Bölümler 18Şu an: Bölüm 9
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime
- 5 Bölüm 43.509 kelime
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime
- 8 Bölüm 73.232 kelime
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Bölüm 102.383 kelime
- 12 Bölüm 112.458 kelime
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Aras'ın getirdiği ilaçlar sayesinde sonunda kendime gelmiştim. Okul günü gelip çatmıştı. Okula gitmeden önce hemen sıcak bir duş aldım. Okula vardığımda Defne'nin beni merdivenlerin başında beklediğini fark ettim. "Allah'ım, sen bana yardım et," diye içimden dua ettim.
"Aaa, Nazlı! Beş dakikaya ders başlıyor. Sen hiç bu kadar geç gelmezdin."
"Sen de bu kadar erken gelmezdin Defne. Ne oldu, sorguya mı çekecektin?" dedim, tek kaşımı havaya kaldırarak.
"Aşk olsun! Sanki hiç seninle aynı anda sınıfa girmek için burada beklememişim gibi konuşuyorsun."
"Her ne öğrenmek istiyorsan benden laf alamazsın. Hadi, şimdi acele edelim. Hoca gelmeden gitmemiz lazım."
Defne homurdanarak peşimden geldi. Sınıfa vardığımızda ilk dikkatimi çeken, tahtayı silen Aras oldu. Sırama gitmek için onun yanından geçmem gerekiyordu. Tam çaktırmadan yanından geçmeye çalışırken birden arkasını döndü ve kocaman sırıttı.
"Ooo, Nazlı Hanım! Ayaklandınız bakıyorum. Tamamen iyileştiniz sanki. Allah benden razı olsun. Bir teşekkürünü de alamadım ama."
"O teşekkürü rüyanda bile göremezsin. O kadar imkânsız."
"Bu sabah duş mu aldın? Yüzüne renk gelmiş."
Bana biraz daha yaklaşıp saçımı koklamaya başladı.
"Taş gibi sert, suratsız, inatçı, sinir küpü Nazlı Kaya yoksa dalinle mi yıkanmış?"
Aras'ın sırıtışı daha da büyüdü.
Yanaklarımın nasıl cayır cayır yandığını hissettim.
"Geri çekil ulan, uyuz!"
Aras iki elini de yukarı kaldırıp yolumu açtı. Hemen yanından geçip Defne'nin yanına oturdum. Çantamdan defterlerimi çıkarırken Defne'nin gözlerini üzerimde hissettim. Kız hiç durmadan beni izliyordu.
"Ne var Defne?" diye sordum en sonunda.
"Aras sana az önce ne söyledi de yanakların domatese döndü?"
Sessizce iç çektim.
"Bana dedi ki... Defne, arkadaşlarını izleyip hayal kurmaktan vazgeçmezse mezuniyeti ancak rüyasında görür."
"Haha, çok komik. Ben her ikisini de en iyi şekilde idare ederim. Ayrıca benden sana bir tavsiye: Hayatı bu kadar ciddiye alma."
Tam Defne'ye cevap verecektim ki sınıfın kapısı açıldı ve öğretmen içeri girdi. Defne hemen önüne döndü. Ben de daha fazla uzatmadan defterimi açıp kalemimi elime aldım.
Ders boyunca aklım ara ara Aras'a kayıyordu. Özellikle de sabah söyledikleri yüzünden. Bir de utanmadan arkamda oturmuş, hiçbir şey olmamış gibi ders dinliyordu. Arada bir arkasına dönüp bana baktığını fark etsem de oralı olmadım. Ona istediği tepkiyi vermeye hiç niyetim yoktu.
Sonunda zil çaldı. Herkes çantasını toplamaya ve sınıftan çıkmaya başlamıştı ki öğretmenin sesiyle olduğum yerde durdum.
"Bir dakika Nazlı, sen benimle gelir misin?"
Başımı kaldırıp öğretmene baktım.
"Tabii hocam."
Defne çantasını omzuna takarken bana meraklı bir bakış attı. Dudaklarını oynatarak Ne oldu? diye sordu. Omuz silktim. Ne olduğunu ben de bilmiyordum.
Öğretmen masasına geçip birkaç kâğıdı düzenlerken ben de ön sıradaki sandalyelerden birine oturdum.
"Öncelikle nasılsın Nazlı? Geçmiş olsun, Aras hastalandigini söyledi."
"Teşekkür ederim hocam. İyiyim artık."
"Sevindim. Seninle tiyatro kulübü hakkında konuşmak istiyordum. Geçen gün de söylemiştim, senaryoya artık başlayabiliriz. Hem yönetmenliğini hem de yazarlığını üstlenmeni istiyorum. Bu konuda sana güveniyorum."
Başımı hafifçe salladım.
"Elimden geleni yaparım hocam ama henüz nasıl bir konu işleyeceğime karar vermedim."
"Bunun için acele etmene gerek yok. Aklında bir fikir varsa onun üzerinden ilerleyebilirsin. Ama henüz karar veremediysen okulun internet sitesinde küçük bir oylama başlatabiliriz. Öğrenciler birkaç farklı konu arasından seçim yapar. Böylece hem onların ilgisini çekecek bir oyun belirlemiş oluruz hem de herkes sürece dâhil olur."
Bu fikir hoşuma gitmişti. Sonuçta oyunu sergileyeceğimiz kişiler de okulun öğrencileriydi. Onların ne görmek istediğini öğrenmek mantıklı olabilirdi.
"Bence güzel bir fikir hocam. Birkaç konu belirleyip oylamaya sunabiliriz."
"Ben de öyle düşünmüştüm. O hâlde önce sen birkaç senaryo fikri hazırla. Sonra birlikte değerlendirir, uygun olanları internet sitesine ekleriz. Oylama sonuçlandığında da senaryoyu yazmaya başlayabilirsin."
"Tamam hocam. En kısa zamanda hazırlarım."
Öğretmen gülümseyerek başını salladı.
"Güzel. Senden iyi bir iş çıkacağına eminim. Şimdi gidebilirsin."
"Teşekkür ederim hocam, iyi günler."
Sınıftan çıktığımda koridorda birkaç kişi kalmıştı. Defne'yi kapının hemen yanında beklerken buldum. Beni görür görmez yanıma geldi.
"Eee, neymiş? Neden çağırmış?"
"Tiyatro senaryosuna başlamamı istedi. Önce birkaç konu belirleyeceğim, sonra okulun internet sitesinde oylama yapacağız."
Defne'nin gözleri parladı.
"Yani bütün okul senin yazacağın oyunun konusunu mu seçecek?"
"Öyle görünüyor."
"Harika! Benim de fikirlerim var."
"Senin fikirlerinin ne oldugunu ikimiz de cok iyi biliyoruz ve bu seferlik o fikirleri kendine saklmani öneriyorum."
Defne dudaklarını büzdü.
"İnsan bir kere de arkadaşına güvenir."
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
"Arasla benim aklinda kurdugun hikayenin tiyatro senaryosu fikrin degilse iki gözümde önüme aksin."
"Bak süper olur gencler böyle hikayeleri sever asil, tabi ufak degisiklikler yapmamiz lazim mesela basröl kizmiza bir kac sabir hapi icirmek."
"Bu okula gittigim sürece her gün bir sise sabir haoi bitiririm artik o zaman."
Okul bahcesinde devam yürüken kenarda kerem belirdi. Defne hemen yüzünü bana ccevirip benden keremle yola devam etmek icin onay istedi.
"Seninki gelmiş o zaman. Yarın görüşürüz. Size iyi eğlenceler."
Defne sevinçle zıplayarak Kerem'in yanına gitti. Ben de başımı hafifçe sallayıp yoluma devam ettim. Okulun çıkışına yaklaşmıştım ki arkamdan hızla gelen ayak sesleri duydum. Ne olduğunu anlamak için başımı çevirmeye fırsat bulamadan biri saçımı kavrayıp sertçe geriye çekti.
Canımın yanmasıyla istemsizce yüzümü buruşturdum. Başımı kaldırdığımda karşımda Emre'yi gördüm. Gözleri öfkeden alev alev yanıyordu.
"Ne yapıyorsun sen? Kafayı mı yedin?" diye bağırdım.
"Evet, kafayı yedim! Hem de çok fena yedim!" diye karşılık verdi. Sesi her kelimede biraz daha yükseliyordu. "Senin yüzünden bütün malımızı mülkümüzü kaybettik! Senin yüzünden evsiz kaldık! Senin yüzünden annemle babam boşanma kararı aldı!"
"Sana daha önce de söyledim, benim bu konuyla hiçbir alakam yok!"
"Kes sesini! Bana yalan söyleme! Bütün bunların suçlusu sen ve dayın!"
Saçımı tutan elini daha da sertleştirdi. Saç diplerimdeki acı giderek artıyordu. Diğer elimle bileğini kavrayıp elini saçlarımdan uzaklaştırmaya çalıştım ama benden daha güçlüydü. Biraz daha yaklaşıp üzerime eğildiğinde kendimi kurtarmak için fırsat buldum. Tüm gücümü toplayıp yumruğumu karnına geçirdim.
Emre acıyla inleyerek geriye doğru sendeledi. Elini saçlarımdan çekip karnına bastırdı. Birkaç saniyeliğine nefes almakta zorlanmış gibiydi ama yüzündeki öfke dinmemişti.
Bu fırsatı değerlendirip hızla ondan uzaklaştım. Tam arkamı dönüp kaçmaya hazırlanıyordum ki birkaç adım öteden gelen kahkahaları duydum.
"Yok artık Emre! Bir tanecik kızı bile tutamadın mı?" dedi siyah saçlı çocuk. Yanındakiyle göz göze gelip kahkahalarla gülmeye başladılar.
Bir anlığına duraksadım. Emre'nin yalnız olmadığını o zaman fark ettim. Ama onların kendi aralarındaki alaylaşması bana aradığım fırsatı vermişti. Hemen arkamı dönüp eve doğru koşmaya başladım.
"Susun ulan! Tutun şunu!" diye gürledi Emre.
Ayak sesleri arkamdan hızla yaklaşırken daha hızlı koşmaya çalıştım. Fakat iki çocuk da kısa sürede bana yetişti. Biri sağ, diğeri sol kolumdan yakalayıp beni geriye çekti. Kurtulmak için çırpındım ama kollarımı öyle sıkı kavramışlardı ki hareket etmekte zorlanıyordum.
Bir anlık boşluk yakaladığımda sağ ayağımı kaldırıp çocuklardan birinin ayağına bütün gücümle bastım. Aynı anda diğerine dirseğimi savurup yüzüne vurdum. Çocuklardan biri acıyla başını geriye çekti ama kolumdaki elini bırakmadı.
"Ah ulan! Burnumu kırdın!" diye bağırdı.
Bir eliyle kanayan burnunu kapatırken diğer eliyle kolumu daha da sıkı kavradı. Canım yanıyordu. Kurtulmak için yeniden çırpındım ama bu kez diğer çocuk da beni daha sıkı tuttu.
"Yardım edin!" diye bağırmaya çalıştım.
Ancak çocuklardan biri hemen elini ağzıma kapattı. Sesim avucunun arasında boğuk bir iniltiye dönüştü. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atıyordu. Etrafıma bakındım ama okul çıkışı olmasına rağmen o an yakınlarda kimse görünmüyordu.
Emre ağır adımlarla yanıma geldi. Karnına aldığı darbenin acısını hâlâ hissediyor olmalıydı ama bunu belli etmemeye çalışıyordu. Yüzüme yaklaştı ve kulağıma doğru eğildi.
"Ben sana bütün malımızı geri vermen için ikinci bir şans tanımıştım," diye fısıldadı. "Ama sen o şansı kullanmak yerine beni görmezden geldin. Dayını ihbar etmekten başka çare bırakmadın bana! Bu yüzden işler uzadı, her şey daha da içinden çıkılmaz bir hâle geldi. Malımızı mülkümüzü bir günde geri alabilecekken bizi polislerle uğraşmak zorunda bıraktın. Bütün bunlar yüzünden ailem dağıldı, annemle babamın arasını açtın! Şimdi de hiçbir şey olmamış gibi karşımda duruyorsun!"
Gözlerimi ondan ayırmadan söylediklerini dinledim. Ne istediğini, benden ne beklediğini anlamaya çalışıyordum. Dayımın yaptıklarının bedelini neden ben ödüyordum? Üstelik ona defalarca bu işlerle hiçbir ilgim olmadığını söylemiştim.
Emre'nin gözlerindeki hırsı gördüğümde içime kötü bir his çöktü. Bir sonraki hamlesinin ne olacağını kestiremiyordum. Kollarımı tutan çocuklardan kurtulmak için yeniden debelenmeye başladım.
Tam o sırada sert bir ses duyuldu.
Emre'nin başına bir sopa inmişti.
Her şey birkaç saniye içinde gerçekleşti. Emre sendeleyerek öne doğru düştü. Başımı hızla kaldırıp sopayı tutan kişiye baktığımda gözlerim şaşkınlıkla büyüdü.
Aras.
Elindeki sopayı hâlâ sıkıca kavrıyordu. Yüzündeki ifade alışık olduğum o umursamaz hâlinden eser taşımıyordu. Çenesi kilitlenmiş, gözleri öfkeyle karşımızdaki iki çocuğa dikilmişti.
Ama henüz hiçbir şey bitmemişti.
Kollarımı tutan çocuklar beni bırakıp bir anda Aras'a doğru atıldı. Aras da geri çekilmek yerine onlara doğru birkaç adım attı. İlk gelen çocuğun hamlesinden sıyrılıp elindeki sopayı savurdu. Sopa çocuğun sırtına çarptığı anda kırıldı. Çocuk acıyla geriye doğru sendeledi ama kısa süre sonra yeniden Aras'a saldırdı.
Aras sopanın kırılan parçasını elinden bıraktı ve kendini savunmaya başladı. Birine yumruk atıp onu geriye savurduğunda diğeri hemen üzerine atıldı. İki kişiyle aynı anda mücadele etmekte zorlandığı belliydi. Aldığı darbelerle birkaç adım gerilese de pes etmiyordu.
O sırada çantam aklıma geldi.
Ellerim titreyerek fermuarı açtım ve biber gazını bulmaya çalıştım. Nihayet elime geçtiğinde kapağını açıp onlara doğru ilerledim.
Aras, tam o sırada çocuklardan birine sert bir yumruk indirerek onu yere doğru savurdu. Diğer çocuk yeniden üzerine hamle yaparken aralarındaki mesafeyi kapattım ve biber gazını doğrudan çocuğun yüzüne sıktım.
Çocuk bir anda gözlerini kapatıp geriye çekildi. Yüzünü elleriyle kapatarak acıyla kıvranmaya başladı.
"Gözlerim! Lan, gözlerim!" diye bağırıyordu.
Elimdeki biber gazını sıkıca tutarak diğer çocuğa doğru döndüm. Fakat arkadaşının hâlini gören çocuk ne yapacağını şaşırdı. Birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldıktan sonra arkasını dönüp hızla kaçmaya başladı.
Etraf bir anda sessizleşti.
Nefes nefese kalmıştım. Ellerim hâlâ titriyordu. Birkaç saniye önce yaşadıklarımın etkisiyle olduğum yerde kalakaldım.
Sonra gözlerim Aras'ı buldu.
O da nefes nefeseydi. Saçları dağılmış, yüzü gerilmişti. Bana bakıyordu. Bir an boyunca ikimiz de hiçbir şey söylemedik.
Ben hâlâ elimdeki biber gazını tutuyordum.
Aras'ın bakışları önce yüzümde, sonra kollarımda gezindi. Sanki bir yerimin yaralanıp yaralanmadığını anlamaya çalışıyordu.
Emre yerde hareketsiz yatıyordu. Biber gazı sıktığım çocuk ise birkaç adım ötede diz çökmüş, ellerini yüzüne kapatmış hâlde acıyla kıvranıyordu. Bir yandan gözlerini açmaya çalışıyor, bir yandan da bana ağzına geleni söylüyordu. Diğer çocuk çoktan ortadan kaybolmuştu.
Aras, kolumdan hafifçe tutup beni olay yerinden uzaklaştırdı. Elini sırtıma koyarak birkaç adım ilerlememi sağladı. Dokunuşu oldukça nazikti ama o an bunun üzerinde duracak hâlde değildim. Hâlâ yaşadığım olayın etkisindeydim.
Biraz uzaklaştığımızda hemen telefonumu cebimden çıkardım. Ellerim titrediği için ekranı açmakta zorlandım. Derin bir nefes alıp ambulansı aradım. Nerede olduğumuzu ve yaşananları kısaca anlattıktan sonra telefonu kapattım.
Telefonu yeniden cebime koyduğumda Aras'ın bana baktığını fark ettim. Birkaç saniyedir hiçbir şey söylemeden beni izliyordu.
"İyi misin?" diye sordu sonunda.
"İyiyim ama sen yaralanmışsın."
Bakışlarım eline kaydı. Parmaklarının üzerinde kan olduğunu yeni fark etmiştim. Hiç düşünmeden bileğinden tutup elini kendime doğru çektim. Avucunun kenarında bir kesik vardı. Çok derin görünmüyordu ama kanıyordu.
"Aras, elin kanıyor."
Elini hafifçe geri çekmeye çalıştı.
"Bir şeyim yok, iyiyim ben."
"İyi falan değilsin. Elin kanıyor, görmüyor musun?"
"Görüyorum Nazlı. O kadar da kör değilim."
Kaşlarımı çattım. Hâlâ benimle uğraşacak hâli vardı.
"Asıl sen söyle bakalım... Emre'nin seninle derdi ne?"
Elini bırakıp gözlerimi onunkilere çevirdim.
"Beni yapmadığım bir şeyle suçluyor. Ne desem dinlemiyor."
"Ne olmakla suçluyor?"
Bir an duraksadım. Bu konuyu anlatmak istemiyordum. Özellikle de Aras'a. Fakat gözlerini üzerimden çekmeye niyeti yoktu.
"Dayımla ilgili meseleler yüzünden bütün ailesinin dağıldığını düşünüyor. Sanki her şeyin sorumlusu benmişim gibi davranıyor."
Aras'ın yüzündeki ifade değişti.
"Dayın ne yaptı?"
"Uzun hikâye."
"Vaktimiz var."
"Benim anlatmaya niyetim yok."
Başını hafifçe yana eğdi.
"Peki. Anlatmak istemiyorsan zorlamam."
Bu cevabı beklemiyordum. Genelde söylediğim her şeye bir karşılık bulur, beni sinirlendirmek için elinden geleni yapardı. Şimdi ise gerçekten susmuştu.
"Birkaç gün önce boğazındaki kızarıklıkta Emre'nin imzası mı vardı?"
Cevap vermedim ama kalp atışım çoktan hızlanmıştı. Gözlerimi hemen Aras'ın gözlerinden ayırdım.
"Emre, 'Seni uyarmıştım.' falan diye zırvaladı. Daha önce de böyle bir karşılaşma yaşandı yani."
Bir an olduğum yerde öylece kaldım. Gerçeği öğrenmesini istemiyordum. İçimde tuhaf bir his vardı; kesinlikle bununla ilgili bir şey yapacaktı. Bakışlarımı kaçırıp hayır yaşanmadı diye cevap verdim.
Gözlerimin içine bakabilmek için uğraştı ama ben başka bir yöne bakarak bundan kaçındım.
"Bunu gözlerimin içine bakarak söyleyebilir misin?"
Ona baktım. Sert görünmek için kendimi zorluyordum.
"Bana hiçbir şey yapmadı."
Aradan yalnızca iki saniye bile geçmemişti ki şöyle hemen cevap verdi:
"Yalan."
"Yalan söylemiyorum."
"Evet, söylüyorsun ve bu konuda da hiç iyi değilsin. Bence artık denemeyi bırakmalısın."
"Keşke o iki çocuk seni oracıkta gebertseydi. Bunu gerçekten tüm kalbimle istedim."
"Hayır, bunu istemedin."
"İstedim."
"Dediğim gibi, yalan söylemeyi bırakmalısın. Yüzün gittikçe daha da kızarıyor."
Beni haksız çıkarmaktan o kadar keyif alıyordu ki artık daha fazla dayanamadım. Hemen çantamı açıp temiz bir mendil ve yara bandı çıkardım.
"Eğil."
Gülümsedi.
"Emredersiniz, kraliçem."
"Beş yaşındaki bir çocuk bile senden daha olgundur."
Temiz mendili biraz ıslattım ve dudağındaki yaraya bastırdım. Acıyla geriye çekildi.
"Üzgünüm ama prenseslere özel bir muamelemiz yok."
"Kelimenin tam anlamıyla hayatını kurtardım ve bana davranış şekline bak!"
"Tanıdığım en sinir bozucu ve bencil insan olmasaydın sana teşekkür bile ederdim."
"Ve işte buradasın, benimle ilgileniyor, yaralarıma bakıyorsun."
"Kes sesini ve eğil, Aras."
Güldü ve dudağındaki yarayla ilgilenebilmem için eğildi.
İşim bittiğinde bir anlığına gözlerimi dudaklarından gözlerine kaydırma hatasına düştüm.
Bütün bu süre boyunca bana bakıyordu. Bu baş belası resmen benimle oynuyordu.
Hemen bakışlarımı yaralı eline çevirdim ve kanı temizlemeye başladım. Son olarak eline bir yara bandı yapıştırdım. Elini avucumdan çekmesini bekledim ama çekmedi. Ona baktım. Hâlâ o sinir bozucu gülümsemesiyle bana bakıyordu.
Hemen elini kendisine doğru itip, "Şöyle sırıtmayı kes. Sapık gibi görünüyorsun," dedim.
"Ben de benim için endişelendiğin ve olağanüstü iltifatların için teşekkür ederim. Beni gerçekten utandırıyorsun."
Ona öfkeli bir bakış fırlatıp eşyalarımı toplamaya başladım.
"Bana, seni kurtardığım için teşekkür edebilirsin. Birine teşekkür etmek o kadar zor değil. Beni örnek alabilirsin."
"Birine teşekkür edeceksem bunu içten yaparım, senin gibi sahte teşekkür etmem."
"Gerçek bir teşekkürdü."
"Yalancı."
İki adımda aramızdaki mesafeyi sıfıra indirdi ve gözlerimin içine baktı.
"Gerçek bir teşekkürdü."
Yalan söylediğine dair bir işaret aradım ama yüzündeki ifade zerre kadar değişmedi.
Tekrar o sinir bozucu sırıtışını takındı.
"Ne oldu? Yalan söylediğimi söylemeyecek misin, yoksa seni bir kez daha haksız mı çıkardım?"
Dudaklarımı hafifçe aralayıp bir şey söylemek için hamle yaptım ama aklıma hiçbir şey gelmedi. Çantamı sertçe omzuma geçirip hemen oradan uzaklaştım.
Neden onun yanındayken kalbim hep bu kadar hızlı atıyordu? Sadece sırıtmasıyla bile beni çileden çıkarıyordu.
Bunun sebebi kesinlikle sadece sinir bozucu bir gıcık olmasıydı.
Evet, kesinlikle öyleydi.
Bölüm etkileşimi
