49. Bölüm

„ nasıl yani? Şimdik sen bas bayağı mağazada bir adamın kollarına mı düştün?" Dedim, Nehir bana dün ne yaşadığını anlatmıştı hem şaşkındım ve gülmemek için kendimi zor tutuyordum, çünkü Nehir her ne zaman yalnız olsun hep başına böyle şeyler geliyordu.

„ Aden bak görüyorum gülüyorsun gülme, sen düşmeyi falan bırak en kötüsüde adama aşık olmam."

„ ne?!"

„ ya aşık oldum."

„ ee ne yapacağız adamın ismini de bilmiyoruz?"

„ ismi Rocco."

„ R- Rocco mu? Bu adam yabancı mı? Hem en nereden biliyorsun?"

„ bana söyledi adam İtalyan, biz tanıştık hatta bana kartını falan da verdi ama bakmaya zamanım olmadı."

„ demek Rocco bir de İtalyan."

" evet, çok yakışıklıydı ama. Bana kartını verdi ama ben utancımdan onun yüzüne bakamam ki."

" sen? Bakamamak? Utanmak? Lan sen adama o kartla ulaşamazsan adamın bacasından girersin."

" of Aden ya! Abart!"

„ neyse, senin tedavi nasıl geçti?"

„ normal geçti, yine aynı şeyleri yaptık." Dedim, Kubilay'ı anlatmadım çünkü eğer anlatırsam Nehir bir şeyleri fark ederdi. Bir kaç dakika sonra sesler gelmeye başladı, sanki birisi kapıyı tekmeliyordu.

„ o ses de ne ya?" Dedi Nehir ve tam kapıya gidiyordu ki onu durdurdum çünkü korkuyordum, ya yine kafama silah dayayan o adam gelirse? Ama o ölmüştü, ya ölmediyse?

„ Nehir dur açma kapıyı."

„ neden? Baksana kıracak kapıyı kimse kapıdaki."

„ açma işte bekle." Dedim ama Nehir beni dinlemedi ve kapıyı açmaya gitti ve açtığı gibi kafasına silah dayandı.

„ Nehir sana açma demiştim!"

„ Aden bunlar kim!?"

„ vay patronunuz doldurmuş evi fıstık gibi kızlarla." Dedi öldü sandığım adam, meğersem ölmemiş.

„ bırak arkadaşımı!"

„ kes sesini yoksa arkadaşını vururum."
Ne yapacağımı bilmiyordum, keşke şu anda yürüye bilseydim ama kahretsin ki hiç bir şey yapamıyordum patron da yoktu evde tek ben ve Nehir vardık.

„ Evren şu tekerlekli kızı bindir arabaya."

„ evren kim? Nereye götüreceksin beni?!" Etrafımda bir anda hareketlenmeler oldu ve ilk önce nehiri tutan adam nehiri bayıltı sonra da evren dediği kişi beni arabaya götürmeye başladı, tabi ben hareketlenmeye başlayınca ve tekerlekli sandalyeyi durdurmaya çalışınca enseme sert bir darbe yedim, ama sonrasını hatırlamıyordum.

Kubilay'dan

„ abi hızlı sür Aden ve arkadaşı evden yalnızlar!"

„ oğlum senin korumalar ne işe yarıyor? Ben boşuna mı koydurdum onları oraya!"

„ abi onların boş zamanı şu anda."

„ o ne be?"

„ yani istediklerini yapabilirler iki saat."

„ aferin."

„ hem sen o adamı öldürmemiş miydin?" Ye sordum sinirle.

„ öldürdüm."

„ ee? Adam yeniden mi dirildi?"

„ bilmiyorum Kubilay bilmiyorum! Demeki kurtulmuş."

Basılmıştık hemde depoda! Ama buradaki korumalarımızın benim meşhur o BOŞ ZAMANLARI olmadığı için ucuz yırtmıştık, tek sorunumuz o pisliğin evimi basmış olması.

Ya hemşireye bir şey yaparsa? Ya onu öldürürse?

„ geldik." Dedi abim ve ikimizde hemen arabadan inip evin içine girdik. Evin önüne geldiğimizde kapı açıktı evin içi dağınık değildi, ama ne Aden vardı nede arkadaşı.

„ kahretsin! Geç kaldık!" Diyerek sinirde masadaki bardağı yere fırlattım.

„ nereye gidebilirler ki?" Dedi abim, o bana nazaran daha sakindi, aslına onun derdi sadece depoydu.

„ abi sen depoyla ilgilen ben-" tam sözümü bitirecekken tanıdık bir ses duydum, bu kuzenimiz Roccoydu bize yardıma gelecekti ben ve abim olduğumuz için amcam bize yardım edecekti.

„ Rocco!" Dedi abim ve ona sarıldı sonra da bana.

„ neler oldu? Depo basılmış?"

„ evet abimin öldürdüğü sandığımız adam aslında ölmemiş."

„ e o zaman adamı bulmamız lazım." Dedi Rocco.

„ evet bulmamız lazım, ama adam Adeni ve arkadaşını kaçırdı kesin onlarla birlikte." Dedim.

„ onlar kim lan?"

„ sorma biz bir çalışan aldık bir sürü sorun çıktı falan kız felç oldu onun da bir arkadaşını bulduk getirdik morali bozulmasın diye, adamda ikisini de kaçırmış."

„ e onları sonra şey yaparız biz bir adamı bulalım-"

„ hayır! Adeni bulmalıyız ilk!" Diye bağırdım bir anda ve bu davranışım sonrası abim ve Rocco bana inanamayarak bakmaya başladı, çünkü bu davranışım onlar içim normal değildi.

„ anlaşıldı bir kız meselesi var arada, oldu o zaman biz şu meşhur Adeni bulalım sonra depoya bakarız."

„ kız meselesi mi? Ne alakası var?"

„ Kubilay başından beri inkar ediyorsun bıktım artık yeter geçireceğim kafana bir tane şimdik!" Dedi abim.

„ bence biz daha fazla beklersek kızlar tahtalı köyü boylayacak." Dedi Rocco.

" Rocco senin Türkçe gelişmiş lan, maşallah." Dedi abim.

„ abi sen depoyla ilgilen biz de Roccoyla Adeni aramaya çıkalım."

„ iyi tamam." Dedi abim ve gitti biz de Roccoyla nereye gidebileceklerini düşünüyorduk.

„ buldum!" Dedim bir anda.

„ oğlum korktum lan!"

„ ben adenin tekerlekli sandalyesine takip cihazı takmıştım, telefondan bakarak buluruz."

„ oğlum sen sapık mısın? Kıza neden takip cihazı takıyorsun?"

„ bu günler için işte." Dedim ve hemen yolla çıktık, telefondan uygulamayı açmıştım ve buradan yaklaşık iki saat uzaklıktalardı, ne ara bu kadar uzağa gitmişlerdi?

„ sen bu kıza aşık mısın?" Diye sordu Rocco.

„ hayır, değilim."

„ Emin misin?"

„ evet."

„ bence aşıksın."

„ ne alaka?"

„ eğer aşık olmasaydın şu anda abinle depoda olurdun bir kızın arkasından gitmezdin onu kurtarmak için iki saat yol gitmezdin."

„ doğru, tamam evet. Ama abime söyleme."

„ oha! Aşıksın!" Diye bağırdı bir anda Rocco.

„ e ben ne dedim demin? Aynısını dedim işte."

" ben çok sevinmek senin için." Dedi.

" lan daha demin su gibi Türkçe konuşuyordun, şimdik ne oldu?"

" heyecandan heyecandan."

Adenden

Nehir başka bir arabayla gitmişti benide bir depoya getirmişlerdi. Ağlamaktan artık bulanık görüyordum, buraya yaklaşık iki saate gelmiştik nerede olduğumu hiç bilmiyordum.

Ama galiba sonum gelmişti, depoda yalnızdım elimi ayağımı bağlamamışlardı çünkü onlar yürüyemediğimi sanıyordu ama ben aslına yürüyebiliyordum.

Evet yanlış duymadınız ben yürüyebiliyorum, ama azıcık yani iki üç adım ata biliyorum yavaş yavaş, ama öyle de pek bir yere varabileceğimi sanmıyorum hemen yakalanırım.

Acaba nehiri nereye götürdüler? Ya ona da bir şey yaptılarsa? Allahım ne olur nehire bir şey olmasın.

„ ne o? Sen hala ağlıyor musun? Yeter be zır zır bir susmadın!"

Yine aynı adam gelmişti önüme de sandalye çekip oturmuştu, ne yani şimdik de önümde çay kahve içip sohbet mi edecekti?

„ Nehir nerede?"

„ Nehir? He şu kız! Bilmem galiba şu anda öteki dünyada."

„ ne! Ne yaptınız ona? Öldürdünüz mü nehiri?!"

„ olabilir."

„ Allah senin be-"

„ şşş bed dua sevmem, anlat bakalım sana ne oldu? En son geldiğimde bayağı iyiydin şimdik gördüğüm kadarıyla çürümüşsün."

„ sana ne!"

„ aa annen sana hiç terbiye öğretmedi mi?"

„ senden daha terbiyeli olduğum kesin,
annemle de alakalı tek kelime dahi edersen-"

„ ne yaparsın? Şu halinle bana ne yapabilirsin ki? Sen nesin biliyor musun? Kubilayın yeni oyuncağı."

„ ne? Ne saçmalıyorsun sen be?"

„ Kubilay seni ablam gibi ilk sevecek sonra yaralayacak sonra da öldürecek."

„ yalan söylüyorsun!" Diye bağırdım, çünkü ben gerçekleri biliyordum, o bana yalan söylemezdi.

" yalancısın sen!"

„ eh yeter be! Evren!! Şuna iğne vur da uyusun biraz."

„ hayır!! Vuramasın!"

„ ne yapacaksın kaçacak mısın?"

„ evet." Dedim ama bu fısıltıdan daha sessizdi, sonra da hemen ayağa kalktım ama bilin bakalım ne oldu, kalktığım gibi yere çakılmam bir oldu.

Çünkü arkamdan bir tekme yedim, şu evren denen herifden. Çanım çok yanmıştı sonra da kolumda küçük bir açı hissettiğim gibi yine uyumam bir oldu.