61. Bölüm

Uyandığımda sabahı ettiğimi fark ettim, ertesi gün olmuştu.

" aden? Uyandın mı?"

" uyandım Nehir."

" ee, kararın ne?"

" haklısın galiba, söylemeliyim."

"Oley be!"

" şş sussana duyacaklar şimdik." Nehir ağızını kapatıp odadan çıktı, bende üzerimi değiştirip yukarıya çıktım.

Gözlerim Kubilay'ı aradığında nehir dışarıda olduğunu söyledi, bende bahçeye çıktım.

" Kubilay."

" efendim." Bana dönüğünde kalbim hızlı atmaya başlamıştı. Nasıl söyleyecektim ben?

" sana söylemen gereken bir şey var."

" söyle." Allahım nasıl söyleyecektim!?

" dur, ben söyleyeyim istersen." Dedi ve ilk elime kâğıtlar tutuşturdu ve ben daha konuşamadan " boşanalım." Dedi.

" ne?" Dedim dehşet içinde bunu ondan alsa beklememiştim.

" çok istemiyor muydun? Boşanıyoruz işte."

" sen...ne diyorsun?" Elim fark etmeden karnıma gidince onunda bakışları karnımda durdu.

Bana tuhaf bir şekilde baktı, fark etmesini bekledim ama etmedi.

Kâğıtları elime tutuşturduğu gibi gitti.

Başımın dönmesiyle yanımdaki masaya tutundum ve yavaşça yere çöktüm.

" aden!" Nehir yanıma çöktü ve beni kolumdan tuttu.

" ne oldu?"

" b-boşanmak istiyormuş."

" bebek?"

" söyleyemedim." Dedim göz yaşlarımın arasından.

" ben şimdik gösteririm ona-"

" nehir dur, dur gitme."

" neden? Söylemeliyiz!"

" aldırtmak ister, yapamam." Elimdeki kâğıtları aldı ve okudu.

" yarın, yarına kadar zamanın var aden."

" ne yapacağım ben Nehir?"

" söyleyeceksin aden, Kubilay bu kadar da kötü birisi olamaz."

Nehir beni yavaşça kaldırdı ve odama indirip yatırdı, artık ne yapacağımı bilmiyordum.

Kubilay

„ Kubilay bak hala zamanın var, git al şu boşanma kağıtlarını." Dedi Rocco.

" ben kararımı verdim Rocco, o beni artık sevmiyor ben bundan çok eminim."

" ya yapma Kubilay! Belkide seninle barışacaktı ne biliyorsun?"

" barışsaydık ne olacaktı? Ben onu korumak için yalan söylediğimde yine yanıma gelip bana yalan söyledin diyerek küsecekti." Dediğimde Rocco sustu.

" böyle ilişki mi olur Rocco, her seferinde birbirimizi kırarak bu ilişkiyi yürütemezdik zaten."

" boşanacaksın yani?"

" evet Rocco."

" sonra ne olacak?"

" gideceğim buradan."

" nasıl yani?"

" bildiğin gideceğim, ne bileyim seninle İtalya'ya gelirim birlikte çalışırız, buraya da zaten abim bakıyor."

" anladım."

Roccoyla konuştuktan sonra eşyalarımı topladım ve abime haber verdim, amcama da bir şekilde durumu anlatıp ikna ettim.

.....

Ona bu durumu söylemeyecektim, saklayacaktım. Baksanıza benden ne kadar da çabuk vazgeçti, hemen boşanmak istedi. Bunu ondan asla beklemezdim.

" aden? Daha iyi misin."

" iyiyim." Diyip yatağın üzerine oturdum.

" ee? Ne yapacaksın şimdik?"

" gideceğim." Dedim.

" nasıl? Nasıl gideceksin? Söylemeyecek misin?"

" hayır, baksana çok çabuk pes etti, bir de bebek olayını öğrenirse ikimizi de yaşatmaz."

" saçmalama aden, sen kendinde değilsin."

" gayette kendimdeyim, gideceğim anneme de haber vermeyeceğim, sende haber verme."

" nereye gideceksin Allah'ın aşkına? Nasıl para kazanacaksın, nerede kalacaksın?"

" bakarım ben başımın çaresine."

" yok öyle bir şey, bende geleceğim o zaman."

" hayır, sen burada kal."

" salak mısın kızım sen! Hamile halinle kim seni çalıştırır? Sende iyice salağa bağladın."

" of Nehir, bilmiyorum." Aslında nehirin de benimle gelmesi iyi olurdu, ama Rocco bırakır mıydı, işte orasını bilmiyordum.

" Roccoyu ne yapacağız?" Diye sordum.

" o zaten İtalya'ya gidecek, bende seninle gelirim."

" bu kadar mıydı yani?"

" ne bu kadar mıydı?"

" ilişkiniz?"

" hayır canım, o arada sırada gelecek buraya." Dedi.

" ha anladım, o zaman biz yavaştan toparlanalım ev falan bakalım." Diyerek telefonumu elime aldım, tam o an telefonum çaldı.

" aa, annem arıyor!" Diyerek telefonu açtım.

" Alo? Merhaba aden hanımla mı görüşüyorum?" Dedi tanımadığım bir kadın.

" e-evet benim, anneme bir şey mi oldu yoksa?"

" şey, anneniz cafede yerde baygın bir şekilde bulundu." Dediğinde başımdan aşağıya kaynar sular döküldü.

" ne! Annem nasıl iyi mi! Cevap versenize!"

" aden ne oldu!" Nehirin sorusunu duymazdan gelerek kadının cevap vermesini bekledim.

" sakin olun aden hanım, anneniz şu anda hastanede doktorlar bana da henüz bir şey söylemedi."

" hangi hastane?" Diye sordum ve cevap gelir gelmez evden çıktık.

" aden anlatır mısın artık? Ayla teyzeye ne oldu?"

" cafede baygın bir şekilde bulmuşlar annemi." Dedim yarı ağlamaklı sesimle.

" aden bak sakin ol, sen iki canlısın artık bir şey olacak."

Aceleyle bir taksi bulup kadının söylediği hastaneye doğru ilerledik.

Sonunda hastaneye gelmiştik, Nehir annemin nerede olduğunu sormuştu ve şu anda oraya doğru gidiyorduk.

Geldiğimiz yerde bir kadın vardı ve doktor, beni arayan kadın bu olmalıydı.

" merhaba ben aden beni arayan siz miydini?" Diye sordum, kadının yüzü bembeyaz olmuştu, doktor üzgün bir şekilde bana döndü.

" siz ayla hanımın kızı mısınız?"

" evet benim, annem nasıl iyi mi?" Doktor başını yere eğdi ve hiç bir şey söylemedi.

" doktor bey, annem nerede! İyi mi diye soruyorum size!" En sonunda doktor başını yerden kaldırıp konulmaya başladı.

" anneniz, cafede baygın bir şekilde bulunmuş, ve maalesef buraya geldiğinde kalp krizi geçirdi."

" ama iyi değil mi? Kurtardınız annemi."

" maalesef, başınız sağ olsun."

"Ne?"

" hayır, hayır bu gerçek değil, annem ölmedi benim, benim annem ölmedi! Yalan söylüyorsunuz!"

" nehir, sen söyle annem ölmedi yalan söylüyorlar değil mi?" Nehir ağlamaya başlamıştı, benim ise bacaklarım artık beni taşımamıştı ve kendimi yere bırakmıştım.

" bu gerçek değil! Annem yaşıyor benim!" Hıçkırıklarım daha da çoğaldı ve resmen bağıra bağıra ağlamaya başladım.

" anne! Annem ölmedi!"

" aden sakin ol, bebeğe zarar veriyorsun!"

" ben annemi istiyorum Nehir! O ölmedi." Bir anda gözüm kararmaya başladı ve karnımda acı hissettim ve bayıldım.

.....

Gözlerimi açtığımda hastanede bir odada yattığımı fark ettim, kafamı yan tarafa çevirdiğimde nehiri gördüm.

" Nehir, b-bebek." Nehir hemen kafasını kaldırdı ve bana doğru geldi.

" oh çok şükür uyandın, bebek iyi bir şeyi yok, ama az daha düşürüyordun." Dedi.

" annem..." dedim ve yine ağlamaya başladım.

" aden, annen...annen kansermiş." Dedi.

" ne? Hayır, annem kanser değil ki?"

" öyleymiş, mektup yazmış sana."

" mektup mu?"

" evet, eşyalarının arasından çıktı." Dedi ve mektubu bana uzattı.

" okumadım, açmadım da. Direk sana verdim." Dedi.

" evin anahtarı da burada yanında cafenin de anahtarları var." Dedi be onları da bana verdi.

Bütün eşyalarını aldım, mektubu ve anahtarları cebime kattım.

" okumayacak mısın?"

" hazır değilim Nehir." Dedim ve yaraktan kalktım.

" bende artık seninle kalacağım, bu durumunla seni asla yalnız bırakamam." Dedi, bende başımı tamam anlamında salladım.

" eve mi gidiyoruz şimdik?" Diye sordu.

" evet, eşyalarımızı toplayalım, sende Roccoyla konuş ama Kubilay'a bir şey söyleme."

" neden?"

" nerede olduğumuzu bilmesini istemiyorum, Roccoya da söyleme nerede kalacağımızı."

" tamam, sen nasıl istersen."

" ama, bir şey diyeceğim, Kubilay annenin nerede yaşadığını biliyor? E bizi bulur."

" ya evi satıp kaçtıysam?"

" ha öyleli?" Dedi ve koluma girdi, ikimizde eve gittik ve eşyalarımızı toplamaya başladık.

Nehir dediğimi yapıp Roccoyla konuştu, bende boşanma kâğıtlarını imzalayıp Roccoya verdim, Kubilay'ın yüzünü bile görmek istemiyordum.

" tamam hazırız, çıkabiliriz." Dedim ve son bir kez odaya baktım.

Bir sürü şey yaşadım ben bu odada, ama aklımda tek bir anım vardı, o da Kubilay'la yaşadıklarımız. Onu unutmam çok zamanımı alacaktı, belkide unutamayacaktım, ama nefretim...nefretim asla dinmeyecekti.