42. Bölüm

Adenden

Dışarıya çıkmıştık, meltem cadısı beni Kubilay istedi diye bahçeye hava almaya çıkartmıştı.

Yaklaşık bir saattir dışarıdaydım, güneş temiz hava bana iyi gelmişti.

" ne o? Hoşuna mı gitti?!" Dedi meltem, daha sonra bakışları etrafta gezinmeye başladı, zaten deminden beri süreli bomba gibiydi. En son bakışları Dobermannın olduğu kulübede durdu.

" sen şimdik görürsün, o gün köpek gelince nasıl da Kubilay'ın arkasına sinmiştin? Şimdik kimin arkasına sineceksin bakalım." Dedi ve kulübeye doğru yürüyüp kapısını açtı, içerideki Dobermann meltemi hiç dikkate bile almadan bana doğru koşmaya başladı.

Üstüme üstüme koşan Dobermann üzerime atladı ve devrilip kafamı taşa çarpmama neden oldu, o an sanki bayılmışım gibi hissettim, ama aslında ayıktım.

" ay ne güzel yıkıldın öyle! Şimdik de rol mü yapıyorsun! Kalk yerden benim sinirlerimi bozma!" Diyerek ayağıyla beni sarsmaya başladı, arada da tekmeliyordu.

" sen ne yaptığını sanıyorsun!!" Diye öfkeli bir ses geldi arkamdan, Kubilay gelmişti.

Şimdik sen naneyi yemedin mi?

" b-ben bir şey yapmadım, k-köpek fırladı bir and-" meltem durumu anlatamadan Kubilay sözünü kesti.

" sen ne yapıyordun diye sordum! Cevap ver!" Diye bağırdı Kubilay dişlerinin arasından.

" ben özür dilerim, siz yanlış anladınız." Diyerek toparlamaya çalıştı, ama pek de işe yaramışsa benzemiyordu.

" defol!" Diye bağırdı Kubilay.

" Kubilay bey ben özür-"

" defol dedim sana!!" Bir daha adenin yanına yaklaşmayacaksın!" Dedi, meltem cadısı içeriye doğru koşar adımlarla yürüdü. Sonra Kubilay beni kucağına aldı ve içeriye doğru götürüp koltuğa yatırdı.

" aden iyi misin? Neden bana söylemedin? Sana benden korkmamanı söylemiştim! Neden bir kere olsun beni dinlemiyorsun?" Gerçekten ona bu durumu anlatsaydım beni dinler miydi?

" gerçekten söyleseydim beni dinler miydin?" Diye sordum, Kubilay sinirle yüzünü ovalamaya başladı ve bana döndü.

" senin bu güven problemine acilen el atmamız gerekiyor Aden, bu böyle olmaz."

" neden? Neden sana güvenmemem seni bu kadar rahatsız ediyor?" Diye sordum.

" kafan kanıyor." Diyerek konuyu değiştirdi ve pansuman için eşyalar getirdi.

" sana artık meltem bakmayacak sadece yıkama ve temizleme işlemlerine yardım edecek, kısa bir süre sonra da yeni bir hemşire gelecek, sana bakma için." Dedi ve kaşıma pansuman yapmaya başladı.

" beni öldürür müsün?" Diye sordum bir anda, bu sorum Kubilay'ın bana dehşet içinde bakmasına neden oldu.

" ne? Seni neden öldüreyim?"

" çünkü...çünkü artık yaşamak istemiyorum."

" annen için de mi?" Diye sordu bir kaç saniye sustuktan sonra.

O an ilk defa annemi unuttuğum aklıma geldi, annemin güvenden olduğunu düşündüm ve hiç aklıma gelmedi.

" o senin yanında güvende." Dedim.

" anlamıyorum, sen bana güvenmiyorsun korkuyorsun benden ve şimdik bir anda anneni bana emanet edecek kadar güveniyor musun?"

" sana güveniyorum, çünkü annemi iyileştirdin, sana güvenmeseydim seninle evlenir miydim sence?" Diye sordum.

" o zaman neden bana güvenmediğini söylüyorsun? Lan kafayı yiyeceğim artık!"

" çünkü sen benim güvenimi kırdın! Ben kimseyi öldürmem dedin, sonra bir kızı öldürdüğün ortaya çıktı! Üstüne üstük o kızı öldürdüğün için cezasını ben çeliyorum! Sence sana nasıl güvenebilirim?" Diye bağırmaya başladım, hatta bunu meltem cadısı da duymuş ve konuşabildiğimi öğrenmiş olabilir.

" özür dilerim!" Dedi, zaten tek yapabildiği şey buydu.

" özür ha? Biliyor musun, sen çok duygusuz birisin, insanda bir duygu belirtisi olur. Ne bileyim vicdan azabı bile mi çekmiyorsun?"

" ben duygularımı onu öldürdüğüm gün yanında gömdüm." Dedi bir anda.

" ne?"

" o kız varya? O benim kız arkadaşımdı, hatta karım olacaktı. Ama beni düğün günü başka birisiyle aldattı. Üstüne üstük ben adamı tam vuracakken önüne siper oldu!Öyle öldü, yani ben kimseyi öldürmedim." Dedi, ne diyeceğimi bilememiştim, şok olmuştum resmen.

" ben...ben özür dilerim, bilmiyordum, neden en başında anlatmadın?"

" sen kimsin ki sana anlatayım." Dedi, o çok sinirlenmişti.

" senin yaptığın hatanın cezasını çeken kişiyim ben! Hareket bile edemiyorum! O kadın varya beni kaynar suyla yıkayıp durdu derim mahvoldu yandı! Üzerime çorba döküp durdu! Bana hakaret etti! Bir de karşıma geçmişsin sen kimsin diyorsun! Sen varya, hayatımda gördüğüm en kötü insansın!" Dedim, içim rahatlamıştı, artık içimde tutmaktan sıkılmıştım.

" kötü mü?" Diye sordu küçük bir çocuk gibi.

" kötü." Dedim üzerine basa basa.

" kötü ha? Lan sen öleceksin diye benim ameliyat hanenin önünde canımdan can gitti! Hayatımda ilk defa!"

" niye? Ben söyleyeyim mi niyesini? Çünkü ben ölseydim senin yeni bir kız bulman gerekirdi yada amcanın seçtiği bir kızla evlenmen gerekirdi, her şey kendi çıkarın için aslında!"

" salaksın kızım sen! Sen harbi salaksın!"

" niye bekledin o zaman? Neden camından can gitti?"

" çünkü...çünkü seni-"

" Kubilay! Abicim ne oldu?" Diye bir ses geldi arka taraftan, Kubilay o tarafa döndüğünde abisini gördüm.

" abi? Hoş geldin."

" ben pek hoş bulamadım, melteme ne oldu? Beni kovmayın diye ağlıyordu."

" sonra anlatırım abi." Dedi Kubilay ve üzerime diğer koltuktaki battaniyeyi örtüp dışarıya çıktı.

Acaba bana ne diyecekti? Çünkü seni derken? Devamı neydi acaba? Ben düşünürken Kubilay ve abisi bir şeyler konuşuyordu, onlar konuşurken bende uyuya kalmışım.