52. Bölüm

Nehirden

„ sen ne zamandır burada çalışıyorsun?"

„ yaklaşık bir aydır yani olmuştur bence."

„ anladım, sana verdiğim karta hiç baktın mı?"

„ bakacaktım ama zamanım olmadı, böyle her şey üst üste gelince. Bakayım hemen."

„ dur, gerek yok üstüne numaramı yazmıştım tek."

Ne! Numarasını mı yazmıştı? Bu bana bir çıkma teklifimiydi yoksa?!

„ bilmiyorum yani benimle olmak ister misin çünkü hani ben mafyayım ya, korkar mısın?"

Allahım rüya mı görüyordum? Bu adam benimle sevgili mi olmak istiyordu?! Daha beni tanımadan? Ben onu tanımdan!

„ hayır, yani korkmam da."

„ kabul ediyorsun yani?"

Ediyor muyum? Ettim mi yoksa? Ay edeyim mi lan!?

" Emin deyisin galiba, bende hemen böyle söyleyince-"

" yok, yani kabul ederim."

Allahımmmm sevineyim mi ağlayayım mı? Şu an çok mutluyum çünkü ilk görüşte aşık olduğum adamla sevgili oldum-yani galiba içimde bir sıkıntı var çünkü adam mafya.

Aman neyse hayata risk almakta fayda var ne olacak ki bir denesem?

„ tamam o zaman artık benimsin."

Çüş!! Bir anda gözlerim pörtlemişti ne duymuştum ben öyle?

„ yani şey anlamında artık sevgiliyiz ya hani başkaları yok anlamında."

„ ha yok başkaları ya." Allahım kalp krizi geçirmeme çok az kaldı.

Adenden

Artık bağışıklık kazanmıştım sanki her gün duyduğum her gün yaşadığım şeylermiş gibi hiç tepki vermiyordum çok normalmiş gibi geri eve dönüyordum.

Acaba Kubilay'a biraz çok mu haksızlık yapıyorum ona inanamamak ve güvenmemek konusunda?

Ama işin içinde ihanet var öfke var yani, belkide kız hiç Kubilayı sevmedi belkide onu çok aldattı arkasından, Kubilay'da bunu konduramadı. O anın yıkılışıyla onu vurdu, bu onlar için sinirle kullanılmış laflar veya cümleler gibi.

Ama bence Kubilay için değil, o olaydan sonra bence o hiç toparlanamadı, beni düşüncelerimde kapı sesi ayırmıştı ve içeriye Kubilay'ın kuzeni girmişti.

„ müsait misin?"

„ evet."

„ seninle konuşmam gerekiyor."

„ ne hakkında?"

„ Kubilay."

„ o mu istedi?"

„ hayır."

„ anladım."

„ biliyorum birisini öldürmek normal bir şey değil sana da bu çok normal demeye gelmedim, ama Kubilay sana anlatmıştır neler yaşadığını."

„ evet anlattı."

„ pek de inanmışa benzemiyorsun."

„ inandım."

„ peki neden böyle yapıyorsun?"

„ haksızlık yapıyorum değil mi?" Diye sormam Roccoyu bozguna uğratmıştı.

" yani, o senin için çok şey yaptı, sadece sen bilmiyorsun." Dedi.

" biliyorum, çok üzüldü mü?"

" üzülmüştür, benim tek bir bildiğim var, o sana çok değer veriyor ve çok çaresiz." Dedi

" neden? Neden bana değer veriyor bu kadar? Ben kimim ki?"

" benim için sıradan bir insansın, ama onun için..." dedi ve durdu, bir şey saklıyordu az daha zorlarsan sanki söyleyecek gibiydi.

" onun için? Onun için ne? Söylesene!"

" ama bende duymadın tamam mı?" Dedi.

" tamam."

„ onun için sevdiği kadınsın!"

" Allah çok sesli oldu lan." Dedi arkasından.

„ ne? B-ben mi?" Kafam almıyordu şok üstüne şok yaşıyordum şu anda.

„ evet, bak sakın benim söylediğimi söyleme ve bildiğini de belli etme."

„ benden ne yapmamı istiyorsun?"

„ ona inanmanı, ama gerçekten inanmanı."

„ ben kime inanacağımı kime güveneceğimi artık bilmiyorum." Gözlerim dolmaya başlamıştı çünkü artık dayanamıyordum eski hayatıma eski düzenime geri dönmek istiyordum, artık gücüm kalmamıştı.

„ kendine zaman ayırmalısın bence, bak Kubilay'la ilgili ne bilmek istiyorsan veya bir sorun olduğu zaman bana sora bilirsin. Ben onun kuzeniyim ve onu abisi kadar iyi tanıyorum ve her şeyini biliyorum."

„ tamam." Rocco odamdan çıkmıştı, kafam çok ağrıyordu ve bütün gün yatmış olsam da yine de çok uykum vardı. Belkide birazcık uyumam gerekiyordur sağlıklı düşüne bilmek için.

Roccodan

„ Kubilay ben bir şey yaptım."

„ ne yaptın?"

Kubilay bana çok kızacaktı çünkü özelikle adene kubilayın onu sevdiğini söylemeyecektim.

„ senin adene aşık olduğunu söyledim."

„ kime?!"

„ seninkine."

„ aferin Rocco! Aferin!"

„ ya başka türlü ne yapacağımı bilemedim kız mahvolmuş halini görmeliydin."

„ sende durumu böyle halledeyim mi dedin?"

„ evet, ama kızmakta çok haklısın bunu söylememem gerekiyordu zaten hiç bir işe yaramadı, ama belki biraz yatışmıştır ne dersin?"

„ gözümün önünden kaybol derim Rocco yoksa dalacağım birazdan!"

„ tabi ben hemen giderim ama kız sana kıyamıyor bence o da sana aşık bak benden söylemesi-"

„ Rocco!"

Kubilay süreli bomba gibiydi birazcık daha zorlarsam patlayacaktı, bende hemen yanından ayrıldım ve eski odama çıkıp yerleştim.

Kubilay'dan

Adene artık gerçekleri yavaş yavaş anlatmalıydım, zaten en büyük gerçeği öğrenmişti şimdik ise daha büyüğünü öğrenecekti.

Bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum bu yüzden iş birlikçim amcamı arayacaktım.

„ alo amca? Nasılsın?"

„ iyiyim Kubilay, sen nasılsın? Rocco geldi mi oraya?"

„ geldi amca bende iyiyim, ya benim sana bir şey söylemem lazım."

„ söyle."

„ amca Aden benim kız arkadaşımı öldürdüğümü öğrendi bizim Rocco da ona aşık olduğumu söylemiş."

„ benden ne istiyorsun?"

„ benim galiba her şeyi anlatmam gerekiyor."

„ Emin misin Kubilay? Bak sonra pişman olma?"

„ asıl söylemedikçe pişman oluyorum amca."

„ tamam söyle peki benim bu konu da ne yapmamı istiyorsun?"

„ yardım etmeni istiyorum, nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum ya bir şey olursa?"

„ her şeyi başından sonuna kadar anlatacaksın Kubilay bir şey olursa da olur artık."

„ tamam amca."

Telefonu kapatmıştım artık çıkmaz yoldaydım nasıl hareket edeceğimi bilmiyordum.

Galiba o gün bu gündü her şeyi anlatacaktım ve adenin ellerimden kayıp gidişini izleyecektim.

Adenden

Kapımın sesiyle irkilip uyanmıştım, içeriye Nehir girmişti böyle çok heyecanlıydı ve mutlu gibiydi.

„ Nehir? İyi misin sen?"

„ ay uyandırdım mı ya?"

„ yok hayır bir şey mi oldu?"

„ oldu."

„ ne oldu?"

„ biz sevgili olduk!"

„ kimle?"

„ Roccoyla."

Çok şaşırmıştım ne ara konuşmuşlardı ne ara sevgili olmuşlardı anlamamıştım.

„ Aden? Bir şey söylemeyecek misin?"

„ tebrik ederim." Diyebildim sadece artık doğru düzgün şok bile olamıyordum o kadar bitmiş bir haldeydim.

Bir kaç saniye sonra yine kapım çalındı ve içeriye Kubilay girdi.

„ Aden konuşmamız lazım."

„ siz konuşun ben çıkayım o zaman." Dedi Nehir ve odamdan çıktı sonra Kubilay içeriye daha fazla girip koltuğa oturdu.

„ sana bir şey anlatmam gerekiyor."

Daha neler saklıyordu acaba? Ve bunun benimle ne alakası vardı yine?
Yoksa...yoksa anneme mi bir şey olmuştu?!

„ a-anneme mi bir şey oldu?"

„ hayır hayır annen iyi."

„ o zaman benimle ne konuşacaksın?"

„ senin işten kovulmanla ilgili."

Bir anda kaşlarım çatılmıştı benim kovulmamla kubilayın ne alakası olabilirdi ki?

„ dinliyorum."

„ sana kovulduğunun asıl nedenini başından sonuna kadar anlatacağım, ama beni hiç bölmeden dinleyeceksin."

„ tamam." Korkuyordum yine ne olmuştu benim kovulmamın asıl nedeni neydi?

„ benim senin çalıştığın hastanede bir işim vardı ve oraya gitmiştim, işlerimi hallederken seni kantinde nehirle görmüştüm, böyle çok mutluydun heyecanlı heyecanlı nehire bir şeyler anlatıyordun.

Benim kız arkadaşımı öldürmemin arasından üç sene geçmişti ve yeni yeni toparlanmaya başlamıştım, abimden de küçük küçük işler alıyordum kafamı dağıtmak için. Ben bir anda kendimi bir masaya geçip oturmuş seni izlerken buldum, ve ilk defa yüzümde bir gülümseme oluşmuştu yani kendimi çok iyi hissetmiştim.

Sonra yani bir kaç dakika sonra siz kalktınız ve gittiniz ama ben sizi çaktırmadan takip ettim ve çalıştığını ekibi gördüm, sonra patronunu buldum ve ondan sana ait bilgiler istedim ama o bana hiç birisini vermedi. Böyle olunca bende ona para teklifinde bulundum ve öyle seninle alakalı bütün bilgileri aldım."

Kubilayı şaşkın bir şekilde dinliyordum bunları ne ara yapmıştı? Ve benim kovulmamla kubilayın hala ne alakası vardı?

„ ben seni gördükten sonra her gün o hastaneye gelmeye başladım sadece seni görebilmek için, bir kaç gün sonra senin aslında o hastanede hiç mutlu olmadığını fark ettim. Böyle olunca da patronunla bir daha konuştum ve daha yüksek bir meblağ sunarak seni işten kovmasını söyledim."

„ ne?! Peki neden...neden böyle bir şey yaptın?!"

„ çünkü mutsuzdun, ben...ben gerçekten özür dilerim sadece sen mutlu ol diye yaptım."

„ bunları bile bile sonra da beni kendine hemşire olarak işe mi aldın?!"

„ evet." Dedi Kubilay, yüzüme bakmıyordu boynunu eğmişti ellerine bakıyordu, şok içerisindeydim olanlara inanamıyordum.

„ sence şimdik daha mı mutluyum?"

„ ben böyle olsun istemedim çok özür dilerim."

„ ne için? Hayatımı mahvettiğin için mi?"

„ seni üzdüğüm için! Babamın pis borçlarını ödeyemediğim için! Sana zarar verdiğim için!"

Dedi bir anda Kubilay ve yüzüne daha net bir şekilde baktığıma ağladığını fark ettim, onu ilk defa ağlarken görmüştüm.

Ona nedense kızamıyordum bana neler yapmıştı ama ben ona bağıramıyordum bile ve artık bunun cevabını da çok iyi biliyordum çünkü hayatımı mahveden adamı ben seviyordum.