçti, gözlemciydi artık.

Arin net konuştu:

“Artık IT departmanı yok. Burada sadece Güvenlik Ar-Ge Ekibi var. Bu oda, bu binadaki en güvenli yer olacak. Siz üç kişi, yeni sistemin temel taşlarısınız.”

Gözlüklü genç sordu: “Peki bizim yetki sınırımız nedir?”

Arin elindeki tableti uzattı. Üçüne de erişim belgelerini gösterdi. “Yetkiniz sınırsız. Ama sorumluluğunuz da öyle. Holding içinden ve dışarıdan tüm veri akışını siz denetleyeceksiniz. Her gün Kurt Bey'e ve bana doğrudan rapor vereceksiniz.”

Kurt başını hafifçe salladı. “Herkes bu ekibi tanıyacak. Ama kimse size nasıl çalışacağınızı söylemeyecek.”

Diğer genç, siyah tişörtlü bir kadın heyecanla sordu: “Yeni güvenlik çekirdeği mi yazacağız?”

Arin gülümsedi. “Hayır. Yeni bir sistem kuracağız. Sadece güvenlik değil, izleme, tepki, direnç… Kodlar duvar olacak. Ama bu duvar sizin aklınızla yükselecek.”

Üçlü sessizce başını salladı.

Arin son bir kez döndü. “Size isim vermemizi ister misiniz? Dış dünya için…”

Gözlüklü genç cevap verdi: “Kod adıyla çalışmak fena olmaz. Dışarıya karşı görünmez kalmak daha iyidir.”

Kurt ilk kez müdahil oldu: “O zaman bugünden itibaren siz 'Kalkan Ekibi’siniz. Ve bu holdinge kimin sızıp kimin sızamayacağına artık siz karar vereceksiniz.”

---

Aynı Akşam, Arin’in Ofisi

Arin bilgisayar başında oturmuş, log dosyalarını tarıyordu. Birden kapı tıklatılmadan açıldı. Kurt içeri girdi. Ceketi elindeydi, yorgundu ama dikkati dağılmamıştı.

“Güvenlik ekibi beni şaşırttı,” dedi.

Arin başını çevirmedi. Ekrana bakarken konuştu: “Onlar sadece zekiler değil. Bağlılar. Bu sistemde ilk kez birileri, sadece para için değil, anlam için çalışacak.”

Kurt ona doğru ilerledi. “Sana güvenmem gerektiğini biliyordum. Ama bu kadarını beklememiştim.”

Arin döndü, ilk kez gülümsedi. “Ben hep gereğinden az anlatıldım. O yüzden insanlar gereğinden az şey bekler.”

Kurt sandalyesine yaslandı, gözlerini kıstı. “O zaman anlat bakalım, Arin Hanım. Sırada ne var?”