37. bölüm / 80

37. Bölüm

Vaveyla Yazarı: Miray Akgün

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 80Şu an: 37. Bölüm

Adenden

Kafamda şiddetli bir ağrı ve acı vardı, Kubilay yanıma çökmüştü ve beni kucağına almıştı.

Bilincim açıktı ama vücudumu hissetmiyordum, gören beni gözü açık ölmüş sanardı, ama ben ölmemiştim.

Ya kurşun sıyırmıştı ya da bir yerde kalmıştı ama öldürmemişti.

Belkide birazdan ölecektim yada yaşayacaktım, ama aklımda tek bir şey vardı o da annemdi, eğer du son dakikalarım ise hemen son bir kez annemi görmek isterdim.

Ama bunu söyleyemiyordum, konuşamıyordum.

Kubilay bana sesleniyordu duyuyordum ama sesi derinlerden geliyordu, konuşmayı denemiştim ama olmamıştı, sonra bir daha denedim ve sesim az çok çıkmıştı.

" a..nnem..." diyebilmiştim sadece.

" ne? Annen mi?"

" istiyorum." Bir bilmece gibi konuşuyordum, ama o beni anlamışa benziyordu.

" anneni göremezsin seni hastaneye götürmemiz gerekiyor." Dedi, ama onlar bir mafyaydı nasıl hastaneye gideceklerdi ki?

" son bir kez...lütfen." Dedim, sesim o kadar kısık çıkıyordu ki duymadıysa bu çok normaldi, galiba duymamıştı zaten.

" abi daha hızlı sür çok kan kaybediyor!" Diye bağırdı, neden beni hastaneye götürüyordu ki? Bıraksaydı ölseydim ya, zaten eninde sonunda o kız gibi bende ölmeyecek miydim? Başkasıyla evlenirdi biterdi.

Araba bir süre sonra durdu, galiba gelmiştik. Daha sonra bir doktor ve sadece bir hemşire geldi, beni içeriye sedyeyle götürüdüler, sonrası bende yok.

Kubilay'dan

Ellerim üstüm her yerim kan içerisindeydi, bu an beni onu vurduğum o günü hatırlattı. O gün kanı çıkartmak için çok uğraşmıştım, ağlaya ağlaya çıkartmaya uğraşmıştım, şu an yaptığım gibi.

Çok korkuyordum, ya ona bir şey olursa? Ya ölürse? Ya benden hayatı boyunca korkarsa? Allahım ben ne yapacağım? Ben nasıl koruyamadım onu!

Çok kortu o, canı çok yandı. Çöktüğüm yerden abime gitmek için kalktım ve çıktım, o da telaşlanmıştı.

" abi sen melisi yalnız bırakma, yanına git ben burada kalırım." Dedim.

" Emin misin?" Diye sordu.

" eminim abi." Dedim, daha sonra abim gitti bende adenin çıkmasını bekledim.

......

Bayağı bir zaman geçmişti, ama kimse çıkmamıştı. Galiba Aden...ölmüştü, benim yüzümden ölmüştü, benim yüzümden!

" Kubilay bey?" İsmimi duyduğum an ayağa kalkmam bir oldu, doktor gelmişti.

" Aden yaşıyor mu?" Diye sordum.

" yaşıyor Kubilay bey ama..." dedi ve durdu.

" ama ne? Konuşsana!"

" hastanın kafasındaki kurşunu çıkartmamadık, çok tehlikeli bir yerdeydi-"

" o şimdik kafasında bir kurşunla mı yaşayacak?" Diye lafını kestim.

" evet, ve Aden hanım bir süre hareket edemeyecek, yani yürüyemeyecek." Dedi.

" yürüyemeyecek derken? Bir daha hareket edemeyecek mi? Konuşamayacak da?!" Diye bağırdım, resmen adenin bir gece içinde her şeyini ellinden almıştım.

" tedavilerle bu durumu çözebiliriz, ama eğer ameliyat edersek ve kurşunu çıkartmayı denersek kör kalabilir." Dedi.

Ama ben onu dinlemiyordum, doktorun arkasından Anden gelmişti sedyede.

Sonra da onu götürdüler, hastaneyi kapattırmıştım, sadece bir doktor ve yanında bir hemşire vardı.

" onun yanında kalmak istiyorum." Dedim, onu yalnız bırakmak istemiyordum.

" tabi, geçin." Dedi doktor, bende adenin olduğu odaya geçip yanındaki sandalyeye oturdum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

171okunma 5beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

37. Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 136