51. Bölüm

Adenden

Gözlerimi açtığımda hastanede olduğumu anlamam çok fazla zamanımı almamıştı, etrafı daha çok incelediğimde ise iki çift yeşil gözlerle karşılaştım.

Bu iki çift göz beni sanki bayağı bir zamandır inceliyormuş gibi hissettirmişti.

„ iyi misin? Canın acıyor mu?"

„ hayır." Dedim.

„ bana inanmıyorsun deme?" Dedi bir anda.

" anlamdım?" Gerçekten de hiç bir şey anlamamıştım.

" kız arkadaşımı öldürmüşüm ya hani? Ondan bahsediyorum."

" ha, inanıyorum." Dedim ciddi bir sesle, ama o bunu yanlış anladı.

" ya bir düşünsene? Abim neden her seferinde 'Kubilay seni bayağıdır böyle görmüyorum beş sene sonra ilk defa' falan diyip duruyordu?

„ n-neden?"

„ çünkü ben onu öldürdüğüm zamandan sonra hiç kendim olmadım, kendimi odalara kapattım. Abim yetişmeseydi kendimi öldürüyordum, hiç o eski enerjik Kubilay olamadım."

„ sen bana neden böyle davranıyorsun?" Diye sordum.

„ nasıl?"

„ böyle sanki çok değerli birisiymişim gibi."

„ çünkü..." Kubilay tam cevap verecekken kapı çaldı ve içeriğe tanımadığım birisi girdi.

„ Kubilay bir gelir misin?"

„ geliyorum."

Kubilay'dan

„ anlattın mı?"

„ tam diyecektim ki sen girdin."

„ lan! Bu huyumdan nefret ediyorum!"

„ o an ki cesaretimi bir daha toplayabilir miyim bilmiyorum." Dedim.

" olsun, demekki doğru bir zaman değilmiş."

„ biraz zaman geçsin sonra yine cesaretimi toplayıp söyleyeceğim."

„ tamam."

„ sen niye çağırdın? Girdin mi Nehir hemşirenin yanına?"

„ girdim oradan geliyorum zaten, hakkatende o, bu nasıl bir tesadüftür Allahım?"

„ of Rocco ya, sen hala işin başka evrenindesin."

„ üzülme be kuzen, gün geçtikçe güvenmeye başlar sana."

„ bilmiyorum, kaç kere istemeden güveniniz kırdım ben onun biliyor musun? Bence artık bana güvenmez."

„ artık daha dikkatli olursun, bu arada Nehir seninkinin yanına geçmek istiyor."

„ geçiririz."

Adenden

„ Allahım inanamıyorum! Resmen aşık olduğum adam beni kurtardı!" Dedi Nehir.

„ biraz abartmıyor musun?"

„ abartmıyorum aden! Offf çok yakışıklıydı ama biliyor musun, böyle beni kucağında taşırken falan."

„ Nehir biz neler yaşadık dün, sen nasıl bu kadar rahat olabiliyorsun?"

„ ha bu arada o konuya da gelmişken, sen bana ne zaman bunların mafya olduğunu söyleyecektin?"

„ sana bir şey olmasın diye söylemedim-"

„ aa!!"

„ ne!? Ne oldu?!"

„ bunlar gerçekten mafya mı?! Kızım ben şaka yapıyordum? Biz nasıl mafyaların eline düştük- daha doğrusu sen nasıl düştün?"

„ nehir bir sakin ol, bende bilmiyordum oraya gidince öğrendim ama öğrendiğimde imzaları atmıştım bile."

„ vay anasını! Hiç bu hale düşeceğim aklımın ucundan bile geçmezdi."

„benimde."

„ ama yinede hala çok yakışıklı."

„ of Nehir!"

„ ee şimdik ne olacak?"

„ eve gideceğiz ve kaldığımız yerden devam edeceğiz."

„ sende mi öyle yapıyordun hep?"
„ evet."

„ bu arada benim sana bir şey söylemem gerekiyor."

„ aden valla üçüncü bir şok daha yaşayamam!"

„ ben aslında yürüyebiliyorum." Bir kaç saniye nehirden bir ses çıkmamdı bu saniyeler dakikalara dönüştü ama hala bir şey söylemedi.

„ Nehir?"

„ aden sen ne dediğinin farkında mısın? Bunca zaman yürüyebiliyordun ve bana söylemedin ha? Biz bunca zaman boşu boşuna mı uğraştık sen yürüye bil diye?"

„ özür dilerim ama gerçekten sana bir şey olmasın diye söylemedim."

„ Allahın aşkına aden bana ne olabilir ki? Bir söylesene ya!"

„ nehir onlar bir mafya baksana bir depo baskını yüzünden ne hale geldik! Sen buraya ben felç oldum diye geldin bana bakmak için, diyelim ki ben iyileştim kim bilir sana ne yaparlardı nereye yollarlardı. Ben hasta olduğum için sen bana bakıp benim yanımda kalıyordun, ben bu yüzden hiç bir şey söylemedim kimseye." Nehir yine susmuştu niye hep susuyordu anlamamıştım.

„ Nehir ben gerçekten özür dilerim."

„ o kadar mı kötü insanlar?" Bu sorusuna bir cevap bulamamıştım, ben bile anlayamamıştım ki iyi birisi miydi Kubilay yoksa kötü mü?

„ sende bilmiyorsun iyi birisi mi kötü birisi mi."

„ ben burada yaklaşık iki aydır hapisim ben bile çözemedim Nehir, ama yinede çok korktum emin olmadığım için işi garantiye almak istedim."

„ haklısın senin de bir suçun yok ki, ne zaman çıkarız buradan?"

„ Kubilay-patronu çağırayım çıkarız." Dedim ve ayağa kalktım, Kubilay bile bilmiyordu yürüyebildiğimi acaba tepkisi ne olur?

Kızar mı ki bana? Nehire döndüğümde bana bakmıyordu küsmüştü bana, onu da kaybetmiştim şimdik işte yalnız kalmıştım.

Kubilay'dan

Nehir hemşireyi adenin yanına geçirdikten sonra kantine inmiştik daha sonra da geri yukarıya çıkıp odaların önünde beklemeye başladık.

„ nehirin serumu bitmişti seninkinin de bitmiştir çıkarız bence artık."

„ çıkarız, ben mi gireyim yoksa sen mi?"

„ sen gir."

„ yok bence sen gir-" cümlemi adeni ayakta görmemle kesmiştim, o yürüyebiliyordu. Ama nasıl? Daha tedavi bitmemişti ki?

„ sen..."

„ serumumuz bitti artık gidebiliriz."

„ bir dakika sen nasıl yürüyebiliyorsun?" Diye sordu Rocco.

„ geçerli bir nedeni vardı." Dedi ve nehirle eşyalarını toplayıp yürümeye başlamışlardı, felç olduğu gerçekti bu çok beliydi çünkü bacakları yürürken çok titriyordu ve her an düşecekmiş gibi oluyordu.

„ pişt gelsene kız gidiyor! Bari yanında falan dur düşecek gibi kız." Rocco nehirin yanına gitmişti bende aynı şekilde adenin yanına gittim.

Ama hala şoktaydım, neden bana söylememişti yürüyebildiğini? Neden saklamıştı ki? Bunu ona soracaktım ve bunun içinde Roccoya bir işaret yaptım ve onlar biraz daha hızlı yürümeye başladılar, aynandada konuşuyorlardı bu yüzden Nehir hızlı gittiğini fark etmiyordu.

Aden ise yavaş yürüyordu ben ondan birazcık uzaklıktaydım düşerse tutmak için sadece birazcık yaklaşmıştım.

Rocco ve Nehir bayağı bir uzaklaşmıştı bizden, bende tam söze girecektim ki Aden düşecekmiş gibi oldu bende refleks olarak onu tuttum.

„ iyi misin?"

„ iyiyim."

„ neden söylemedin?"

„ dedim ya geçerli bir nedeni vardı."

„ o geçerli bir nedenin ne olduğunu öğrene bilir miyim?"

„ korktum."

„ neyden? Ve kimden?"

„ nehire bir şey yaparsın diye."

„ ben nehire ne yapabilirim ki?"

„ bilmiyorum, ben iyileşince ona bir şey yaparsın sandım çünkü ben felçken bana bakıyordu ve meşgul oluyordu."

„ gerçekten bak gerçekten iki aydır benim yanımdasın benim evimdesin, hiç mi beni tanıyamadın biraz olsun ya. Ben sana bir şey yaptım mı? Canını yakacak bir şey yaptım mı? Ya ben senin anneni tedavi ettirdim ayağa kaldırdım, psikolojisi yerine gelsin diye küçük bir kafe açtım. Yeter ki sen mutlu ol diye."

„ bir dakika? B-ben mutlu olayım diye mi?"
Ağızımdan kaçırmıştım, işte şimdik artık benimle asla konuşmayacaktı.

„ yani lafın gelişi, hani anneni göremiyorsun ya ondan."

„ anladım anneme yaptıkların için çok teşekkür ederim, üzgünüm başkalarına bana davrandığın gibi davranmasın sandım hele bir de arkadaşım senle çok tartışınca ben daha çok emin oldum."

„ ben kimseye kötü davranmam, ben kötü bir insan değilim." Adenden bir cevap beklesem de bir cevap alamadım ve devam yürümeye başladık, bence artık onu yavaş yavaş kaybediyordum.