28. Bölüm

Sabah kafa ağrısıyla uyanmıştım çünkü kulaklığımla şarkı dinleyerek yatmıştım ve yanlışlıkla uyuya kalmışım, şarkının da sesi çok yüksekteydi.

Şu anda da duş alıyordum dünün bütün stresini duş ile atmaya çalışıyordum.

Duşumu aldıktan sonra banyodan çıktım ve çıktığım gibi donmam bir oldu, saçlarımı da havluya sardıktan sonra pembiş bornozumla odama girdim ve girmemle çığlık atmam bir oldu.

"ahh!!" Şu anda Kubilay tam karşımda duruyordu! Yine odama kapımı çalmadan girmişti!!

" hemşire ne bağırıyorsun!?"

" bilmiyorum farkında mısın ama odamdasın ve ben bornozluyum!"

" burası benim evim, ve bornozunla da ilgilenmiyorum. Sana bir şey söyleyeceğim ve gideceğim."

"Bornozumla ilgilendiğini mi soran oldu?!" Dedim sinirle, sonra kendimi sakinleştirip "ne söyleyeceksen söyle ve çık." Dedim.

" üç gün sonra düğün var yani...anladın işte, bak kimseye bir şey belli etme kendini toparla bu işin sonunda serbest kalacağını falan aklına getir, bir şekilde kendini motive et ve kimseye bir şey belli etme...lütfen."

Bana çok değişik bakıyordu, onun da zor bir durumda olduğunu bakışlarından anladım ve onunda bir şeye zorlandığını idrak ettim. Ve nedense bütün sinirim bana 'lütfen' dediğinde yok oldu, o kadar içten söylemişti ki bunu bir an içim acımıştı.

Ama ona acıdığımdan değil, bu çok değişik bir duyguydu, ona üzülmüş müydüm? Hemen kafamı sağ sola sallayarak kendime geldim ve "sadece iki ay." Dedim.

" sadece iki ay." Diyerek tekrarladı Kubilay.

" tamam kimseye bir şey belli ettirmeyeceğim, ama sende beni amcanın yanında çocuk meselesiyle boğma."

En hassas olduğum konuydu bu çocuk meselesi, her zaman bir ikizimin olmasını isterdim birisi kız birisi erkek.

Ama bu hayalim annemin halini gördükten sonra yok oldu, ya bende annem gibi olursam? Ya bende annem gibi mutlu bir aile kurdum diye düşünürsem ve o kişi beni bir anda büyük bir yumrukla yere çarparsa?

" tamam, onu ben hallederim sen yeterki kimseye bir şey belli etme."

" tamam." Dedim ve hemen üzerimi giyinmeye başladım, üzerimi giyindikten sonra ders kitaplarımı çıkarttım, onları büyük bir ısrar ile istemiştim ve sonunda da almıştım.

Canım patronum benim odamdan çıkmama izin vermediği için yüzden fazla soru çözüyordum ve arada sırada da şirayla konuşuyordum, bazen o bana yazıyordu bende ona saatlerce konuşuyorduk, her şeyimi anlatıyordum neler yaptığımı falan o da hep dinliyordu ve bana tavsiyeler veriyordu.

Yine iki yüz tane soru çözdükten sonra saatın üç buçuk olduğunu fark ettim, hemen test kitabımı kapatıp telefonumu açtım, şiraya sözüm vardı test çözdükten sonra onunla konuşacaktım.

Sen: şiraaaaa tamı tamına iki yüz tane soru çözdüm.

Şira çevrimiçi

Şira yazıyor...

Şira: oha Aden abart, git şimdik aynaya bak gözlerin kızarmıştır.

Ne? Şira gözlerimin kızardığını nereden biliyordu? Her test çözdüğümde gözlerim kanlanırdı evet ama bunu Şira nereden biliyordu?

Sen: sen benim gözlerimin kızardığını nereden biliyorsun?

Şira yazıyor...

Şira çevrimiçi

Şira yazıyor...

Sen: Şira?

Şira: benim genelde kızarır da o yüzden söyledim, kızarmış mı?

Sen: evet kızarmış.

Şira şu sıralar çok tuhaflaşmıştı, benimle alakalı bazı şeyleri biliyordu yani benim söylemediğim şeyleri, mesela panik atağımı bir keresinde biz yine konuşurken şimşek çaktmıştı ve ben bir süre ona cevap vermemiştim çünkü korkmuştum.

Sonra beni bir anda aradı ama bir kaç kez, tabi bunun şokuyla açmadım ama onu da merak ediyordum acaba konuştuğum kişi kim diye.

Sonra bende ona cevap yazdım Şimşek çaktı falan diye, o da bana iyi misin panik atak falan geçirmedin demi yazdı.

Zaten bir kaç saniye sonra patron içeriye dalmıştı ve bana aynı Şira gibi iyi misin falan diye sormuştu elinde de telefonu vardı. O da aşırı tuhaftı şu sıralar şu olaylar falan her şey kabus gibi-

" hemşire-Aden"

yine daldı yine!! Şu kapıyı çalmayı öğrenemedi bir ya!

" kapı Kubilay bey kapı."

" kapıyı bırak şimdik gitmeliyiz."

" nereye?" Diye sordum ama o benim kolumdan tutup çekiştirmeye başlamıştı bile.

" amcam ve abim geliyor."

" tamam da bundan bana ne?"

" bana mı ne? Aden biz hani evleneceğiz ya hani unuttun mu?"

Ah doğru ya bir de öyle bir şey vardı.

" doğru pardon, ee ne istiyorsun?"

" öyle davranmanı." Nefesimi vererek "

tamam" dedim.

" şimdik bizim evden çıkmamız gerekiyor ki bizi- yani seni darlamasınlar diye."

Gerçekten beni mi düşünüyordu şu anda? Resmen ağızım açık kalmıştı çünkü böyle bir hareket ondan beklememiştim.

" ne oldu? Neden öyle bakıyorsun? Yanlış bir şey mi söyledim?"

" h-hayır sadece şaşırdım."

" neye şaşırdın?"

" senden böyle bir hareket beklememiştim açıkçası." Dedim dürüstçe.

" sen değil miydin rahatsız olduğunu söyleyen? Ben de her şeyi açığa çıkartma diye seni amcamdan ve abimden uzaklaştırıyorum işte."

" anladım sağol, tamam o zaman peki nereye gideceğiz?"

" gelinliğini almaya."

" ne?!" Gerçekten 'seni uzaklaştıracağım' derken gelinlikçiye mi götürecekti?

" ne, ne hemşire- aman Aden?"

" beni uzaklaştırmak için gelinlikçiye mi götüreceksin gerçekten?

" başka nereye gidebiliriz hemşire? Dışarıya çıksak normal böyle, arkamızdan gelirler bari yarın için bir şey yaparsak bizi rahat bırakırlar diye düşünmüştüm. Zaten o gelinliği almamız gerekiyordu, lazım yarın için." Dedi, delirecektim yarın düğün vardı ben gelinlik giyecektim ben...ben ne ara buralara kadar gelmiştim?

Ben neler yaşıyordum ya?! Bir anda ağızımdan hıçkırık çıktı ve kendim bile ağladığımı şimdik fark ediyordum.