Kaldığımız yerden kitap kapağı

13. bölüm / 18

Bölüm 12

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 12

Ertesi sabah okula geldiğimde gözlerim istemsizce sınıfın içinde Aras'ı aradı. Onu aradığımı fark ettiğim anda kaşlarımı çattım. Ne yapıyordum ben?
Çantamı sırama bırakıp oturdum. Birkaç dakika sonra Defne yanıma geldi.
"Günaydın. Bugün biraz dalgın görünüyorsun."
"Günaydın. Sadece uykum var."
"Dün de öyleydin. İyi misin sen?"
"İyiyim, Defne. Merak etme."
Daha fazla soru sormasına fırsat vermeden kitabımı açtım. Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı. Aras içeri girdi.
Göz göze gelmemek için hemen önüme döndüm. Eskiden olsa yanıma gelir, mutlaka söyleyecek bir şey bulurdu. Bazen sırf sinirimi bozmak için kalemimi alır, bazen de hiçbir sebep yokken bir şeyler sorardı.
Ama bu kez yanıma gelmedi.
Doğrudan kendi sırasına geçip çantasını bıraktı. Birkaç arkadaşıyla selamlaştıktan sonra yerine oturdu.
İçimde tuhaf bir his oluştu. Bunun böyle olmasını ben istemiştim. Aras'ın peşimi bırakmasını, bana soru sormamasını, sürekli karşıma çıkmamasını istiyordum.
Öyleyse neden bu kadar garip hissediyordum?
Gün boyunca birkaç kez bakışlarımız karşılaştı. Her seferinde ilk gözlerini kaçıran ben oldum. Aras ise hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Ne yanıma geldi ne de konuşmak için bir bahane buldu.
İstediğim buydu. Sonunda istediğim olmuştu.
Ama nedense hiç beklediğim kadar rahatlatıcı değildi.
Son dersin bitmesiyle tiyatro kulübünün provasına gitmek için eşyalarımı topladım. Birkaç gündür sahnelerin üzerinde çalışmamız gerekiyordu. Özellikle Zeynep ve Mert'in birlikte oynadığı bölümlerde bazı düzenlemeler yapmayı planlıyordum.
Salona girdiğimde Ece ile İrem dekor için getirdikleri kumaşları ayırıyordu. Burak da sahnenin kenarındaki sandalyeleri düzenlemekle uğraşıyordu.
"Sonunda geldin Nazlı!" diye seslendi Ece.
"Biraz geciktim, kusura bakmayın."
"Hiç sorun değil. Zaten daha yeni başladık."
Çantamı masanın üzerine bırakıp senaryoları çıkardım. Herkes yerini alırken gözüm istemsizce salonun arka tarafına kaydı.
Aras oradaydı.
Her zamanki yerine oturmuş, sırtını duvara yaslamıştı. Fakat bu kez bakışlarını üzerimde hissetmiyordum. Telefonuyla ilgileniyor, arada başını kaldırıp sahnedekilere göz atıyordu.
Nedense bu durum dikkatimi dağıttı.
"Nazlı?"
Mert'in sesiyle kendime geldim.
"Efendim?"
"Hazır mıyız? Zeynep'le başlayabiliriz."
"Evet, başlayalım."
Senaryoları dağıtıp herkesin yerleşmesini bekledim. Ardından provayı başlattım. İlk sahnede birkaç kez durmak zorunda kaldık. Mert'in bir repliği fazla hızlı söylemesi, Zeynep'in de karşılık vermekte gecikmesi sahnenin akışını bozuyordu.
"Biraz daha yavaş, Mert. Zeynep'in cevabını beklemeden diğer repliğe geçiyorsun."
"Tamam, bir daha deneyelim."
Mert gülümseyerek başını salladı. Sahneyi yeniden başlattıklarında bu kez daha iyi ilerlediler.
Prova boyunca birkaç kez arka tarafa baktım. Aras hâlâ oradaydı ama eskisi gibi değildi. Ne bir yorum yapıyor ne de dikkatimi dağıtacak bir şey söylüyordu.
Bir ara Mert yanıma gelip senaryodaki bir değişikliği göstermek için eğildi.
"Şu kısmı biraz değiştirebiliriz. Böyle daha doğal olur bence."
Senaryoya göz attım.
"Evet, haklısın. Bunu deneyelim."
Mert önerdiği kısmı anlatırken arka taraftan bir sandalye sesi geldi. Başımı kaldırdığımda Aras'ın ayağa kalktığını gördüm. Çantasını omzuna takmış, kapıya doğru ilerliyordu.
Bir an ne yaptığımı unuttum. Gözlerim istemsizce onu takip etti.
Kapıya ulaştığında kısa bir an durdu. Başını çevirip salona baktı ama gözleri benimkilerle buluşmadı. Ardından hiçbir şey söylemeden çıktı.
"Bir sorun mu var?" diye sordu Mert.
Hemen önüme döndüm.
"Hayır. Neden sordun?"
"Bir anda daldın da."
"Yok, bir şey düşünüyordum. Devam edelim."
Senaryoya eğildim ama az önce okuduğum satırları bir türlü anlayamıyordum.
Aras gitmişti.
İstediğim gibi davranmış, beni rahat bırakmıştı.
O hâlde neden aklım hâlâ kapının önündeydi?
Prova bittiğinde herkes eşyalarını toplamaya başladı. Mert senaryoları düzenlememe yardım ederken Ece ve İrem dekorları yerleştiriyordu.
"Bugün biraz yorgun görünüyorsun," dedi Mert.
"Biraz öyleyim sanırım."
"İstersen kalan düzenlemeleri yarın yaparız."
"Olur. Zaten bugünlük bu kadar yeter."
Çantamı omzuma takıp salondan çıktım. Koridorun sonuna kadar yürürken gözlerim bir kez daha etrafı taradı.
Aras yoktu.
Dudaklarımı birbirine bastırıp merdivenlere yöneldim. Kendi kendime bunun daha iyi olduğunu söyledim. Sonuçta aramızdaki mesafeyi isteyen bendim.
Yine de eve giden yol boyunca aklımdan aynı düşünce çıkmadı.
Aras bugün bir kez bile benimle konuşmamıştı.
Ve ben, bütün gün onun konuşmasını beklemiştim.
...
Ertesi gün okuldan çıktığımda hava kararmaya başlamıştı. Son birkaç gündür yaşadıklarım yüzünden eve giderken her zamankinden daha dikkatli davranıyordum. Arkamdan gelen ayak seslerine, yanımdan geçen arabalara, hatta yolun karşısında bekleyen insanlara bile dikkat kesilmiştim.
Kendi kendime abarttığımı söyleyip adımlarımı hızlandırdım.
Sokağın başındaki marketin önünden geçerken telefonumu çantamdan çıkardım. Ekrana göz attığım sırada arkamdan gelen bir motor sesi duydum. Başımı kaldırdığımda siyah bir motosikletin yolun kenarında yavaşladığını gördüm.
Üzerindeki kişi kaskını çıkarmamıştı.
Önce önemsemedim. Yoluma devam ettim. Ancak birkaç saniye sonra motorun hâlâ arkamdan geldiğini fark ettim. Adımlarımı yavaşlattığımda o da yavaşladı. Biraz hızlandığımda ise motor yeniden hareketlendi.
Mideme bir sıkıntı çöktü.
Başımı çevirip bir kez daha baktım. Sürücünün yüzünü göremiyordum ama bana baktığından emindim.
Telefonumu daha sıkı kavrayarak yolun karşısına geçtim. Motor bir süre olduğu yerde kaldı. Sonra yeniden hareket etti.
Artık yanılmadığımdan emindim.
Hızlı adımlarla yakındaki markete girdim. İçerideki birkaç müşterinin arasına karışıp camdan dışarı baktım. Motor yolun karşısında durmuştu.
Kalbim hızla çarpıyordu.
Tam o sırada telefonum titredi.
Ekrana baktığımda Aras'ın adını gördüm.
"Eve vardın mı?"
Mesaja birkaç saniye boyunca baktım. Son günlerde benimle konuşmamaya özen gösteren Aras'ın şimdi bunu sorması garipti. Belki de sadece merak etmişti. Belki de aramızdaki tartışmadan sonra en azından iyi olup olmadığımı bilmek istemişti.
Cevap yazmak için klavyeyi açtım ama dışarıdaki motosiklet hareket edince parmaklarım durdu.
Motorun sürücüsü başını çevirerek marketin camına baktı.
Beni görmüştü.
Telefonu hemen çantama koydum. Birkaç dakika daha bekledikten sonra marketten çıktım. Bu kez ana caddeye yöneldim. Etrafımda daha fazla insan olması beni biraz olsun rahatlatmıştı.
Ancak sokağın köşesine ulaştığımda motoru yeniden gördüm.
Bu kez sürücü kaskını çıkarmıştı.
Yüzünü tanımam uzun sürmedi.
Emre'nin yanında daha önce gördüğüm çocuklardan biriydi.
Beni fark ettiğinde dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi. Ardından motorunu çalıştırıp yavaşça yanımdan geçti.
Hiçbir şey söylemedi.
Ama buna ihtiyacı da yoktu.
Emre'nin beni tehdit ederken söyledikleri kulaklarımda yeniden yankılandı.
"Aras'a veda edebilirsin."
Boğazım düğümlendi. Telefonumu yeniden çıkardım. Aras'ın mesajı hâlâ ekrandaydı.
Bir süre tereddüt ettikten sonra cevap yazdım.
"Evet, vardım."
Gönder tuşuna bastım ama içimdeki huzursuzluk geçmedi.
En azından artık gerçekten evdeyim.
Kapıyı açıp içeri girdim. Ardından hemen kapatıp kilitledim. Bir süre kapının önünde öylece bekledim. Dışarıdan gelen motor sesi uzaklaşıyordu.
Perdenin kenarından sokağa göz attım. Çocuk artık görünmüyordu.
Bir süre sonra kendimi toparlayıp mutfağa yemek yapmaya koyuldum.
...
Ertesi gün okulda Defne'yle birlikte sınıfa girdiğimizde Aras çoktan gelmişti. Her zamanki gibi arkadaşlarıyla konuşuyor, arada bir gülüyordu. Gözlerim istemsizce ona kaydı ama hemen başka tarafa çevirdim.
Defne bunu fark etmiş olacak ki yanıma eğildi.
"Senin şu Aras meselesi ne olacak?"
Kaşlarımı çattım.
"Ne meselesi?"
"Bana numara yapma, Nazlı. Günlerdir ikiniz de birbirinizden kaçıyorsunuz. Üstelik senin keyfin de hiç yerinde değil."
"Bir şey yok."
"Tabii, kesinlikle yok."
Çantamı sırama bırakıp oturdum. Defne daha fazla üstelemedi ama bakışlarından konuyu kapatmaya niyeti olmadığını anlayabiliyordum.
Günün geri kalanı her zamanki gibi geçti. Dersler, teneffüsler, öğretmenlerin bitmek bilmeyen ödevleri... Öğle arasında Defne'yle kantine indik. Ben bir şeyler almak için sıraya girdiğimde onun ortalıkta olmadığını fark ettim. Gözlerimle etrafı taradım ama göremedim.
Telefonumu çıkardığım sırada mesaj geldi.
"Sen masaya geç, ben birazdan geliyorum."
Omuz silkip içeceğimi aldım ve boş bir masaya oturdum.
Defne
Aras'ı bahçenin kenarında, birkaç arkadaşıyla konuşurken gördüm. Yanlarına gidip konuşmalarının bitmesini bekledim. Arkadaşları uzaklaşınca kollarımı göğsümde birleştirdim.
"Seninle konuşmamız lazım."
Aras kaşını hafifçe kaldırdı.
"Hayırdır, Defne Hanım? Bir suçum mu var?"
"Dalga geçme. Nazlı'yla aranızda ne oluyor?"
Yüzündeki gülümseme biraz silindi.
"Bunu ona sorsan daha iyi olmaz mı?"
"Sordum. Her zamanki gibi hiçbir şey söylemedi. Ama ben onun arkadaşıyım, Aras. Bir şeylerin ters gittiğini anlamak için bana anlatmasını beklemem gerekmiyor."
Aras ellerini cebine sokup bir süre sustu.
"Peki, ne söylememi istiyorsun?"
"Önce şunu söyle. Ona ne yaptın?"
"Hiçbir şey."
"Aras!"
Sesimi yükseltince çevremizdekiler dönüp baktı. Umursamadım.
"Günlerdir kızın yüzü gülmüyor. Seninle konuşmamak için yolunu değiştiriyor. Eskiden birbirinize laf yetiştirmeden duramazdınız. Şimdi aynı ortamda bulununca sanki birbirinizi tanımıyormuş gibi davranıyorsunuz. Bunun sebebi ne?"
Aras bakışlarını benden kaçırmadı.
"Benden uzak durmak istediğini söyledi. Ben de istediği gibi davranıyorum."
"Ne kadar düşüncelisin! Peki, onun neden böyle davrandığını hiç düşündün mü?"
"Düşündüm."
"E o zaman neden hiçbir şey yapmıyorsun?"
"Çünkü üzerine gitmemin bir faydası olmayacağını biliyorum."
İçimdeki öfke biraz daha arttı.
"Sen gerçekten bazen insanı çileden çıkarıyorsun. Her şeyi kendi bildiğin gibi çözebileceğini sanıyorsun. Nazlı sana bir şey anlatmıyorsa biraz çaba göstermek yerine hemen geri çekiliyorsun."
Aras'ın çenesi gerildi.
"Defne, bilmediğin şeyler var."
"Öyleyse anlat."
"Anlatamam."
"Harika. Hem bir şeyler biliyorsun hem de susuyorsun. Peki, Nazlı'nın ne hissettiğini biliyor musun? Onun canının yandığını fark ediyor musun?"
Bu kez cevap vermedi.
Bir adım yaklaştım.
"Kız, yarışmayı kazandığınız gün ona sarıldım diye omzumda hüngür hüngür ağladı. Biliyor musun neden? Çünkü hayatında ilk kez biri ona içtenlikle sarılmıştı. İlk kez biri, hiçbir karşılık beklemeden ona sevildiğini hissettirmişti. O an ne kadar şaşırdığını, ne yapacağını bilemediğini görmeliydin. Sanki yıllardır içinde biriktirdiği her şey gözyaşlarıyla birlikte döküldü. Ben ona sarılırken o da bana öyle sıkı sarıldı ki... Sanki bırakırsa bir daha kimse ona sarılmayacakmış gibi."
Sesim istemsizce titredi.
"Onun ailesi yok, Aras. Küçücük yaşından beri yanında anne babası olmadan büyümüş. Bir de başına Allah'ın cezası dayısı var. Hayatında ona gerçekten sahip çıkan, sevildiğini hissettiren kaç kişi oldu sanıyorsun? Nazlı sevgiye feci şekilde muhtaç. Ama bunu kimseye belli etmez. Çünkü alışmamış. Birinin ona değer vermesine, yanında olmasına alışmamış. Senin yanında biraz olsun kendini rahat bırakabildiyse bunun ne kadar kıymetli olduğunu anlamalısın."
Aras'ın çenesi kasılmaya başladı. Bakışları bir anlığına yere indi.
"Bak, Aras. Nazlı kolay kolay kimseye güvenmez. Birini hayatına alması bile başlı başına zor. Seninle sürekli kavga ediyor olabilir ama bu, senin onun için önemsiz olduğun anlamına gelmiyor. Bunu anlamayacak kadar da aptal değilsin."
Aras başını hafifçe eğdi. Yüzündeki ifade değişmişti.
"Onu üzmek istemedim."
"İstememiş olabilirsin ama üzmüşsün. Ve eğer bu bir daha olursa karşında yine beni bulursun. O zaman bu kadar nazik olmayacağıma da emin ol. Şimdi bu hatanı nasıl düzelteceğine bak. Nazlı'nın bir saniye bile üzülmesine dayanamıyorum. Eğer onu gerçekten önemsiyorsan sırf seni yanına yaklaştırmıyor diye vazgeçme."
Aras cevap vermedi.
Nazlı'nın yanına döndüğümde yüzümdeki öfkeyi belli etmemeye çalıştım. Şimdilik ona bir şey söylemeyecektim.
Ama Aras'la yaptığım konuşmanın boşa gitmesini de istemiyordum.
...
Nazlı
Defne'nin Aras'la konuşmasının üzerinden birkaç gün geçti.
Artık karşılaştığımızda eskisi gibi sürekli laf atmıyordu. Bazen göz göze geliyorduk, bazen yanımdan geçerken kısa bir selam veriyordu. Beni konuşmaya zorlamıyordu. Açıkçası bu durumun beni rahatlatması gerekirken içimde tuhaf bir huzursuzluk yaratıyordu.
Tiyatro kulübünün hazırlıklarıysa bütün hızıyla devam ediyordu. Haftalardır üzerinde çalıştığımız oyun için kostümler ayarlanmış, dekor hazırlanmış, sahne düzeni son hâlini almıştı. Ben de son günlerde neredeyse bütün zamanımı oyuna ayırıyordum.
Mert bu süreçte en büyük yardımcım olmuştu. Repliklerini eksiksiz biliyor, sahne geçişlerinde bana destek oluyor ve eksik gördüğü yerleri benimle paylaşıyordu. Zeynep de kadın başrol için elinden geleni yapıyordu. Her şeyin yolunda gittiğini düşünmeye başlamışken beklenmedik bir haber aldım.
Gösteriden bir gün önce kulüp üyeleriyle son hazırlıkları konuşmak için sınıfta toplandığımızda telefonum titredi. Ekranda Zeynep'in adı belirdi.
"Merhaba Nazlı. Çok özür dilerim ama sabahtan beri kendimi iyi hissetmiyorum. Doktora gittim, ağır bir grip başlangıcı olduğunu söyledi. Yarın sahneye çıkmam mümkün olmayacak."
Mesajı ikinci kez okudum. Ardından başımı kaldırıp Mert'e baktım.
"Ne oldu?" diye sordu.
"Zeynep hastalanmış. Yarın gelemeyecekmiş."
Mert'in yüzündeki gülümseme silindi.
"Ciddi misin? Peki şimdi ne yapacağız?"
Derin bir nefes aldım.
"Başka birini bulamayız. Kostümler, provalar, bütün düzen... Yarın gösteriyi iptal edemeyiz."
Ece araya girdi.
"Peki, sen oynasan?"
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Ben mi?"
"Evet. Zaten bütün replikleri ezbere biliyorsun. Oyunu da sen yazdın. Zeynep'in yerine geçebilirsin."
İrem de başını sallayarak onu destekledi.
"Bence de. Hem sahnede nasıl duracağını da biliyorsun. Altından kalkarsın."
Bakışlarım istemsizce Mert'e kaydı. Oyunun erkek başrolü oydu. Zeynep'in yerine geçersem sahnede onunla partner olacaktım.
Mert gülümseyerek başını salladı.
"Benim açımdan sorun yok. Yeter ki gösteri iptal olmasın."
Mert'in kabul etmesiyle biraz rahatladım. En azından gösteriyi iptal etmek zorunda kalmayacaktık. Ancak bu, işimin kolaylaşacağı anlamına gelmiyordu. Bir gün içinde hem kadın başrolün sorumluluğunu üstlenmem hem de sahneye alışmam gerekiyordu.
O gün okul çıkışında kulüp üyeleriyle birlikte salonda kaldık. Mert'le sahneleri baştan sona tekrar ettik. İlk başta biraz zorlandım. Yönetmen koltuğundan kalkıp sahnenin ortasına geçmek, alışık olduğum bir şey değildi.
"Biraz daha yavaş söylemelisin," dedi Mert. "Karakterin o sırada ne hissettiğini seyirciye geçirmemiz gerekiyor."
"Biliyorum. Ama replikleri düşünürken nasıl davranacağımı da unutuyorum."
"Merak etme. Birkaç kez daha deneyelim."
Tam yeniden başlayacakken salonun arka tarafından bir ses geldi.
"Bence bu sefer daha iyiydi."
Başımı çevirdim. Aras, her zamanki gibi arka sıralardan birinde oturuyordu. Kollarını göğsünde birleştirmiş, bizi izliyordu.
"Sen hâlâ burada mısın?" diye sordum.
"Görünüşe göre."
"Prova izlemekten sıkılmadın mı?"
"Henüz değil. Özellikle başrol değişikliğinden sonra işler ilginçleşti."
Gözlerimi devirdim.
"Çok komiksin."
Aras hafifçe gülümsedi. Sonra bakışlarını Mert'e çevirdi.
"Bence devam edin. Bölmeyeyim."
Mert de gülümseyerek başını salladı ve yeniden sahnenin ortasına geçti. Prova boyunca Aras arka sıralarda oturmaya devam etti. Eskisi gibi araya girip laf atmadı. Yalnızca bizi izledi. Bazen bir repliği tekrar ettiğimizde dudaklarının kıpırdadığını fark ettim ama üzerinde durmadım.
Prova bittiğinde herkes yorgun düşmüştü. Kostümleri ve aksesuarları kontrol edip ertesi gün için son hazırlıkları tamamladık. Aras da bizden önce salondan çıktı.
Ertesi gün gösteri saatinden yaklaşık bir saat önce okula geldim. Tiyatro salonu her zamankinden daha kalabalıktı. Koridorlarda öğrenciler dolaşıyor, öğretmenler son kontrolleri yapıyor, sahne görevlileri dekorla ilgileniyordu.
Benimse içimdeki heyecan giderek artıyordu.
Kostüm odasında üzerimi değiştirdim. Uzun, işlemeli elbisemin eteklerini düzelttim. Saçlarım dönemin havasına uygun şekilde toplanmıştı. Aynadaki görüntüme bakarken derin bir nefes aldım.
Defne yanıma gelip omzuma dokundu.
"Vay canına! Seni böyle görmek biraz tuhaf."
Aynadan ona baktım.
"İyi anlamda mı, kötü anlamda mı?"
"İyi anlamda tabii ki. Gayet güzel olmuşsun."
"Teşekkür ederim."
Defne saçımın kenarına düşen birkaç tutamı düzeltti.
"Heyecanlı mısın?"
"Biraz."
"Biraz mı? Ellerini sabahtan beri ovuşturup duruyorsun."
"Defne, lütfen."
Gülerek ellerimi tuttu.
"Tamam, tamam. Sakin ol. Her şey yolunda gidecek."
Kostüm odasından çıktığımda Mert'i sahnenin yanında buldum. O da kostümünü giymiş, son hazırlıkları kontrol ediyordu.
"Hazır mısın?" diye sordu.
"Sanırım."
"Sanırım değil, Nazlı. Hazırsın."
"Sen de çok kendinden eminsin."
"Birimizin öyle olması gerekiyor."
Gülümseyerek başımı salladım. Birlikte sahnenin arkasına geçtik. Salondaki uğultu giderek artıyordu. Seyirciler yerlerini alıyor, öğretmenler öğrencileri sessiz olmaları konusunda uyarıyordu.
"Repliklerini hatırlıyorsun, değil mi?" diye sordu Mert.
Ona ters ters baktım.
"Bütün oyunu ben yazdım. Sence hatırlamıyor muyum?"
"Şaka yaptım. Biraz rahatla."
Tam cevap verecektim ki sahne görevlisi yanımıza geldi.
"On dakika kaldı. Herkes hazırlansın."
Başımı salladım. Mert bir süre benimle kaldıktan sonra sahne arkasından ayrıldı.
"Bir şey almam gerekiyor. Hemen dönerim."
"Tamam ama geç kalma."
"Merak etme."
Onun ardından gözlerimi yeniden senaryoma çevirdim. Replikleri son kez gözden geçirirken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.
Birkaç dakika sonra salonun ışıkları yavaş yavaş söndü. Seyircilerin konuşmaları kesildi. Perdenin açılmasına çok az kalmıştı.
Mert'i görmek için etrafa bakındım ama ortalıkta yoktu.
Telefonumu çıkarıp mesaj yazmayı düşündüm. Tam o sırada sahne görevlisi yanıma geldi.
"Nazlı, başlamamız gerekiyor. Hazır mısın?"
Başımı salladım.
"Mert nerede?"
"Az önce burada değildi mi?"
"Biraz önce bir şey almaya gitmişti."
Neyse gelir birazdan herhalde. Senin simdi sahneye cikman gerekiyor bol sans.
Derin bir nefes alıp sahneye çıktım.
Perde açıldığında bütün ışıklar üzerime çevrildi. İlk sahnemde tek başımaydım. Birkaç saniye boyunca seyircilere baktım. Sonra karakterimin ilk repliğini söyledim.
Başlangıçta heyecanım sesime yansısa da ilerleyen dakikalarda kendimi hikâyenin içinde buldum. Yazdığım cümleleri bu kez bir kâğıtta değil, sahnenin ortasında canlandırıyordum.
Her şey yolunda ilerliyordu.
Ta ki erkek karakterin sahneye çıkması gereken ana kadar.
Sahnenin diğer tarafına döndüm. Mert'in giriş yapması gerekiyordu.
Bir saniye geçti.
Sonra bir saniye daha.
Ama Mert hâlâ ortada yoktu.
Seyircilerin önünde olduğum için yüzümdeki ifadeyi korumaya çalıştım. İçimden ona ulaşabileceğim bütün ihtimalleri geçirirken sahne görevlisinin olduğu tarafa kısa bir bakış attım.
Tam ne yapacağımı düşünürken sahnenin diğer ucundan ayak sesleri duyuldu.
Başımı çevirdim.
Ve olduğum yerde kaldım.
Karşımda Mert'in olması gerekiyordu.
Ama sahneye çıkan kişi Aras'tı.
Üzerinde erkek başrolün kostümü vardı. Adımlarından yüzündeki ifadeye kadar her şeyiyle kendinden emin görünüyordu. Sanki haftalardır bu anı bekliyormuş gibi yanıma doğru ilerledi.
Bir an nefes almayı unuttum.
Bu da neydi şimdi?
Aras tam karşıma geldiğinde gözlerimin içine baktı ve karakterinin ilk repliğini söyledi.
"Beni beklediğinizi umuyordum, hanımefendi."
Repliğimi söylemem gerekiyordu.
Ama aklımdan geçen tek şey şuydu:
Arasin burada ne isi vardi?
Aras'ın yüzüne bakarken birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemedim. Karşımda duran kişi, haftalardır arka sıralarda oturup provalarımızı izleyen, her fırsatta sinirimi bozan Aras'tı. Üstelik şimdi benimle aynı sahnedeydi.
Repliğimi söylemem gerekiyordu. Seyirciler önünde öylece duramazdım.
Kendimi toparlayıp karakterime bürünmeye çalıştım.
"Beklediğim biri olsaydınız, gelişinizi bu kadar geciktirmezdiniz."
Aras'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Karakterinin gerektirdiği ciddiyetle başını eğdi.
"Bazı yollar, insanı sevdiğine ulaştırmadan önce nice engeller çıkarır. Lakin hiçbir engel, gönülden geçen bir dileği değiştiremez."
Bir an gözlerimi ondan ayıramadım. Repliğini ezbere biliyordu. Hem de tek bir kelimeyi bile unutmadan.
Nasıl?
Senaryoyu okumuş olabilirdi ama bu kadarını beklemiyordum. Üstelik sahnede hiç acemi gibi durmuyordu. Sesi, duruşu ve hareketleri karakterine şaşırtıcı derecede uygundu.
Bir sonraki repliğimi söyledim.
"Gönlünüzden geçenlerin peşinden gitmek bu kadar kolay olsaydı, kimse sevdiğinden ayrı düşmezdi."
Aras bir adım yaklaştı.
"Belki de mesele kolaylık değildir. İnsan bazen sevdiği uğruna bütün zorlukları göze almalıdır."
Sözleri senaryoda yazdığı gibiydi ama gözlerindeki ifade beni bir an şaşırttı. Karakterinin bakışlarıyla benimkiler birbirine karışmış gibiydi.
Hemen gözlerimi kaçırıp sonraki repliğime geçtim.
Sahne ilerledikçe Aras'a alışmaya başladım. Hatta itiraf etmek istemesem de rolünü oldukça iyi oynuyordu. Repliklerini doğru zamanda söylüyor, sahnedeki hareketlerini hiç aksatmıyordu. Daha önce bu kadar uzun bir metni çalıştığını görmemiştim.
Bir sonraki sahnede karakterlerimizin arasındaki mesafe kapanıyordu. Aras elini bana uzattı. Senaryoda bu hareketin ardından elini tutmam gerekiyordu.
Bir an tereddüt ettim.
Sonra seyircilerin bizi izlediğini hatırlayıp elimi onun avucuna bıraktım.
Parmakları elimi kavradığında bakışları yüzümde gezindi ve elime egilerek bir öpücük kondurdu.
"Bunca zamandır sizden bir cevap bekledim. Artık suskunluğunuzla cezalandırmayın beni."
Repliğimi söyledim.
"Her suskunluğun ardında bir korku vardır. Benim korkumsa sizi kaybetmek."
Aras'ın parmakları elimi biraz daha sıkı kavradı. Bunun oyunun bir parçası olduğunu biliyordum ama kalbimin hızlanmasına engel olamadım.
"Öyleyse bırakın, bu kez korkularımızı birlikte yenelim."
Tam o sırada seyircilerden hafif bir iç çekiş ve ardından birkaç fısıltı yükseldi. Başımı çevirmeden salona göz ucuyla baktım. Herkes sahneye dikkat kesilmişti.
Oyunun geri kalanı da beklediğimden iyi ilerledi. Aras tek bir repliğini bile kaçırmadı. Hatta bazı sahnelerde benim unutmamak için çabaladığım küçük hareketleri bile doğru zamanda yaptı.
Son sahneye geldiğimizde içimdeki heyecan yeniden arttı. Hikâyenin sonunda karakterlerimiz bütün engellere rağmen kavuşuyordu. Yazarken defalarca değiştirdiğim o son konuşma şimdi sahnede hayat buluyordu.
Aras karşıma geçti. Elimi tuttu ve son kez gözlerimin içine baktı.
"Bunca zamandır aradığım huzurun, meğer tek bir bakışınızda saklı olduğunu bilmiyordum."
Derin bir nefes aldım.
"Peki ya yarın? Yarın da yanımda olacak mısınız?"
"Yarın da, ondan sonraki bütün günlerde de. Yeter ki siz benimle kalmayı isteyin."
Sözleriyle birlikte aramızdaki mesafe biraz daha kapandı. Bir eli belime yerleşirken diğer elini başındaki şapkaya götürdü. Şapkayı çıkarıp ikimizin yüzünü de seyircilerin bakışlarından saklayacak şekilde önümüze kaldırdı.
Ne yapacağını anlamaya fırsat bulamadan eğildi.
Şapkanın gölgesinde yüzüme biraz daha yaklaştı. Gözlerim bir anlığına dudaklarına kaydı. Kalbim göğsümün içinde telaşla çarpmaya başlamıştı. Sahnedeki repliğimi hatırlamaya çalıştım ama zihnimdeki bütün kelimeler birbirine karışmıştı.
Aras ise hiç acele etmiyordu. Dudaklarının kenarında o kendinden emin gülümsemesi vardı. Ardından yanağıma hafifçe bir öpücük kondurdu.
Önce ne olduğunu anlayamadım. Sanki zaman bir anlığına durmuş, salondaki bütün sesler uzaklaşmıştı. Ardından yanağımda bıraktığı sıcaklığı hissettim. Öpücüğü kısa ve yumuşaktı ama etkisi hiç de kısa sürmedi. Tenimin değdiği yerde ince bir ürperti yayıldı; kalbim göğsüme sığmayacakmış gibi hızlandı. Nefesim boğazımda düğümlendi. Parmaklarımın arasındaki ellerim terlemişti. Yanağımın hâlâ onun dudaklarının değdiği yeri hatırladığını hissediyordum.

Şapkayı tutan eli hafifçe kıpırdadı. Aras geri çekildiğinde gözlerimi ondan ayırmakta zorlandım. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. Bunu bilerek yapmıştı. Hem de tam şu anda, sahnede, seyircilerin önünde...
Bir şey söylemek istedim ama sesim çıkmadı. Repliğim çoktan bitmişti; şimdi yapmam gereken seyirciye dönmekti. Yine de birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım. Aras ise hiçbir şey olmamış gibi şapkayı indirdi.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra salon alkışlarla doldu.
Şaşkınlıkla seyircilere baktım. Ayağa kalkanlar, alkışlayanlar, birbirlerine bir şeyler söyleyerek gülümseyenler vardı. Herkes sahnenin o son anından etkilenmiş görünüyordu. Onlar şapkanın ardında ne olduğunu bilmiyordu.
Oysa benim yanağımda hâlâ Aras'ın öpücüğünün sıcaklığı vardı.
Defne'yi de ön sıralarda ellerini çırparken gördüm. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Bana bakarken gözlerini kısıp anlamlı bir şekilde kaşlarını kaldırdı. Başımı hemen başka yöne çevirdim.
Şu an onunla göz göze gelmeye hiç niyetim yoktu.
Ardından bütün oyuncular sahnenin arkasından çıktı ve sahnenin ortasına doğru yürüdü. Aras sol elimden, Ece ise sağ elimden tuttu. Hep birlikte seyircilere dönerek aynı anda selam verdik. Alkışlar eşliğinde selamımızı tamamladıktan sonra sahnenin arkasına geçip gözden kaybolduk.
Kulisteki hareketlilik henüz dinmemişti. Oyuncular birbirlerini tebrik ediyor, bazıları heyecandan hâlâ yerinde duramıyordu. Ben ise bütün bu kalabalığın ortasında, birkaç dakika önce yaşananları düşünmeden edemiyordum.
Aras'ın yanağıma kondurduğu öpücük...
Elimi farkında olmadan yanağıma götürdüm. Hâlâ orada bir sıcaklık hissediyormuşum gibi parmaklarımı tenimde gezdirdim. O anı yeniden hatırlayınca kalbim yine hızlandı. Üstelik bunu neden yaptığını hâlâ anlayamıyordum. Senaryoda böyle bir şey yoktu. Bunu ikimiz de biliyorduk.
"Nazlı!"
Öğretmenimizin sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. Bize doğru geliyordu. Yanına vardığımızda yüzünde gururlu bir gülümseme vardı.
"Çocuklar, hepinizi tebrik ederim. Gerçekten harika bir iş çıkardınız. Bu kadar emek verdiğinizi biliyordum ama sahnede bu kadar başarılı olacağınızı beklemiyordum."
Ece sevinçle gülümsedi. Burak ve İrem de teşekkür ederek öğretmenimize karşılık verdi.
Öğretmenimiz bana döndü.
"Özellikle seni tebrik etmeliyim, Nazlı. Hem oyunu yazdın hem yönettin hem de son dakika başrolü üstlendin. Üstelik bütün bunların altından başarıyla kalktın."
"Teşekkür ederim öğretmenim. Herkes çok uğraştı. Onlar olmasaydı başaramazdık."
"Ekip çalışması da zaten böyle bir şey." Gülümseyerek başını salladı. "Şimdi biraz dinlenin. Yarın da sizinle konuşuruz. Hepinizin eline sağlık."
Herkes bir ağızdan teşekkür etti. Öğretmenimiz son kez gülümseyip kulisten ayrıldı.
Onun gitmesiyle yeniden kendi düşüncelerime döndüm. Aras birkaç adım ötemde, sanki hiçbir şey olmamış gibi Burak'la konuşuyordu. Biraz önce sahnede yaşananlar onun için sıradan bir oyunun parçası mıydı gerçekten?
Derin bir nefes aldım.
Kendime gelmeliydim. Şu an yanağımda bıraktığı öpücüğü düşünüp durmanın sırası değildi. Önce Mert'i bulmalıydım. Sonra da Aras'ın sahneye nasıl çıktığını öğrenmeliydim.
Yanlarına doğru yürüdüm. Aras, beni fark edince Burak'la konuşmasını yarıda kesip bana döndü.
"Mert'e ne yaptın?"
Kaşları hafifçe çatıldı.
"Ne?"
"Mert diyorum. Ona ne yaptın?"
Aras ellerini iki yana açtı.
"Hiçbir şey yapmadım. Neden her şeyi benden biliyorsun?"
Kollarımı göğsümde birleştirdim: "Islerime burnunu sokan tek kisi sen oldugun icin olabilir mi?"
"Mert birden ortadan kayboluyor ve senin gününü kurtarmak icin koca erkek basrol sahnelerini ben oynuyorum ve tesekkür almak yerine yine laf yiyorum."
"Gösteri başlamadan önce ortadan kayboldu, sen de tam zamanında ortaya çıktın. Sence bu tesadüf mü?"
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı ama bu kez gülümsemesine karşılık vermedim.
"Peki, sen söyle. Ne yaptığımı düşünüyorsun?"
Bir an duraksadım. Asıl söylemek istediğim şeyin ağzımdan çıkıp çıkmaması gerektiğini tarttım. Sonra daha fazla kendimi tutamadım.
"Kesin Mert'le bir aşk hikâyesini canlandırmamı istemediğin için yaptın. Onunla sahneye çıkacağımı öğrenince bir yolunu bulup ortadan kaybolmasını sağladın. Sonra da fırsattan istifade edip onun yerine geçtin."
Aras'ın yüzündeki ifade değişti. Birkaç saniye gözlerimin içine baktıktan sonra başını hafifçe yana eğdi.
"Yani seni kıskandığımı mı düşünüyorsun? Mert saskinindan hemde. Allah Allah, ilginc."
"Haksizsam söyle."
"Haksizsin."
"Peki. O zaman bana Mert'in sahneye çıkmasını neden engellediğini söyle. Bak, eğer söylersen asla kızmayacağım, söz."
"Birincisi, ben hiçbir şey yapmadım. İkincisi de tutamayacağın sözler verme."
"Yani tesadüfen mi tam zamanında ortaya çıktın?"
"Evet, tam olarak öyle oldu."
Gözlerimi kısıp yüzüne baktım.
"Gözlerimin içine baka baka yalan söylüyorsun resmen. Hiç mi utanman yok senin, ulan? Ben sana benden uzak dur dedikçe sen daha da haddini aşıyorsun! Madem seni bu kadar yoruyorum, neden hâlâ işlerime karışıyorsun?"
Aras'ın yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. Bir an sessiz kaldıktan sonra gözlerini gözlerime dikti.
"Senin beni yorduğun falan yok. Geçen gün sana söylediklerimle seni kırdığım için de özür dilemek istedim. Hazır elime böyle bir fırsat geçmişken gösteriyi kurtarıp kendimi affettirmek istedim."
Söyledikleri karşısında bir an ne diyeceğimi bilemedim. Özür dilemesini beklemiyordum. Hele bunu böyle açıkça söylemesini hiç beklemiyordum.
"Yani kendini affettirmek için mi beni..."
Cümlemi tamamlayamadım. Çenem hafifçe titredi. Bakışlarımı kaçırmak istedim ama Aras'ın gözleri üzerimdeydi.
Dudaklarının kenarı yeniden kıvrıldı. Bir adım yaklaştı, ardından yüzünü benimkiyle aynı hizaya getirmek için hafifçe eğildi.
"Seni ne, Nazlı?"
"Boş ver."
"Hayır. Madem sordun, tamamla."
"Unut gitsin."
"Ben unutabilirim de sen pek unutmuş görünmüyorsun."
"Sus ulan!"
Bir adım geri çekildim. Yanağımda yeniden hissettiğim sıcaklığı bastırmak ister gibi elimi yumruk yaptım.
"Seni affetmiyorum. Asla da affetmeyeceğim. Söylediğin hiçbir şeyde en ufak bir samimiyet kırıntısı bile yok. Senin eline bir fırsat falan geçmedi. Sen o fırsatı Mert'i ortadan kaldırarak kendin yarattın. Beni önemsiyormuş gibi davranma. Nihayetinde seni yoran biriyim, değil mi?"
Aras'ın yüzündeki ifade değişti. Birkaç saniye boyunca gözlerimin içine baktı. Bu kez alaycı bir cevap vermedi. Sanki söyleyeceklerini dikkatle seçiyordu.
"Eğer seni önemsemeseydim, sırf sen yazdın diye koca bir senaryoyu ezberleyene kadar tekrar tekrar okur muydum?"
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Ne?"
"Senin haftalarca uğraşıp ortaya çıkardığın bir hikâyeydi. Herkesin emeğini verdiği o oyunu biraz olsun anlamak istedim. O yüzden provalara geldim, senaryoyu okudum. Hatta bazı sahneleri birkaç kez baştan sona inceledim. Senin için önemli olan bir şeyi ben de önemsemek istedim. Sırf seni yormaktan başka bir işe yaramadığımı düşünmeni istemediğim için bunları yaptım."
Söyledikleri karşısında ne diyeceğimi bilemedim. Aras'ın provalara geldiği günler gözümün önünden geçti. Arka sıralarda oturup bizi izlediği, bazen sessizce sayfaları çevirdiği anlar... Bütün bunların benim için yaptığım işe değer verdiği için olduğunu hiç düşünmemiştim.
Tam ona bir şey söyleyecektim ki—
Kulisin diğer tarafından son derece sert bir gürültü yükseldi. Ağır bir kapının yerinden oynayacakmış gibi çarpıldığını duyduk.
İrkilerek sesin geldiği tarafa döndüm. Aras hiç düşünmeden önümden geçip beni arkasında bıraktı.
"Burada kal," dedi ve sesin geldiği yöne doğru hızla ilerledi.
"Aras, bekle!"
Peşinden gittim. Birkaç adım sonra sesin tiyatro eşyalarını ve dekor malzemelerini tuttuğumuz depodan geldiğini anladık. Aras kapının önüne yaklaştığında adımları yavaşladı. Bir an durup kapıya baktı.
"Depodan geliyor," dedi.
Onu beklemeden yanından geçtim. Cebimdeki anahtarlığı çıkarıp doğru anahtarı bulmaya çalışırken içeriden bir kez daha sert bir vurma sesi geldi.
"Bir dakika!" diye seslendim.
Anahtarı kilide yerleştirip hızla çevirdim. Kapıyı açtığım anda içeriden biri dengesini kaybederek üzerime doğru geldi.
"Ah!"
Refleksle geri çekilmek yerine kollarımı kaldırdım. Gelen kişiyle çarpıştığımızda göğsüm onun göğsüne çarptı. Bir an dengemi kaybettim ama yere düşmeden ayakta kalmayı başardık.
Başımı kaldırdığımda karşımda Mert'i gördüm.
Yüzündeki şaşkınlık bir anda rahatlamaya dönüştü. Hiç vakit kaybetmeden bana sarıldı. Kollarını sıkıca etrafıma dolarken ben hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
"İyi ki geldin!" dedi nefes nefese.
"Mert? Sen... Sen burada ne yapıyorsun? Neden depodasın?"
Beni bırakmadı. Birkaç saniye daha öylece kaldıktan sonra biraz geri çekilip yüzüme baktı.
"Beni buraya kilitlediler, Nazlı!"
Hemen Aras'a ters bir bakış attım. Onun yaptığından yüzde yüz emindim ama kanıtlayamıyordum işte. Aras, bakışlarıma karşılık iki elini havaya kaldırıp hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi bir yüz ifadesi takındı.
"Kim seni kilitledi buraya?"
"Bilmiyorum. Arkamdan kapı kapandı, kimin kapattığını göremedim. Tiyatro oyunu ne oldu? İptal mi ettiniz yoksa?"
Gözlerim bir saniyeliğine Aras'a kaydı, sonra yeniden Mert'e döndü.
"Aras senin yerine oynadı. Tiyatro oyunu iptal olmasın diye."
Mert'in bakışları Aras'a doğru kaydı. Normalde gösteri iptal olmadı diye sevinmesini beklemiştim ama yüzü bir anda öfkeden kıpkırmızı oldu.
"Benim haftalarca çalıştığım, ter döktüğüm rolü Aras mı aldı yani?"
"İki hafta sonra yine aynı senaryoyu oynayacaksınız zaten. Emeğin boşa gitmeyecek, merak etme."
"Ama o zaman Zeynep'le oynayacağım, seninle değil."
Bir an donup kaldım ve kaşlarımı çatıp ona sertçe baktım.
"Ne anlatmaya çalışıyorsun?"
"Boş ver..." dedi ve Aras'a kısa bir bakış atıp hemen yanımızdan uzaklaştı.
Aras da Mert gözden kaybolana kadar gözlerini ondan ayırmadı.
"Sen gerçekten çekilmez bir insansın, Aras!" dedim ona doğru yaklaşarak.
"Ben ne yaptım ya? Çocuğun ne dediğini kendi kulaklarınla duydun. Resmen seninle bir daha oynayamayacağını anladığı an sinirden kıpkırmızı oldu. Tiyatro oyununu kaçırdığını öğrendiğinde bu kadar sinirlenmemişti. Bu çocuk sana yanık, ben sana söyleyeyim."
"Saçmalama, yok öyle bir şey. Bence o da senin onu depoya kilitlediğini anladı. Bu yüzden seni görünce hemen siniri tepesine çıktı."
"Yine hiçbir şey yapmadığımı tekrarlamayacağım. Sadece şunu soracağım: Eğer şimdi bir seçim hakkın olsaydı, senaryoyu Mert'le mi yoksa benimle mi canlandırmak isterdin?"
Böyle bir soruyu hiç beklemiyordum. Aslında yine ona laf sokup okuldan çıkmak istiyordum ama bu soruyla beni olduğum yere çivilemişti. Sessizliğimi fark eden Aras hemen sırıtlamaya başladı.
"Bu duraksaman da sorumu cevaplıyor aslında."
"Kafanda farklı farklı şeyler uydurma. Eğer seçme şansım olsaydı Zeynep'in yanına gidip kendime hastalık bulaştırmayı ve en azından rahat bir kafayla yatağımda yatmayı seçerdim."
"Tam sana yakışır bir cevap. Ama Mert'e de en az benim kadar gıcık kapman hoşuma gitmedi değil. Her kim onu o depoya kilitlediyse Allah ondan razı olsun. Resmen seni kurtarmış. Eğer o kişiyi bulursan bence kızmak yerine teşekkür etmelisin."
"Sana ölürüm de teşekkür etmem," dedim ve hemen hızlı adımlarla yanından uzaklaşıp çıkışa doğru yürüdüm.
Tam çıkışa vardığımda birkaç öğrencinin hâlâ bahçede olduğunu fark ettim. Gözüme ilk çarpanlar Defne ve Kerem oldu. Defne'nin arkası bana dönüktü, Kerem'le konuşuyordu. Kerem tam baktığımı fark edip bana selam vermek için elini kaldıracakken hemen parmağımı dudaklarıma götürerek sus işareti yaptım. O da sinyali almış olacak ki tam Keremin nereye baktığını anlamak için Defne başını çevirecekken Kerem onu tutup hemen sarıldı. Ona sarılırken göz göze geldik. Ben de başımla teşekkür edip Defne fark etmeden hızla oradan uzaklaştım.
Defne'nin beni görmesi, sonu gelmeyen sorular demekti. Sonu gelmeyen sorularsa benim beynimin işkence çekmesi demekti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…