40. Bölüm

Gözlerimi büyük bir sarsıntıyla açtım, Kubilay yoktu ve beni sarsarak uyandıran kişi meltem cadısıydı.

" tüh be, bende öldün diye sevinmiştim, ölmedin mi sen daha?!" Dedi.

" hadi yemeğini ye de ilaçlarını al." Dün de bana aynısını demişti, ama bana ilaç falan içirmemişti. Bir tek o ilaçlar beni ayağa kaldırdı ve o bunu çok iyi biliyordu, bu yüzden de bana ilaçlarımı içirmiyordu.

Bunu Kubilay'a söylemeliydim, göz göre göre o şeytanın benim hayatımı elimden almasına izin veremezdim.

" açsana ağızını! Ah doğru onu da benim yapmam gerekiyor değil mi!" Dedi ve yemeği yedirmeye başladı.

" Kubilay'la evlenip de ne yapacaktın ha? Sen hemşireydi burada, ne ara karısı oluverdin?!" Diye konuşmaya başladı.

" ne yaptın da sevdi seni? Yarasını sarmaktan başka ne yaptın ha!" Dedi ve ardından bir küfür kullandı, o söylediği son şeyden sonra ağlamamı tutamadım ve vücudum titremeye başladı.

" ne oluyor be? Sessize alınmış telefon gibi ne titriyorsun! Ağlamayı bırak, bebek gibi!" Dedi ve bağırmaya devam etti, bu kadın resmen bana eziyet ediyordu.

O devam bağırırken bir anda kapı açıldı ve içeriye Kubilay girdi.

" lütfen yapmayın böyle, yemeğinizi yemeniz gerekiyor yoksa ilacınızı alamazsınız." Dedi, Kubilay gelince bir anda değişivermişti.

" ne oluyor burada? Aden niye ağlıyor?"

" bilmiyorum, yemeğini de yemiyor, ne yapacağımı bilmiyorum." Dedi, çok iyi rol yapıyordu.

" tamam sen çık ben bakarım." Dedi Kubilay, ardından meltem cadısı odadan çıktı ve bana bir rahatlama geldi.

" neden ağlıyorsun?" Diye sordu, keyfimden diyesim geldi ama demedim.

" annemi özledim sadece."

" annen seni göremez, görebilseydi bike bu halinle karşısına çıkmak ister mıydın? Daha çok üzülür ve hasta olur. Bence görünmemelisin ve hemen yemeğini yiyip ilaçlarını almalısın, çünkü o ilaçlar olmadan ayağa kalkamazsın." Dedi ve önüme oturup bana yemeğimi yedirmeye başladı.

" annem, ben doğduktan bir kaç ay sonra ölmüş." Dedi hiç beklemediğim bir anda.

" yani ben onu hiç hatırlamıyorum." Diye ekledi, bende burnumu çekip ona sormaktan en çok korktuğum soruyu sordum.

" baban?" Geçen sefer bu soruyu sorduğumda bana çok kötü bakmıştı, o aynı ifade soruyu sorduğumda yine yüzüne yerleşmişti.

" babam annem ölünce kendini kumara borca yordu ve sonra arkasında yığınla borç bırakıp intihar etti." Dedi, demek bu yüzden o gün bana bu kadar kötü bakmıştı, ama aklım çıkmıştı o gün.

" ben ve abim o borçları ödemek için çok çalışmıştık durumumuzu anca düzeltip bütün borçları ödemiştik." Dedi, onlarda babaları tarafından hayal kırıklığına uğramıştı, annelerinin ölümünden sonra birbirilerine destek olacaklarına babaları onlar daha da dibe soktmuştu, aynı benim babam gibi. Ama benim en çok şaşırdığım yer şuydu, Kubilay bana ailesinden bir hikaye paylaşmıştı.

" benim babam gibi." Dedim bir anda.

" demek Alp bey bu yüzden baba kaderimiz aynı demişti." Diye ekledim.

" evet, ben bu yüzden senin annene bakıyorum, çünkü benim annem öldü. Ben senin annene bakınca kendi annemi görüyorum ve bu bana iyi geliyor." Dedi, söyledikleri beni çok şaşırtıyordu, bana sakinleşmem için rol mü yapıyordu yoksa ciddi miydi?

" bana hala güveniyorsun değil mi?"

" annen ve baban hakkında yalan söylemesin diye düşünmüştüm, ama şimdik içime bir şüphe düşürdün." Dedim, o da güldü, neden gülmüştü ki şimdik?

" yalan söylemiyorum korkma." Dedi, ağlamam dinmişti, bu Kubilay artık beni sakinleştirmeyi öğrenmişti.

" şimdik ilaçlarını almalısın." Dedi ve bana ilaçlarımı içirdi ve kalktı, galiba gidecekti, ama o kalkınca ben yine korkmaya başladım. Acaba ben hala Kubilay'a güveniyor muydum? Aşık da oldum zaten.
Ama o kızı neden öldürmüştü ki?

Acaba meltem cadısının bana yaptıklarını anlatsa mıydım? Ya sadece ikaz ederse? Ya hiç bir şey yapmazsa? O zaman meltem cadısı benim konuşabildiğimi öğrenirdi ve işler daha kötü olurdu, yok ben en iyisi hiç bir şey söylemeyeyim.

Bir kaç dakika sonra Kubilay odadan çıktı, bende meltem cadısının gelmemesi için dua ederek dinlenmeye başladım.

Kubilay'dan

Ona ilk defa ailemle ilgili bir şey söylemiştim, onun güvenini bir şekilde kazanmalıydım. Zaten her seferinde onu öyle görünce içim gidiyordu, ona aşık olduğumu bilmemeliydi.

İyileşince gidebileceğini sanıyor, ama bilmiyor ki iyileşince onu hiç bırakmayacağımı.

Evlendik biz bile, ama onu yine kandırdım, evlilik sahte dedim ama değil, gerçek. Bir de bana güvenmesini bekliyorum, yaptığım tek şey her seferinde onu kandırmak. Bu şekilde bana güvenmesini nasıl bekleyebiliyordu anlamıyordum.

" Kubilay."

" abi?" Abim gelmişti, şaşırmıştım çünkü onu beklemiyordum, ama tam da zamanında gelmişti, çünkü abime ihtiyacım vardı.

" nasılsın?" Diye sordum.

" fena değil."

" sen nasılsın? Aden nasıl?"

" ben iyi değilim, Aden de zaten çökmüş bir durumda." Diye cevap verdim.

" niye? Tamam Adeni anlarımda, sen niye kötüsün?" Abim adenle amcamdan kurtulmak için evlendiğimi biliyordu, ama ona aşık olduğumu bilmiyordu ve ben abimde hiç bir şey saklamazdım.

" ya abi, ben bugün adene sakinleşsin diye babamı anlattım."

" ne yaptın ne yaptın?"

" ya çok ağlıyordu annemi özledim falan diye, benimde zaten içim gidiyor onu her öyle gördüğümde, sonra işte dayanamadın böyle bir şey yaptım. Bende anlamadım, bir anda oldu, zaten bana artık güvenmiyor, daha çok korkmaya başladı benden."

" abicim, geç otur bakalım şuraya." Dedi abim, bende onun karşısındaki tekli koltuğa yerleştim.

" demek için gidiyor ha?" Diye sordu.

" evet abi ya." Dedim boşluğa bakarak.

" nasıl bir iç gitmesiymiş bu? Benim yüzümden oldu falan düşüncesi mi yoksa..." dedi ve durdu, yüzünde yine o yaramaz çocuk gülümsemesi vardı.

" içim gidiyor işte ne bileyim, göremiyorum onu öyle, içim bir değişik oluyor abi ne bileyim ben!" Diye bağırdım en sonunda.

" sakin ol be! Soru sorduk sadece."

" bence ona bunu söylemeliyim."

" neyi?" Diye sordu abim.

" sosyal medyadaki kişinin ben olduğumu."

" sosyal medya mı? Sen sosyal medya mı kullanıyorsun?"

" siyah elbiseyi paylaştığından beri, şu hani benim sevdiğim bir yıldız varya, neydi onun ismi...şira! Şira yıldızı. İşte ben o isimle bir hesap açtım, oradan da ona yazdım." Dediğimde abimden bir kahkaha patladı, o kadar çok güldü ki benim de istemeden gülesim geldi.

" abi ne gülüyorsun! Gülmesene!"

" lan sen aşık mı oldun!! Sen kız mı stalkıyon!! Yerim seni lan!"

" abi, iğrençleşme, yerim ne ayrıca?!"

" aşıksın nınının aşıksın nınınının."

" he abi he."

" hem ben aşık olamam." Dedim saniyeler sonra.

" niyeymiş o?"

" ben sevdiğim kızı öldürdüm abi, insan sevdiği kızı öldüre bilir mi?"

" senin o gün gözün dönmüştü Kubilay, hem o seni aldatmadı mı? O hissle insan her şey yapabilirdi, o gün senin yaptığın şeyler bilinçli olarak yapılmış bir şey değildi, kazayla olmuş bir şeydi, sen adamı vuracakken o sevgilisinin önüne siper oldu ve sen yanlışlıkla vurdun onu."

" olsun, insan yinede ben sevdiğim birisini öldürdüm."

" Kubilay yeter, seneler geçti üzerinden yeter artık, kendine gel. Cezalandırıp durma artık kendini, sen de sevmeyi ve sevilmeyi hak ediyorsun, yapma bunu kendine abicim."

" unutamıyorum-"

" unutacaksın, unutmalısın. Adeni düşün, bak o yukarıda, dün canından oluyordu. Gir onunla ilgilen, senin sevdiğin asıl kişi o. Onu sakın bırakma." Dedi, hiç bir şey söylemedim, öylece sustum. Ben onu seviyordum ama ya o da bana ihanet ederse? Ben bunun ikincisini kaldıramazdım, bu durumu düşünmeliydim.