Bölümler 18Şu an: Bölüm 17
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime
- 5 Bölüm 43.509 kelime
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime
- 8 Bölüm 73.232 kelime
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime
- 11 Bölüm 102.383 kelime
- 12 Bölüm 112.458 kelime
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ertesi gün, dışarıdaki dünyanın gürültüsünden tamamen kopuk, su gibi akıp giden sakin bir gün geçirdim. Haftalardır elimde süründürdüğüm o kitabı nihayet bitirdim; ardından kulaklığımı takıp sevdiğim şarkılar eşliğinde mahallede uzun bir yürüyüşe çıktım. Eve döndüğümde kolları sıvayıp köşe bucak temizlik yaptım, mutfak eksiklerini tamamlamak için kısa bir alışverişe çıkıp kendime güzel bir akşam yemeği hazırladım.
Evim soyulduktan birkaç gün sonra, polislerin sıkı takibi sayesinde çalınan paramı da eksiksiz geri almıştım; bu yüzden üzerimdeki o maddi kaygı ve huzursuzluk da tamamen dağılmıştı. Akşamüstü kendime taze bir çay demleyip koltuğun köşesine kıvrıldım. Bir yandan Defne'nin bitmek bilmeyen, merak dolu mesajlarına gülümseyerek cevap veriyor, bir yandan da yarım kalan örgümü ilmek ilmek örmeye devam ediyordum.
Güneş ufukta kızıllığını bırakıp batmak üzereyken kapı çaldı. Kimin geldiğini tahmin etmem bile gerekmiyordu; bu saatte kapımı çalacak Aras'tan başkası olamazdı.
Kapıyı açtığımda yanılmadığımı fark ettim. Aras, elinde okul defterlerim ve kağıtlarla, yüzünde o her zamanki kocaman ve ukala sırıtışıyla bana bakıyordu.
"Günaydın demek için biraz geç kaldım ama akşam ziyareti de fena sayılmaz," diyerek hiçbir şey söylememe izin vermeden içeri süzüldü.
Elimi belime koyup arkasından baktım. "Senin evin yok mu Aras? Her gün buraya damlamak zorunda mısın?"
"Evde yalnızım, canım sıkılıyor. Hem dün ne dedim? Bir arkadaş olarak seni düşünüyorum," dedi, mutfağa geçip masanın üzerine bıraktığı not defterimi ve kalemleri işaret ederek. "Hadi bakalım, sen işine bak. Ben sadece eşyalarını getirdim ve... dikkatini dağıtmak için buradayım."
"Ne kadar düşüncelisin, gözlerim yaşardı," diye mırıldandım gözlerimi devirerek.
Oturma odasındaki masanın başına geçip tiyatro kulübü için yazmam gereken yeni senaryo taslaklarını önüme yaydım.Kalemi elime aldım ama kağıda ilk kelimeyi dahi yazamamıştım. Çünkü Aras, tam karşımdaki sandalyeye yerleşmişti; telefonunu eline almamıştı, etrafa bakmıyordu, sadece dirseğini masaya dayamış ve gözlerini doğrudan bana dikmişti.
Bir şekilde kendimi zorlayıp hikayenin ana hatlarını, karakterlerin isimlerini ve kişilik özelliklerini karaladım. Sol elimi,onu görmeyeceğim bir siper gibi yüzümün yanına tutup yeni bir kağıt aldım ve hikayeyi yazmaya başladım. Hızlı hızlı iki sayfa doldurdum ama tam o noktada tıkandım. Aklım donmuştu, cümleleri bir araya getiremiyordum resmen.
"Beni izlemeyi keser misin? Yapacak daha iyi bir işin yok mu senin?"
"Hayır, yok. Hem benim sana bir zararım yok ki, oturuyorum sadece. Ne oldu, neden devam etmiyorsun hikayene?"
"Çünkü dikkatimi dağıtıyorsun bakışlarınla."
Ağzının kenarında küçük, sinir bozucu bir gülümseme belirdi. "Demek seni izlediğimin farkındasın? Demek odaklanmanı ben bozuyorum."
Ona sert bir bakış attım ama içimdeki o tuhaf kıpırtıyı gizlemekte zorlandığımı biliyordum.
"Şimdiye kadar yazdığım notları oku ve hikayeyi sen başlat. Ben de o arada bize çay getireceğim."
Önceden demlediğim çaydanlığı alıp iki kupaya sıcak çay doldurdum ve salona geri döndüm. Sehpanın başına geçtiğimde, Aras çoktan bıraktığım kağıtları eline almış, büyük bir ciddiyetle okumaya başlamıştı. O an yüzündeki o alaycı ifade tamamen silinmiş, yerini şaşkınlıkla karışık hayran bir bakış almıştı.
Çay kupalarından birini önüne bırakırken mırıldandım:
"Çok inceleme, daha taslak halinde."
Aras kupaya uzanmadan önce gözlerini kağıttan ayırıp bana baktı. Gözlerinde az önceki neşeli parıltıdan eser yoktu; aksine oldukça derin ve ciddi bakıyordu.
"Taslak falan değil," dedi, sesi her zamankinden daha pürüzsüz ve yumuşaktı. "Karakterlerin çatışması, aralarındaki o gizli çekim... Kendi hikayeni yazıyorsun farkında mısın? Sadece isimleri değiştirmişsin."
"Saçmalamasana, tamamen kurgu. Hem Birinci Dünya Savaşı'ndaki bir asker ve bir doktorun arasında geçiyor."
"Savaşın ortasında, her an her şeyin yok olabileceği bir yerde birbirine sığınan iki insan... Oldukça dramatik. Ama karakterlerin birbirine bakışını anlattığın satırlar bana bayağı tanıdık geldi ama tam adlandıramıyorum nedense."
Yanaklarımın yeniden alev alev ısındığını hissedip hızla elindeki kağıdı çekip aldım. "Sürekli her şeyden bir anlam çıkarmakta üstüne yok."
"Anlam çıkarmıyorum, sadece görüyorum," diye fısıldadı, sesi bu defa doğrudan kulağımın kenarında yankılanmıştı. "Ve o hikayenin sonunu şimdiden merak ediyorum... Asker ve doktor en sonunda inatlaşmaktan vazgeçip kavuşuyor mu?"
"Kavuşturmak iyi olur."
"Peki ya gerçek hayatta kavuşuyorlar mı?" dedi, gözlerini gözlerimden bir saniye bile ayırmayarak.
"Gerçek hayatta... böyle hikayelerin sonu mutlu bitmez," diye mırıldandım, sesim az önceki iddialı tonundan çok uzakta,fısıltı gibi çıkmıştı.
"Çok karamsarsın Nazlı," diyerek geriye doğru çekildi.
Aras'ın o cümleleri odanın içinde asılı kalmıştı. Ne diyeceğimi bilemeden öylece yüzüne baktım. Karamsar mıydım?Belki de sadece gerçekçiydim. Hayatım boyunca masallara inanacak kadar şanslı olmamıştım; her güzel şeyin arkasından mutlaka bir fırtına kopmuştu.
"Neyse, çay için sağ ol, içim ısındı gerçekten."
Aras ayaklanıp kapıya doğru yöneldiğinde arkasından bakakalmıştım. "Yarın görüşürüz Nazlı," dedi ve evden çıktı.
O gittikten sonra masanın başındaki tiyatro hikayesini yazacak ne hevesim ne de motivasyonum kalmıştı. Zihnim allak bullak olmuştu. Kağıtları bir kenara itip yerimden kalktım ve erkenden yatmaya gittim. Zaten bugün fazlasıyla yorulmuştum; hem bedenimin hem de zihnimin dinlenmeye ihtiyacı vardı.
...
Sabah henüz güneş doğmadan uyandım. Zerre uykum yoktu. Kalkıp salona doğru yürürken gözüm masadaki senaryo kağıtlarına kaydı. Kendime bir bardak su doldurup kağıtların başına oturdum. Dün Aras yüzünden hiç doğru düzgün bir şey yazamamıştım; şimdi hazır sessizliği yakalamışken en azından birkaç sayfa yazmak istiyordum.
Oturduğum gibi hikayenin dünyasına adım attım. Saatlerce karakterlere diyaloglar yazdım, silip silip tekrar yazdım.Yazdığım şeyler mantıklı mı diye kalkıp sahneyi kendim oynadığım bile olmuştu. Saatler birbirini kovaladı ve ben bir saniye bile kağıtların başından kalkmamıştım.
Başımı kaldırıp saate baktım. Saat çoktan 14:00 olmuştu. 14:00 mü? Dokuz saat boyunca durmadan senaryo yazmıştım.Para almadığım bir şey için bu kadar emek vermek... Salağım gerçekten.
Hemen kağıtlarımı düzenleyip odama gittim, bornozumu alıp duşa girdim. Saatlerce oturmaktan her yerim ağrıyordu.Sıcak bir duş üstümdeki yorgunluğu atardı. Üstümü giyinip saçlarımı kurutacaktım ki kapı çaldı.
Kapıyı açtım. Aras beni görünce kocaman gülümsemeye başladı. Üzerinde siyah kot bir ceket, içinde beyaz bir tişört ve siyah bol pantolon vardı. Saçlarını da özenle düzeltmişti. Gerçekten çok... Aklını başına topla Nazlı.
"İzlemeyi bıraktıysan içeri giriyorum." diyerek yanımdan sıyrılıp içeri girdi.
"Ulan, kendini beğenmiş, sana bakan olmadı."
"Aynen aynen. Ben seni uyandırmasam şu an hâlâ kapının önünde bana bakıyor olurdun."
Parmağımı havaya kaldırıp tam ona bir şey söyleyecekken gözleri masanın üzerindeki kâğıt yığınına kaydı.
"Hikâyeyi bitirdin mi yoksa?"
"Henüz bitmedi, son sahneyi yazmadım."
"50 sayfa yazmışsın resmen. Sen ne zamandan beri ayaktasın? Ya da daha iyi bir soru: Bugün hiç uyudun mu?"
"Tabii ki de uyudum, sadece kendimi kaptırıp biraz fazla masa başında kaldım."
"Ne kadar fazla?" dedi ve iki adımda dibime geldi.
"9 saat."
"9 SAAT???? Nazlı, sen kafayı mı yedin?" diye bağırdı kocaman gözlerle.
"Ne bağırıyorsun be?"
"Kendini bu kadar hırpalamanın sebebi ne? Neyden kaçıyorsun?"
Sesi o kadar doğrudan ve kalbimin tam ortasına saplanacak kadar doğruydu ki gözlerimi hızla ondan kaçırdım.
"Saçmalıyorsun yine," dedim, sesim istem dışı titremişti. "Kaçtığım falan yok. Sadece bitirmek istiyordum, oldu mu?"
Aras derin bir iç çekti, omuzlarının düştüğünü hissettim. Siniri sanki bir anda yerini büyük bir yorgunluğa ve çaresizliğe bırakmıştı.
"Olmadı," dedi. Eli havada asılı kalıp tam alnıma doğru uzandı ama son anda durdu. Elini indirip cebine soktu. "Hiçbir şey olduğu yok. Şimdi çekil yolumdan."
"Nereye?" diye sordum kaşlarımı çatarak.
"Dokuz saat aç karnına kâğıt başında oturan birine ne yapılır biliyor musun? İnsanlık namına hayatta tutulur. Dur, tahmin edeyim. Bugün kahvaltı falan da etmemişsindir sen, değil mi?" dedi mutfağa doğru yürüyerek.
"Senin önemsemene ihtiyacım yok. Acıktığımda yemek yiyecek kadar aklım var." diyerek peşinden gittim.
"Arkadaşınmışım ya hani, dün dediğin gibi. Bu yüzden arkadaş gibi davranıp seni önemsemem yakışır, öyle değil mi?"
"Tamam, arkadaşım falan değilsin. Sadece gıcık olduğum ve oksijen israfı olarak gördüğüm birisin. Şimdi çekil tezgahtan."
"Oksijen israfı mı? Alınıyorum bak! Şu kalpten bende de var, hatırlatırım." diyerek göğsünün sol tarafına parmağıyla yuvarlak yaptı.
"Ulan, bir kez olsun laf dinle! Sana yapma diyorsam yapma işte."
"Eğer sen dediğimi yaparsan ben de senin dediğini yaparım."
"Seninle asla bir anlaşma yapmam. Seni yeterince iyi tanıyorum."
"Madem beni yeterince tanıyorsun, o zaman sen insan gibi yemeğini yemeden seni yalnız bırakacağımı da düşünme." dedi ve ısıttığı sebze yemeğini tabağa koyup elime verdi.
"Eğer sen de benimle yersen yerim." dedim çenemi dikleştirerek.
Aras, elinde sebze yemeği dolu tabakla duraksadı. Dudaklarında yavaşça o bildik, hafif alaycı ama içten tebessüm belirdi. Gözlerini gözlerime dikip bir an düşündü, sonra tezgâhın üzerinden ikinci bir tabak alıp kendine de doldurdu.
"Peki, madem şartlar böyle..." dedi, masaya doğru yürürken sandalyeyi çekip oturdu. "Birlikte yeriz, yeter ki şu inatçılığından biraz vazgeç."
Masaya geçip karşısına oturdum. Dokuz saattir aç olduğumu, ilk lokmayı ağzıma attığımda aniden midemden yükselen açlık hissiyle fark ettim. Yemeği sessizce yerken Aras ara sıra bana bakıyor, tek kelime etmeden tabaktakileri bitirmemi izliyordu. Onun bu sessiz ve kollayıcı hâli, sabahki o yorgunluğumu ve gerginliğimi yavaş yavaş silip süpürüyordu.
Tabaklarımızı boşalttıktan sonra masada kısa bir sessizlik oldu. Aras dirseklerini masaya dayayıp ellerini çenesinin altında birleştirdi.
"Evet," dedi, gözlerindeki o hafif pırıltıyla. "Şimdi o 50 sayfalık şaheserin son sahnesine gelelim. Dokuz saat boyunca seni bu kadar hırslandıran o finalde ne oluyor? Asker ve doktor sonunda kavuşuyor mu, yoksa o acımasız savaş onların kavuşmasını mı engelliyor?"
Gözlerimi ondan kaçırıp derin bir nefes aldım.
"Bilmiyorum," dedim dürüstçe. "Hâlâ karar vermedim."
"Karar vermedin mi?" Aras kaşlarını hafifçe kaldırdı. "Neyse, kendine bir anda bu kadar yüklenme. Zamanla sonunu en doğru şekilde nasıl yapmak istediğini anlarsın."
"Sence sonu nasıl olmalı?"
"Ben sadece senin kafanı karıştırırım. Sen zamanla en doğru seçeneği seçersin."
Cevap vermedim.
"Hadi gel, saçını kurutalım."
"Ben kuruturum." dedim ve hemen banyodan fön makinesini alıp prize taktım. Ama makine çalışmadı. Prizi takıp çıkardım, makinenin düğmeleriyle oynadım ama çalışmadı. Ardından banyonun ışık düğmesine bastım ama lamba yanmadı. Şalter mi attı diye kontrol etmeye gittim ama her şey normal görünüyordu.
"Ne oldu? Elektrikler mi gitti?"
"Evet. Tam zamanını buldu gerçekten, güneş batmak üzere."
"Evde mum var mı?"
"Dayımın odasına bakmam lazım... Sen burada bekle, ben geleceğim." dedim ve hızlı adımlarla dayımın odasına gittim.
Bu odaya girmekten nefret ediyordum. Odayı ne kadar havalandırırsam havalandırayım zehir gibi sigara kokuyordu. Dayım odasına girmemden hiç hoşlanmazdı ve eşyalarına dokunmamı asla istemezdi. Ben de sadece yerleri süpürmek ve toz almak için odasına girerdim. Tutuklanmadan önce kalmış küllüğün içindeki sigaraları gördüm. Bu zıkkımdan gerçekten midem bulanıyordu.
Bu odada bir yerde mum olduğundan emindim. Çakmağı zaten sigara paketinin yanında bulmuştum. Dayımın neredeyse bütün çekmecelerini açmıştım. Yatağın yanındaki komodinin ilk çekmecesini açtığım an bir CD ile karşılaştım. Üzerinde "Nermin'in en sevdiği film" yazıyordu. Dayımın anneme ait bir şeyi olduğunu bilmiyordum. Duyduğum kadarıyla ikisinin arası hiç iyi değildi. CD'yi alıp diğer çekmeceleri de karıştırdım ve sonunda iki tane mum buldum.
Ayağa kalkıp kapıya doğru ilerleyecektim ki kapıya yaslanmış olan Aras'ı fark ettim.
"O elindeki ne?" diye sordu, elimdeki CD'yi göstererek.
"Üzerinde annemin en sevdiği film olduğu yazıyor. Ben de ilk defa görüyorum."
Artık daha fazla sigara kokusuna dayanamayarak kolumla burnumu tuttum. Odadan en hızlı şekilde çıkıp kapıyı kapattım ve mumla çakmağı Aras'a uzattım. Hava neredeyse kararmıştı ve elektrikler hâlâ geri gelmemişti.
Aras elimdeki mumları ve çakmağı alırken, bir yandan da dikkatle diğer elimde sıkıca tuttuğum CD'ye bakıyordu. O ağır sigara kokusundan uzaklaşmış olmanın rahatlığıyla derin bir nefes aldım ve salona doğru yürüdüm. Hava dışarıda iyice kararmıştı; pencereden vuran sokak lambalarının zayıf turuncu ışığı dışında evin içi tamamen gölgelere teslim olmuştu.
Aras peşimden salona geldi. Çakmağı çakıp mumların fitilini ateşledi; alevlerin titrek ışığı önce ellerini, ardından yüzünün keskin hatlarını aydınlattı. Mumları orta sehpanın üzerine yan yana diktiğinde, odadaki o kasvetli karanlık yerini sıcak,sarı bir parıltıya bıraktı.
Koltuktaki yerime oturup elimdeki CD'yi ışıkta çevirdim. Üzerindeki el yazısı yıpranmış ama hâlâ okunaklıydı. Nermin'in en sevdiği film.
Aras tam yanıma, aramızda sadece bir yastık mesafesi kalacak şekilde oturdu. Dirseğini dizine dayayıp bana doğru döndü; mum ışığı göz bebeklerinde küçük kıvılcımlar oluşturuyordu.
"Ne olduğuna bakmak ister misin?" diye sordu en sonunda.
"İlk başta bir çalışıyor mu diye denemem lazım." dedim ve elindeki ikinci mumu da yakıp odamdan bilgisayarımı almaya gittim. Aras da mutfağa gidip kettle'da su kaynatarak bize iki tane papatya çayı yaptı.
Bilgisayarımla koltuğa oturdum ve CD'yi takıp filmi başlattım. Aras da yanıma gelip elime kupayı verdi ve ikimizin üzerine battaniyeyi örttü.
Ekranın soğuk, soluk ışığı loş odayı aydınlatırken film başladı. İlk başta sıradan bir eski zaman hikayesi gibi görünüyordu ama dakikalar ilerledikçe boğazıma oturan o ağırlık büyüdü. Film sadece iki aşığın, hayatın ve çevrelerindeki dünyanın önlerine çıkardığı o acımasız zorluklara karşı verdikleri imkansız mücadeleyi anlatıyordu. Birbirlerine tutunmak için her yolu denemişler, her engeli aşmaya çalışmışlardı ama kader sanki ikisini ayırmak için yemin etmişti.
Çaylarımız çoktan soğumuş, ikimiz de nefesimizi tutmuş ekrana kilitlenmiştik. Ve beklenen o yıkıcı final sahnesi geldi.
İki karakter, onca çabaya ve gözyaşına rağmen birbirlerine kavuşamayacaklarını anladıkları o son istasyonda karşı karşıya kaldılar. Ne bir isyan ne de büyük bir kavga vardı; sadece çaresizce birbirlerine bakıp, farklı yollara gitmek zorunda olduklarını kabullendikleri o sessiz veda... Adam, titreyen sesiyle kadının gözlerinin içine bakıp fısıldadı:
"Eğer bu hayatta seninle yan yana yürümek yasaksa bana, o zaman senin gölgenin düştüğü her yere basmaya razıyım. Ama şimdi gitmelisin... Çünkü kalırsan ikimiz de yok olacağız."
Kadın, gözyaşlarını silmeden elini adamın göğsüne koydu ve dudaklarından o son cümleler döküldü: "Seni sevmekten vazgeçmeyeceğim. Hoşça kal."
Tren hareket edip aralarındaki mesafe büyüdüğünde, içimde bir yerlerin koptuğunu hissettim.
Göz pınarlarımda biriken o sıcaklığı daha fazla tutamadım. Tek bir hıçkırık bile çıkarmadan, tamamen sessizce yanaklarımdan aşağı süzülmeye başladı yaşlar. Hemen elimin tersiyle silmeye çalıştım ama Aras'ın bana döndüğünü hissettim.
Başımı ona çevirdiğimde, bana doğru eğilmiş, şaşkınlıkla yüzümü inceliyordu.
"Sen..." diye fısıldadı, sesinde hem şaşkınlık hem de yumuşacık bir takılma vardı. "Sen ağlıyor musun?"
Tam kendimi savunmak için ağzımı açacaktım ki, Aras elini uzatıp parmağının ucuyla yanağımdaki son damlayı nazikçe sildi. O an, mum ışığının ve bilgisayar ekranının aydınlattığı gözlerine doğrudan baktım. Kirpiklerinin ıslaklığını ve göz bebeklerindeki o parıltıyı gördüğümde nefesim kesildi.
Kaşlarım şaşkınlıkla havalandı. "Asıl sen ağlıyorsun!" dedim fısıltıyla.
Aras bir an afalladı, sonra yakalanmış olmanın verdiği o utangaç ama içten tebessümle başını koltuğun arkasına yasladı.Yaşlarını silmeye çalışmadı bile.
İkimiz de o battaniyenin altında, gözlerimiz yaşlı ama dudaklarımızda istemsiz birer tebessümle birbirimize baktık. Ikimizinde agzindan sessiz bir kikirti döküldü.
Jenerik yazıları ekranın karanlığında yavaşça akmaya başladığında, ikimiz de yerimizden kıpırdamadık. Az önceki o yaşlı gülüşmemizin yerini, odanın içindeki mum ışıklarına karışan derin ve huzurlu bir sessizlik almıştı.
Sabahın köründe uyanıp dokuz saat boyunca durmadan senaryo yazmamın yorgunluğu, filmin yarattığı o duygusal boşalmayla birleşince üzerime kurşun gibi çökmüştü. Göz kapaklarım artık açık kalmakta zorlanıyordu. Battaniyenin altındaki o yumuşak sıcaklık ve Aras'ın hemen yanımda varlığını hissettiren o sakin nefesi, günlerdir omuzlarımda taşıdığım bütün gerginliği bir anda silip süpürmüştü.
"Biliyor musun," diye mırıldandım, sesim artık uykunun eşiğinde, fısıltıdan farksız çıkıyordu. "Senaryonun sonunu...değiştireceğim galiba."
Aras başını hafifçe bana doğru çevirdi, sesinde şefkatli bir merak vardı. "Nasıl yapacaksın?"
"Bunu sana söyleyem..." diyecektimki lafim yarida kesildi ve kendimi uykuya tesli ettim.
Başım yavaşça yana kayıp Aras'ın omzuna yaslandığında, beni geri itmek yerine kolunu hafifçe omzuma doladığını ve battaniyeyi çeneme kadar çektiğini hayal meyal hissettim.
Aras
Nazlı'nın başı omzuma düştüğü an, odadaki bütün sesler bir anda kesildi sanki. Dışarıda camlara vuran yağmurun sesi bile uzakta kalmıştı.
Hafifçe başımı çevirip yüzüne baktım. Mum ışığının son titrek parıltıları, kirpiklerinin yanağına düşürdüğü gölgeleri aydınlatıyordu. Sabahın köründen beri dokuz saat boyunca o masanın başında kendini parçalayan, inatçı, kimseye eyvallahı olmayan o kız gitmiş; yerine dünyadaki bütün yükleri omuzlarından indirmiş, savunmasız ama bir o kadar da huzurlu biri gelmişti.
Onu uyandırmamaya özen göstererek sol elimle sehpanın üzerindeki bilgisayarın kapağını yavaşça kapattım. Ekranın soluk ışığı sönünce oda tamamen mumların o sıcak sarı rengine kaldı. Ardından hafifçe öne doğru eğilip mumların fitiline üfledim. Odaya yayılan ince duman kokusunun hemen ardından her yer karanlığa ve sokak lambasının pencereden sızan loş ışığına teslim oldu.
Geriye yaslanıp battaniyeyi omuzlarına biraz daha sıkı sardım. Tam o an, burnuma dolan o tanıdık, masum kokuyla göğsümde tuhaf bir sızı hissettim. Dalin kokuyordu. O kadar sert durmaya çalışan, herkese meydan okuyan bu kızın saçlarının hâlâ çocuksu bir masumiyetle kokması, içimdeki bütün savunma mekanizmalarını yerle bir etti.
Dayanamadım. Başımı yavaşça eğip o mis gibi kokan saçlarının arasına, tam şakağının üzerine tüy kadar hafif, sıcak bir öpücük kondurdum. Teninin sıcaklığını dudaklarımda hissettiğim an, kalbim göğüs kafesimi zorlayacak kadar hızlı atmaya başladı.
Aklım allak bullak olmuştu ama hayatımda ilk kez bu karmaşadan korkmuyordum. Onu ilk tanıdığım günden beri, o keskin diliyle beni kendinden uzaklaştırmaya çalışırken bile gözlerinin arkasındaki o yalnızlığı görmüştüm. Kendi kabuğuna çekilmiş, kimsenin yardımını kabul etmeyen, kendi yaralarını tek başına sarmaya çalışan bir kızdı.
Battaniyenin altında açıkta kalan eline baktım. Parmak uçları hafifçe soğuktan ürpermiş gibi kıvrılmıştı. Yavaşça uzanıp kendi elini onun elinin üzerine yerleştirdim; parmaklarımı aralarına geçirerek parmaklarını avucumun içine aldım.
Avucumun içinde yavaşça ısınmaya başlayan eli, uykusunda bile istemsiz bir refleksle parmaklarımı hafifçe kavradı. Onu bu kadar savunmasız ve bana bu kadar teslim olmuş halde hissetmek, içimdeki o koruma içgüdüsünü iyice körüklüyordu.Baş parmağım onun elini okşamaya devam ederken, dudaklarımda istemsiz, derin bir tebessüm yayıldı.
Başımı yavaşça onun başına yasladım ve gözlerimi kapattım. Yarın sabah uyandığımızda neler olacağını, okulda bizi nelerin beklediğini ya da Selin'in ne planladığını zerre umursamıyordum. Şu saniye, dünyanın en doğru yerindeydim.
Bölüm etkileşimi
