Kaldığımız yerden kitap kapağı

6. bölüm / 18

Bölüm 5

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 5

Gecenin karanlığında sessizce eve varıp odama çekildim. Bütün günün yorgunluğu ve yaşadığım duygusal fırtınayla yatağıma uzandığımda zihnim hâlâ dopdoluydu.
Ertesi sabah uyandığımda şakağımdaki o hafif sızı, zonklayan sert bir ağrıya dönüşmüştü. Aynaya baktığımda hafif kızarıklığı fark ettim ama üzerinde durmamaya çalıştım. Güçlü görünmek, aksamadan hayatıma devam etmek benim için bir kuraldı. Birkaç ağrı kesici niyetine soğuk suyla yüzümü yıkayıp okulun yolunu tuttum.
Dersler boyunca başımdaki ağrı giderek şiddetlendi. Şakaklarıma saplanan her sızıyla gözlerimi kapatıp derin nefesler alsam da pes etmedim, son zil çalana kadar sıramdan kalkmadım.
Saat tam 14.00'te son zil çaldığında sınıfta bir hareketlilik başladı. Defne, çantasını hızla toparlarken mahcup bir ifadeyle bana döndü.
"Nazlı, çok özür dilerim gerçekten ama hemen çıkmam lazım. Kardeşimi doktor randevusuna götüreceğim, annem evde bekliyor," dedi telaşla.
Başımdaki ağır baskıya rağmen zoraki bir gülümsemeyle karşılık verdim. "Saçmalama Defne, tabii ki git. Ben iyiyim, merak etme."
"Emin misin? Yüzün biraz solgun sanki..."
"Yorgunluktandır, eve gidip dinleneceğim. Hadi geç kalma," diyerek arkadaşımı yolcu ettim.
Defne hızla sınıftan çıkıp gözden kaybolduktan sonra ben de eşyalarımı yavaşça topladım. Okul binasından çıkıp bahçe kapısını geride bıraktığımda, serin hava bile başımdaki o dayanılmaz zonklamayı hafifletmeye yetmedi.
Kendi sokağıma giren kestirme yola adım attığım an, etrafımdaki her şey bir anda ekseninden kaymaya başladı. Görüşüm bulanıklaştı, binalar ve sokak lambaları birbirine karıştı. Adımlarım ağırlaştı, dizlerimin bağı çözülür gibi oldu. Düşmemek için son bir refleksle yol kenarındaki büyük bir çınar ağacına doğru hamle yaptım.
Gövdesine tutunup sırtımı ağaca yasladım, elimi hışımla şakaklarıma bastırarak gözlerimi sıkıca kapattım. Dünya etrafımda fırıldak gibi dönüyordu.
"Sadece birkaç saniye..." diye mırıldandım kendi kendime. "Sadece biraz nefes al..."
Tam o sırada, sokağın girişinden gelen tanıdık, ritmik ayak sesleri duraksadı. Gözlerimi aralamakta zorlanırken önümde beliren gölgeyi ve rüzgârın taşıdığı o tanıdık kokuyu hissettim.
Aras, okul çıkışı arkamdan yürüdüğü sırada ağaca tutunup başımı tuttuğumu gördüğü an adımlarını hızlandırmıştı. Aralarındaki o alaycı mesafeden eser kalmamıştı; yeşil gözlerinde katıksız bir endişeyle hemen önümde durdu.
"Nazlı?" dedi Aras, sesi bu kez her zamankinden çok farklı, dikkatli ve pürüzsüzdü. "İyi değilsin. Ne oldu?"
Şakaklarıma bastırdığım elimle ağaca daha sıkı tutunmaya çalıştım. Görüşüm gitgide bulanıklaşıyor, Aras'ın silüeti karşımda çift görünüp duruyordu. Yine de o gururlu, gardını asla indirmeyen tavrımdan ödün vermemek için zorlukla nefes aldım ve boğuk bir sesle konuştum:
"Senin... senin burada ne işin var?"
Aras, solgun yüzüme ve titreyen bacaklarıma bakarken kaşlarını çatmıştı. Yeşil gözlerinde gizleyemediği bir endişe vardı. Sesinde en ufak bir alay kırıntısı bile olmadan, dürüstçe yanıt verdi:
"Sınıftan çıkarken yüzün kireç gibiydi. Yürürken bile zorlanıyordun... Rahat edemedim, arkandan geldim."
Aras'ın bu cevabı üzerine kaşlarımı çatmaya çalıştım ama başımdaki zonklama gözlerimi kapatmama neden oluyordu. "Sapık mısın oğlum sen?" diye fısıldadım, sesimi sert çıkarmaya çalışarak. "Takip mi ediyorsun beni? Ben iyiyim... Git başımdan."
Sözlerim biter bitmez derin bir nefes almaya çalıştım ama o an sokağın tüm ışığı çekildi. Dünya bir anda kapkaranlık oldu ve dizlerimin bağı tamamen çözüldü. Ağaca dayalı tutunma gücümü kaybettiğim an bedenimi bir yaprak gibi öne doğru bıraktım.
"Nazlı!"
Aras bir an bile tereddüt etmedi. Kendini öne atarak yere düşmeme fırsat kalmadan kollarını uzattı. Bir elini belime koyup beni kendine çekerken diğer eliyle de başımın arkasını destekledi. Bilincim kapanırken Aras tüm ağırlığımı göğsünde hissetti.
Aras'ın kalbi güm güm atıyordu. "Nazlı, aç gözlerini... Hey, duyuyor musun beni?" diye seslendi, sesi hafifçe titreyerek. Yanıt vermiyordum; başım Aras'ın omzuna düşmüş, ne kadar çabalasam da ayakta kalamamıştım.
Aras, kollarının arasında baygın hâlde olduğumu görünce bir saniye bile vakit kaybetmedi. Beni kucağına alıp hızla ana caddeye doğru koştu ve ilk geçen dolmuşu durdurup doğruca en yakın hastanenin acil servisine götürdü.
...
Gözlerimi açtığımda burnuma dolan hafif dezenfektan kokusu ve tavandaki beyaz hastane ışıklarıyla karşılaştım. Zihnim hâlâ biraz dumanlıydı. Başımdaki o şiddetli zonklama hafiflemiş, yerini tatlı bir yorgunluğa bırakmıştı.
Bileğimdeki serum iğnesini fark edince yavaşça doğrulmaya çalıştım. Tam o sırada bakışlarım yatağımın hemen yanındaki ahşap sandalyeye kaydı.
Aras, kollarını göğsünde birleştirmiş, başı hafifçe yana düşmüş bir hâlde sandalyede derin bir uykudaydı. Üzerindeki okul ceketi biraz kırışmış, her zamanki özenli saçları dağılmıştı. Sabaha kadar başımdan bir an bile ayrılmadığı her hâlinden belli oluyordu.
Başucumdaki komodinin üzerinde duran dijital saate baktım: Cumartesi, 08:30.
Cuma öğleden sonradan beri neredeyse bir tam gün boyunca baygın olduğumu anladığımda şaşkınlıkla gözlerim irileşti. Bakışlarım tekrar Aras'a döndü.
Aras'ın o sert, alaycı ve mesafeli duruşunun yerini, uykusunda şaşırtıcı derecede sakin ve masum bir ifade almıştı. Onun bütün gece bu rahatsız sandalyede benim için beklediğini idrak ettiğimde içimdeki taşın yumuşadığını hissettim.
Tam o sırada Aras hafifçe kıpırdandı, kaşlarını çatarak gözlerini yavaşça araladı. İlk işi doğrudan yatağa bakmak oldu. Uyanık olduğumu ve ona baktığımı görünce gözlerindeki mahmurluk bir anda kayboldu; hızla oturduğu yerde dikleşti.
"Uyandın..." dedi Aras, sesi uykudan yeni uyandığı için pürüzlü ve kısıktı. "Nasıl hissediyorsun? Başın hâlâ ağrıyor mu?"
Aras'ın sorusunu duymazdan gelmeyi tercih ederek gözlerimi ondan kaçırdım ve kafamdaki asıl takıldığım soruyu yönelttim:
"Sen... bütün gece burada mı kaldın?"
Aras, onun bu konuyu geçiştirip doğrudan kendine odaklanmasına hafifçe güldü. Kollarını göğsünde birleştirip o her zamanki alaycı, meydan okuyan sırıtışını yüzüne yerleştirdi.
"Herhalde yani," dedi Aras, sesindeki o tanıdık tınıyla. "Biri hastanede bayılıp bütün şovunu yarım bırakınca, nöbet tutmak boynumuzun borcu oldu. Yoksa senin o inatçı kafanın bu hastane odasından tek başına kaçmaya çalışacağını biliyordum."
Tam ağzımı açıp Aras'ın lafını boğazına tıkacak, en sert ve iğneleyici cevabı yapıştıracakken hastanenin kapısı hafifçe aralandı. İçeriye elinde bir tepsi çorbayla orta yaşlı, güler yüzlü bir hemşire girdi.
Hemşire tepsiyi komodinin üzerine bıraktıktan sonra Aras'a dönüp onaylayan bir bakış attı. "Maşallah delikanlı, sabaha kadar bir an bile ayrılmadın başından. Şimdi hürmet sırası sende," dedi gülerek. Ardından bana dönüp ekledi: "Doktor bey birazdan son kontrollerini yapmak için burada olacak ama ondan önce bu sıcak çorbayı bitirmen şart. Kendini yormamak, yatakta doğrulup ellerini kollarını hareket ettirmemek zorundasın. Delikanlı sana yardımcı olsun bakalım."
Gözlerim irileşti. "Gerek yok, ben kendim içerim..." diye itiraz etmeye yeltendiysem de hemşire çoktan kapıya yönelmişti bile. "İtiraz istemiyorum, afiyet olsun!" diyerek odadan çıktı.
Odanın içinde aniden ağır ve gergin bir sessizlik, hemen ardından da tatlı bir utanç dalgası yayıldı.
Yatakta hafifçe doğrulmaya çalışırken Aras ayağa kalktı. Yüzünde az önceki alaycı ifadenin yerini, bu kez durumu idare etmeye çalışan ama içten içe eğlenen bir sırıtış almıştı. Komodinin üzerindeki çorba kasesini ve kaşığı eline aldı.
"Duydun hemşire hanımı, direktör," dedi Aras, yatağın kenarına doğru yaklaşırken. "Kendini yormayacakmışsın. Aç ağzını."
"Aras, saçmalama," dedim, yanaklarımın utançtan alev alev yandığını hissederek. "Bırak şu kaseyi, ver elime kendim içerim. Bebek miyim ben?"
"Doktor ve hemşire emirlerine karşı gelmek suçtur, biliyorsun," dedi Aras, kaseden bir kaşık alıp dikkatle üfleyerek bana doğru uzattı. Sesindeki o hafif dalga geçen ama bir o kadar da özenli ton, beni köşeye sıkıştırıyordu.
İstemeye istemeye, gözlerimi kaçırarak başımı hafifçe geri çekmek istedim ama Aras kararlıydı. "Hadi ama," dedi Aras, sesini biraz daha yumuşatarak. "Bütün gece bu sandalyede çürüdüm, bari şu çorbayı içirerek mesaiimi tamamlayayım."
Çaresiz kalınca derin bir nefes verip dişlerimi sıkarak kaşığı kabul ettim. Aras, elindeki kaşığı büyük bir dikkatle bana uzatırken ikimiz arasındaki o mesafe bir anda yok denecek kadar azaldı. Aras'ın yeşil gözleri hafif kızarmış yanaklarımda geziniyor; ben ise bu tuhaf ama bir o kadar da koruyucu yakınlık karşısında kalbimin atışlarını durdurmaya çalışıyordum.
Tam o sırada odanın kapısı paldır küldür ardına kadar açıldı.
"Nazlı! İyi misin, haberini alır almaz..."
Elinde bir paket meyve suyuyla odaya dalan Defne, gördüğü manzara karşısında aniden olduğu yerde çakılı kaldı.
Gözleri, elinde çorba kasesiyle yatağımın kenarına kadar neredeyse yapışmış olan Aras'a, ardından da şaşkınlıktan ne diyeceğini bilemeyen bana kaydı. Defne'nin ellerindeki poşet yavaşça parmaklarından kayarken yüzünde inanamayan ama kurnaz bir sırıtış belirdi.
"Ooo..." dedi Defne, kapının eşiğinde durup kollarını göğsünde birleştirerek. "Ben galiba yanlış zamanda, hatta yanlış evrende geldim. Devam edin, lütfen bölünmeyin."
Defne'nin kapıda belirmesi ve takılmalarıyla birlikte tam o sırada yutkunmaya çalışıyordum. İçtiğim çorba bir anda boğazıma kaçtı; şiddetli bir öksürük nöbetiyle sarsılmaya başladım. Boğuluyormuş gibi nefessiz kalıp göğsümü tutunca Aras telaşla kaseyi masaya bırakıp sırtıma hafifçe vurmaya başladı.
"Helal, helal!" dedi Aras endişeyle. "Tamam, sakin ol."
Defne de kapıdaki muzip tavrını bir kenara bırakıp hızla komodinin üzerindeki sürahiye koştu. Bir bardağa apar topar su doldurup bana uzattı. "Al al, iç hemen!"
Titreyen ellerimle bardağı kavrayıp sudan birkaç büyük yudum aldım. Boğazımdaki o keskin acı ve öksürük yavaş yavaş dindiğinde, gözlerimden yaşlar gelmiş bir hâlde derin derin nefes almaya başladım. Yanaklarım utançtan ve öksürmekten kıpkırmızı olmuştu.
Öksürüğüm tamamen geçince başımı kaldırıp Aras'a, ardından da Defne'ye baktım. Aras'ın elindeki kaşıkla o hâliyle yanımda durması, Defne'nin gözlerindeki ima dolu bakışlarla birleşince ortamdaki gerilim katlanmıştı.
Elimdeki boş bardağı Defne'ye geri uzatırken bakışlarımı Aras'a çevirdim. Sesim hâlâ biraz pürüzlüydü ama kararlı bir ton yakalamaya çalıştım:
"Aras... sen artık gidebilirsin. Bütün gece zaten buradaydın, yoruldun. Defne geldi nasıl olsa, o yanımda kalır."
Aras, kendisini böyle alelacele göndermeye çalışmamı anlayışla karşılar gibi hafifçe gülümsedi. Üzerindeki buruşmuş ceketi düzeltti, elini cebine sokup Defne'ye kısa bir selam vererek çıktı.
Defne kollarını göğsünde birleştirip yatağımın kenarına yaklaştı. Yüzündeki o kocaman, kurnaz sırıtışla bana bakıyordu.
"Evet, Nazlı Hanım..." dedi Defne, kaşlarını kaldırarak. "Şimdi bana dünden beri tam olarak ne yaşandığını baştan sona anlatıyorsun!"
Defne'nin o imalı ve sabırsız bakışları altında yatakta biraz daha doğruldum, yorganı hafifçe çekiştirerek gözlerimi kaçırdım.
"Ne bakıyorsun öyle Defne? Hiç öyle anlatacak bir şey yok," dedim, sesimi olabildiğince düz tutmaya çalışarak. Ama yanaklarımdaki o inatçı kızarıklık, içimde fırtınalar koptuğunu ele veriyordu. "Adamlık edip hastaneye getirdi o kadar. Hepsi bu."
Defne muzip bir gülümsemeyle başını yana eğdi. "Hepsi bu, öyle mi? Kızım, çocuk sabaha kadar o rahatsız sandalyede senin için nöbet tutmuş, üstüne bir de eline kaşık alıp sana çorba içirmeye çalışıyordu! Ben o kapıdan içeri girmesem kim bilir daha neler olacaktı?"
"Saçmalamasana!" diye çıkıştım, sesim hafifçe yükselirken aniden başımdaki hafif sızı nedeniyle yüzümü buruşturdum. "Hemşire zorla içirin dediği için mecbur kaldı, hepsi o. Yanlış anlamalar zincirindesin şu an. Keşke oracıkta geberseydim de bu durumlara düşmeseydim!"
Defne ellerini beline koyup gözlerini devirdi. "Kızım ağzından yel alsın, o nasıl söz öyle! Yakışıklı çocuk elinde kaşıkla sana çorba içirmeye çalışıyor, hangi genç kız bunu istemez ki? Ayyy, valla aşırı romantik bir ortamdı, ben olsam yerin dibine girmek yerine keyfini çıkarırdım!"
"Romantik mi?" Gözlerimi devirerek yastığa biraz daha yaslandım, yanaklarımdaki alazı gizlemeye çalışıyordum. "Defne, çocuk üzerime çorba dökmeden bitirmek için resmen operasyon yönetir gibi kaşık sallıyordu! Neresi romantik bunun? Adamın olayı dalga geçmek zaten."
"Hiç de bile!" dedi Defne, yatağın kenarına ilişip kurnaz kurnaz gülümseyerek. "O gözlerindeki telaşı ben gördüm Nazlı. Ben kapıdan girdiğimde ikinizin de yüzü kireç gibi oldu, panikten ne yapacağınızı şaşırdınız. Aras okulun en havalı çocuğu, cumartesi sabahının köründe senin başında nöbet tutup çorba içiriyorsa... kusura bakma ama orada 'sadece arkadaşlık' falan kalmamıştır."
"Defne, yemin ederim başıma tekrar ağrı sokacaksın," dedim pes etmiş bir tavırla örtüyü çeneme kadar çekerken. Yanaklarım hâlâ sıcaktı ama dudaklarımın kenarında engel olamadığım küçük, gizli bir tebessüm belirmekte gecikmedi.
Gözlerimi arkadaşıma dikip bakışlarını süzdüm. "Madem bu olayı o kadar romantik buldun, üstüne bir de Aras'ı yakışıklı buluyorsun... Bence hiç durma, gidip Aras'la bir kahve iç. Tutmayayım seni."
Defne duydukları karşısında hayretle gözlerini açtı, ardından elini göğsüne koyup dramatik bir nida attı. "Ben ne alaka kızım? Asıl senin onunla gitmen gerek! Hem ayrıca benim onda gözüm olsaydı, senin buralarda olmadığın o iki buçuk yılda çoktan onunla sevgili olurdum. Değerlendirirdim yani fırsatı!"
Kaşlarım hafifçe havalandı. Merakım, utancımın önüne geçmişti. "Neden olmadın peki?" dedim, sesime bilerek ima katmaya çalışarak. "Yoksa başka biri mi var?"
Defne hafifçe dikleşti, bakışlarını kaçırmaya çalışsa da sesindeki o aceleci ton kendini ele veriyordu. "Hayır, yok! Ayrıca kaç kere dedim, Aras benim tipim değil. İkiniz de resmen birbirinize yanıksınız, uzatmayın işte."
Hafifçe doğrulup yatağın kenarındaki Defne'ye doğru eğildim. Yüzümde muzip bir zafer ifadesi belirdi. "Yalan söylemeyi hiç beceremiyorsun Defne..." dedim fısıltıyla. "Kerem ismi belki hafızanı tazelemene ve doğruyu hatırlamana yardımcı olur, ne dersin?"
Defne'nin yüzündeki o kendinden emin ifade bir anda darmadağın oldu. Yanaklarına hücum eden kızıllığı gizlemek için hızla bakışlarını yere indirdi. "Sen... Sen bunu nereden biliyorsun?" diye kekeledi, sesi bir anda kısılarak.
Kıs kıs gülerek arkama yaslandım. "Öyle çok gizli bir kaynağım yok canım, gözlerim var! Adam ne zaman yanından geçse yüzün anında domatese dönüyor resmen. Daha geçen gün senden sadece boş bir A4 kâğıdı istedi, kâğıdı verirken heyecandan ellerin titriyordu. Kızım sen kimi kandırıyorsun?"
Tam o sırada kapı vuruldu ve içeriye durumumu kontrol etmek üzere doktor girdi.
"Evet genç hanım," dedi doktor gülümseyerek. "Tahlillerin gayet temiz çıktı. Aşırı yorgunluk, stres ve açlık birleşince vücudun pes etmiş. Ama serum bitti, çorbanı da içtiğine göre seni bugün taburcu edebiliriz. Ama bir şartla: Hafta sonu boyunca bol bol dinleneceksin, ders çalışmak yok!"
Doktor taburcu kâğıtlarını imzaladıktan sonra Defne'yle birlikte hastaneden çıkıp eve geçtik. İki arkadaş, hafta sonunun geri kalanını odamda, dışarıdaki serin sonbahar yağmurunu izleyerek geçirmeye karar vermiştik.
Defne, mutfaktan elinde tüten kahve fincanlarıyla odaya girdi. Biri çilekli bitki çayımı yudumlayan bana uzatırken, diğeri kendi kahve fincanıyla yatağın kenarına, yorganın üzerine bağdaş kurarak yerleşti. Odanın loş ışığında, fincanlardan yükselen hafif buharla birlikte asıl beklenen dedikodu vakti resmen başlamıştı.
Fincanımdan küçük bir yudum alıp merakla tek kaşımı kaldırdım. "Evet," dedim, sesimdeki imalı tınıyı gizlemeyerek. "Hastanede konuyu ustalıkla kaynatıp benim üzerimden attın ama sıra sana geldi, Küçük Dedektif. Şimdi başla bakalım anlatmaya; şu Kerem meselesi tam olarak nasıl başladı ve buraya nasıl geldi?"
Defne kahve fincanını ellerinin arasında çevirirken yanaklarında hafif bir pembelik belirdi. Derin bir iç çekip gözlerini odanın köşesine dikti, sanki olayın olduğu günü tekrar yaşıyormuş gibi anlatmaya başladı:
"Bak şimdi," diye anlatmaya başladı Defne, yüzünde tatlı bir tebessüm belirerek. "Okul çıkışı öyle bir yağmur bastırdı ki anlatamam. Herkes okulun girişindeki o kapalı alana yığılmıştı. Benim de şemsiyem yoktu, dolabımdan yedek hırkamı alıp kafama çekerek durağa koşmaya karar verdim. Tam adımı atacakken arkamdan biri kapüşonumdan tutup beni hafifçe geri çekti."
İlgimi çektim. "Kerem mi?"
"Evet!" dedi Defne, yanakları yine hafifçe pembeleşerek. "Arkamı döndüm, elinde o kocaman siyah şemsiyesiyle duruyordu. Bana bakıp 'Böyle gidersen durağa varamadan sırılsıklam olursun, gel birlikte yürüyelim' dedi. Ben tabii şoktayım, 'Yok ya, senin yolun ters tarafta değil mi?' dedim. O da o her zamanki rahat tavrıyla gülümsedi, 'Bugünlük senin yolun nereyeyse benim yolum da orası' dedi."
Dayanamayıp gülümsedim. "Vay be... Bayağı ince düşünmüş ama."
"Dur, asıl tatlı kısmı sonrasındaydı!" dedi Defne, heyecanla fincanını masaya bırakıp devam ederek. "Şemsiyenin altına girdik ama şemsiye ikimize ancak yetiyordu. Yürürken ıslanmayayım diye o tarafındaki omzunu tamamen yağmurun altında bıraktı, şemsiyeyi bana doğru tuttu. Durağa vardığımızda onun sol omzu sırılsıklamdı ama beni bir damla bile ıslatmamıştı. Ben mahcup bir şekilde 'Keşke kendine de tutsaydın, sırılsıklam olmuşsun' deyince, gözlerimin içine bakıp 'En azından sen hastalanmayacaksın' dedi ve o gün durağa gelen otobüse binerken bana ilk defa öyle içten gülümsedi."
"O şemsiye olayından sonra bir süre kendime gelememiştim zaten," diye iç geçirdi Defne, gözleri parlayarak kahvesinden bir yudum alıp hızla konuyu değiştirdi. "Ama asıl film sahnelerini aratmayan olay, ondan birkaç gün sonra tam da okulun içinde yaşandı:
'Geçen hafta, biliyorsun bizim o ana binadaki eski merdivenler var ya, hani şu tahta olanlar... Ders arasına beş dakika kala ben elimde koca bir dosya ve iki tane su şişesiyle üçüncü kata çıkmaya çalışıyorum. Tabii kafam da bir yandan başka yerde, ayağım en üstteki basamağın kenarına takıldı!'
Defne elleriyle düşme hareketini canlandırarak devam etti:
'Allah'ım, o an "Eyvah, bütün dosyalar ve ben merdivenlerden aşağı yuvarlanıyoruz" diye içimden geçirdim. Kendimi öne doğru bırakırken birden belimden yakalayan o güçlü kolları hissettim. Biri beni resmen havada kaptı!'
Merakla öne doğru eğildim. "Kerem mi?"
"Ta kendisi!" dedi Defne, soluk soluğa kalmış gibi elini kalbine götürerek. "Meğer arkamdan geliyormuş. Su şişeleri ve dosyalar gürültüyle merdivenlere saçıldı ama Kerem beni öyle bir çekti ki kendimi doğrudan onun göğsünde buldum. Refleksle ellerimi hemen onun o lacivert ceketine, göğsünün üzerine koydum."
Defne heyecandan yerinde kıpırdandı, elleriyle o anı yaşatmaya devam etti:
"Başımı yukarı kaldırdığımda... Nazlı, yemin ederim yüzlerimiz birbirine o kadar yakındı ki aramızda sanırım sadece birkaç milim falan vardı! Gözlerinin kahverengisini, hatta o anki şaşkınlığını ve nefesini resmen kendi yüzümde hissettim. Zaman orada durdu sandım. Kalbimin atışı o kadar hızlıydı ki kesin o da duymuştur."
Arkadaşımın bu pembe dizi sahnelerini aratmayan ama bir o kadar da tatlı anını dinlerken gülmeden edemedim. "Kızım siz resmen yürüyen bir romansınız! Her karşılaşmanız ayrı bir olay. Ne zaman birlikte kahve içmeye gidiyorsunuz bakalım?"
Defne, bu ani ve doğrudan sorum karşısında önce hafifçe duraksadı. Yanaklarına yayılan o sıcak kızıllığı gizlemek için gözlerini kaçırıp, "Yani... şey..." diye kekeledi, parmaklarıyla fincanın kulpunu sıkıca kavrayarak. "O kadar ilerlemedik henüz Nazlı. Yani neticede bunlar sadece birkaç tesadüf ve küçük anlar..."
Defne bir an durdu, gözlerini kısıp bana baktı. Yüzünde kurnaz ve zafer dolu bir tebessüm belirdi. Fincanını masaya koyup kollarını göğsünde birleştirdi.
"İyi de Nazlı..." dedi Defne, sesini bilerek uzatarak. "Bunların 10 katını Aras da senin için yaptı! Çocuk yarışma kutlamasını bile kenara bırakıp seni kucağında hastaneye taşıdı, sabaha kadar o rahatsız sandalyede başında nöbet tuttu, yetmedi elinde kaşıkla sana çorba içirmeye çalıştı! Asıl sizin kahve içmeye gitmeniz gerekiyor, beni hiç boşuna sıkıştırma!"
Yüzümdeki o muzip ifade bir anda donakaldı. Yanaklarımın alev alev yandığını hissederken, "O... o çok farklı bir durumdu bir kere," diye kekelemek zorunda kaldım. "Ben rahatsızlandım, o da insanlık gereği..."
"Tabii, tabii, kesin sadece insanlıktandır," diyerek kahkahayı bastı Defne. Yatağın üzerinde hafifçe öne eğilip utangaç hâlimi keyifle izledi. "Pazartesi günü o okula adım attığınızda koridordaki ilk karşılaşmanızı görmek için sabırsızlanıyorum Nazlı Hanım."
Yastığı kaptığım gibi Defne'ye doğru fırlattım. İkimizin kahkahaları dışarıda dinmeye başlayan yağmurun sesine karışırken pazartesi günü hem sınıfta hem de koridorlarda bizi nelerin beklediği şimdiden büyük bir merak konusu olmuştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…