3.Bölüm

O beyaz odaya adım attığım an, koridordaki o kıyamet kopan sesler aniden kesildi sanki. İçerisi o kadar sessiz ve o kadar steril kokuyordu ki, bir an için zaman durdu sandım. Hemşire hanım yüzündeki o sıradan, her gün yüzlerce insana baktığı belli olan yorgun ifadeyle beni işaret etti.
"Otur bakalım şuraya, kolunu aç" dedi, elindeki alkollü pamuğu hazırlarken.
Gidip o soğuk, deri koltuğa oturdum. Hırkamın kolunu yukarı doğru sıyırırken gözüm masanın üzerindeki o boş tüplere takıldı. Birazdan bu tüplerin içine akacak olan kan, benim on yedi yıllık hayatımın gerçek mi yoksa koca bir yalan mı olduğunu kanıtlayacaktı. İçimden bir parça "İnşallah bir hata olur, inşallah onlara ait çıkmam" diye dua ediyordu. Çünkü Demir abimin o koruyucu sarılışı, annemin dışarıda babama karşı kopardığı o kıyamet, benim asıl yuvamın neresi olduğunu bana çoktan göstermişti. Babamın o parayı bahane edip beni bir kalemde silip atan sözleri canımı ne kadar yaksa da, annemle abimin sevgisi o yarayı sarıyordu.
Hemşire turnikeyi koluma bağlayıp hafifçe sıktığında gözlerimi kapattım. İğnenin tenime battığı o küçük sızıyı hissettiğim an, dışarıda Demir abimin hala babama karşı sesini yükselttiğini derinden duyar gibi oldum. O tüp dolarken, içimdeki o çocuksu saf kızın da yavaş yavaş eksildiğini, yerini erkenden büyümek zorunda kalan bir kadına bıraktığını hissettim.
"Tamamdır, bastır buraya pamuğu, çıkabilirsin" dedi hemşire.
Koluma pamuğu bastırarak ayağa kalktım ve o soğuk odadan dışarı çıktım. Kapıyı açtığım an koridordaki o gergin hava tekrar yüzüme çarptı. Annem bir köşede Demir abimin omzuna tutunmuş hala sessizce ağlıyordu, babam ise koridorun en ucundaki pencerelerin birinin önüne geçmiş, sırtı bize dönük bir şekilde dışarıyı seyrediyordu. Yüzümü görmeye bile tahammülü yoktu sanki.
Öz ailem dedikleri o insanlar ise hemen sağ tarafta bekliyordu. Öz babam beni görür görmez cebinden temiz bir mendil çıkarıp bana doğru uzattı. "İyi misin kızım, çok canın yandı mı?" diye sordu, sesindeki o gerçek ve samimi babalık şefkati içimi acıttı. Bir yanda beni büyüten ama bir anda sırtını dönen babam, diğer yanda beni hiç tanımayan ama gözümün içine titreyerek bakan bu adam...
"İyiyim" dedim buz gibi bir sesle, mendili almayarak.
O fena kız ise oturduğu banktan kalkıp yanımıza doğru yürüdü. Topuklu ayakkabılarının hastane zemininde çıkardığı o tık tık sesleri sinirlerimi bozuyordu. Tam karşımda durdu, boyu benden biraz daha uzundu, tepeden tırnağa beni süzdü.
"Neyse ki bitti şu saçmalık" dedi sakızını patlatarak. "Sonuçlar çıkana kadar umarım bizimle aynı arabaya binip gelmeye kalkmazsın. Zaten senin o varoş aileni çekmek zorunda kaldım sabahtan beri, bir de senin o dertli yüzünü çekemem."
Demir abim kızın üzerimize doğru yürüdüğünü görünce hemen önüme geçip beni arkasına aldı. O fena kızın gözlerinin içine öyle bir baktı ki, kız bir an ne yapacağını bilemeyip bir adım geri çekilmek zorunda kaldı.
"Bak küçük hanım" dedi Demir abim, sesini bilerek kısık ama adeta bir aslan gibi kükrercesine tehlikeli tutarak. "Senin o pahalı kıyafetlerin ya da arkandaki zenginliğin beni zerre ilgilendirmez. Kardeşime karşı tek bir kelime daha edersen, o çok güvendiğin dünyayı senin başına yıkarım. Dua et hastanedeyiz."
Öz annem araya girdi hemen, kızın kolundan tutup onu geriye doğru çekti. "Alara, kes sesini artık, yeter!" diye bağırdı kızına. Sonra bana döndü, gözlerindeki o mahcubiyetle "Kusura bakmayın, gerçekten ne yapacağını bilmiyor" dedi. Demek adımı çalmaya çalışan, benim yerimde büyüyen o fena kızın adı Alara'ydı.
Öz babam derin bir nefes alıp Demir abime baktı. "Sonuçlar üç gün sonra çıkacakmış. Biz o güne kadar hiçbir şey talep etmiyoruz. Kızımız nerede kalmak isterse, nerede mutluysa orada bekleyecek" dedi ve babama doğru kısa bir bakış atıp ekledi: "Üç gün sonra bu hastanede, hepimiz burada olacağız."
Onlar Alara'yı da alıp koridorun çıkışına doğru yürürken, Alara arkasını dönüp bana nefret dolu bir bakış fırlattı. Belli ki o lüks evde beni çok büyük bir savaş bekliyordu. Onlar gittikten sonra Demir abim bana döndü, sarı saçlarımı okşadı.
"Yürü güzelim, eve gidiyoruz. Kim ne derse desin, sen benim tek kardeşimsin" dedi. Annem de koluma girdi, birlikte babamı o pencerenin önünde tek başına bırakarak hastaneden çıktık. Önümüzdeki o üç gün, hayatımın en uzun üç günü olacaktı.

Doktor kağıda kısa bir göz attıktan sonra başını kaldırdı ve doğrudan bana baktı. O mavi gözlerimin içine bakarken yüzünde hafif bir tebessüm belirdi.
"Yapılan ikinci test de ilk sonucu kesin olarak doğruluyor" dedi doktor, kağıdı masanın ortasına bırakarak. "Yüzde doksan dokuz nokta dokuz oranla... Doğa hanım siz , Karahan ailesinin öz kızısınız."
Duyduğum an başım döndü. Demir abimin koluna tutunmasam oraya yığılacaktım. Öz annem İnci hıçkırarak öne fırladı, "Kızım” diyerek boynuma sarıldı. O an İnci annemin ağlayışındaki o sıcaklık, o temiz anne kokusu ilk defa yabancı gelmedi bana. Öz babam Turgay’ın gözleri dolmuştu, bana doğru elini uzattı.
Masaya doğru bir adım atıp o fena, hırçın sesiyle bağırdı Alara. "Şaka mı bu ya Gerçekten bu kızı eve mi getireceksiniz? Ben onunla aynı havayı bile solumam O odaların, o arabaların hiçbirini onunla paylaşmam, bunu o küçük kafana soksan iyi edersin köylü” dedi bana bakarak.
Demir abim tam Alara’nın üzerine doğru yürüyecekken, on yedi yıldır bana babalık yapan Serkan Ersoy araya girdi. Doktorun masasına doğru yürüdü ve o gün hastane koridorunda verdiği karardan zerre pişman olmadığını gösteren o buz gibi sesle konuştu.
"Sonuç netleştiğine göre artık uzatmaya gerek yok" dedi Serkan babam, bana dönüp bakmadan doğrudan öz babama bakarak. "Turgay bey, kızınızı alın. Bizim onunla artık hiçbir bağımız kalmadı. Eşyalarını zaten dün geceden toplattım, kapının önüne koyarsınız."
Annem Serpil, "Sen ne diyorsun be adam” diye çığlık atıp Serkan babamın üzerine yürürken, Demir abim yumruklarını sıkmış bakıyordu. Alara ise arkada haince sırıtırken, öz babam Turgay, Serkan babamın bu tavrına karşı tiksinir gibi baktı. Sonra Alara’ya döndü ve o sert, otoriter sesiyle konuştu.
"Sen de eşyalarını topluyorsun Alara" dedi Turgay babam. "Bebekler karıştıysa, herkes kendi kanından olan ailenin yanına gidecek. Sen artık Ersoy ailesinin kızısın. Serkan bey ve Serpil hanımın evinde yaşayacaksın."
Alara duydukları karşısında şoke oldu, yüzündeki o hain sırıtış bir anda donup kaldı. "Ne? Saçmalama baba Ben bu varoşların yanında, bu dökntü evde mi yaşayacağım? İmkansız" diye çığlık attı. Ama Turgay babamın kararlı duruşundan geri adım atmayacağı çok belliydi. Alara öfkeden deliye dönmüş bir halde Ersoy ailesine, özellikle de Demir abime nefretle bakıyordu.
Öz babam Turgay bana döndü ve o yumuşak, koruyucu sesiyle konuştu. "Yürü kızım. Artık senin gerçek evine, Karahan ailesine layık olduğun hayata gitme vaktimiz geldi. Kimsenin seni burada böyle harcamasına izin vermem."
Şimdi o odadan çıkıp İnci annem ve Turgay babamla birlikte o büyük, lüks arabaya tek başıma binmek ve Alara'yı o sevdiğim samimi yuvamda bırakıp tamamen yabancı bir hayata adım atmak zorundaydım. Karahan ailesinin dünyası beni bekliyordu.

Evettttt taslaktaki bölümlerden elimde son 1 tane kaldı evde boşum şuan hemen yazayım ama aklıma fikir gelmeli önce.

Doğa hakkında düşünceniz(ana kızımız)?

Biyolojik aile hakkında düşünceleriniz ?