Kaldığımız yerden kitap kapağı

16. bölüm / 18

Bölüm 15

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 15

Okul bahçesine adım attığım an, sırtımda toplanan bakışların ağırlığını hissettim. Normalde kimsenin dönüp bakmadığı koridorlarda bile fısıltılar yükseliyor, Selin ve arkadaşlarının olduğu köşeden sinsi bakışlar üzerime kilitleniyordu. Dün yaşananların kulaktan kulağa nasıl yayıldığını tahmin etmek hiç zor değildi.
Sınıfa girdiğimde ise asıl fırtına beni bekliyordu. Defne sırasının üzerinde oturmuş, gözlerini kapıya dikmiş beni bekliyordu. Beni gördüğü an yerinden fırlayıp koluma yapıştı ve beni doğrudan sırama sürükledi.
"Nihayet!" diye fısıldadı, gözleri merakla parlayarak. "Dün yüzüme telefon kapattın ama bugün elimden kaçışın yok,Nazlı. Çabuk dökül! Aras senin evinde ne arıyordu? Nasıl oldu her şey?"
Çantamı sıranın altına bırakıp derin bir nefes aldım. "Defne, gerçekten anlatılacak büyük bir şey yok. Yaralanmıştı,hastaneye gitmek istemedi. Ben de pansuman yaptım, o kadar."
Defne kaşlarını kaldırıp alaycı bir ifadeyle yüzüme baktı. "Pansuman yaptın, o kadar mı? Kızım, çocuk telefonunu elinden alıp 'Yaralarımı ikinci kez sarıyor.' dedi! İkinci kez! Gece boyunca sende mi kaldı yoksa?"
Tam o sırada zil çaldı ve öğretmen sınıfa girdi. Defne yerine geçmek zorunda kaldı ama ders boyunca bana sürekli küçük kâğıtlar fırlattı. Her birinde "Anlatmazsan gerçekten olduğum yerde çatlayacağım.", "Ne olur anlat, lütfeeen." yazıyordu.
Teneffüs zili çalar çalmaz yine tepemde bitti. Koridora çıktığımızda bile peşimi bırakmadı; kantin sırasında, merdiven başlarında, bulduğu her boşlukta aynı soruları farklı şekillerde sormaya devam etti.
"Bak," dedi elindeki tosttan bir ısırık alırken, "Aras normalde kimsenin evine adım atmaz, bırak yaralarını sardırmayı,yanına bile yaklaştırmaz. Senin için kavgaya girmiş, yetmemiş senin evine sığınmış. Hâlâ 'hiçbir şey yok' diyebiliyor musun?"
Gözlerimi kaçırdım. Tam o sırada koridorun ucunda Aras göründü. Kaşının üzerindeki o ince yara bandı uzaktan bile seçiliyordu. Yanından geçenlere aldırış etmeden ağır adımlarla yürürken, bakışları kalabalığın arasından doğrudan beni buldu. Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı; sanki Defne'nin beni ne kadar sıkıştırdığını biliyormuş gibi keyifle gülümsüyordu. Mendebur!
Defne bakışlarımı takip edip Aras'ı görünce kolumu dürttü. "Gördün mü? Resmen sana gülümsedi! Akşama kadar peşindeyim Nazlı, o ağzından tek tek alacağım her şeyi."
Öğleden sonraki dersler, Defne'nin bitmek bilmeyen ısrarları ve koridordaki fısıltıların gölgesinde ağır ağır geçti. Nihayet son dersin zili çaldığında rahat bir nefes aldım. Çantamı toplayıp sınıftan çıktım ve okul çıkış kapısına doğru yürümeye başladım.
Çantamı omuzuma asıp sınıf kapısından adımımı attığım an, karşımda kollarını göğsünde birleştirmiş bekleyen Selin ve yanındaki iki arkadaşını gördüm. Koridorun çıkışa giden yönünü neredeyse tamamen kapatmışlardı.
Selin beni görünce yapmacık bir tebessümle bir adım öne çıktı. "Nazlı, bir saniye seninle konuşabilir miyiz?"
Gözlerimi devirip yanlarından geçmeye çalıştım. "Şu an hiç vaktim yok, Selin. Eve gitmem lazım."
Tam yanından sıyrılıp gidecektim ki, arkasından gelen o keskin ses bütün adımlarımı bıçak gibi kesti.
"Aras hakkında."
Olduğum yerde çakılı kaldım. Sırtım ona dönükken derin bir nefes alıp yavaşça arkamı döndüm. Selin, beni durdurmayı başarmış olmanın verdiği o sinsi zafer hissiyle çenesini hafifçe yukarı kaldırdı.
"Emreyi dolandirdiktan sonra baska neyi planliyorsun bilmiyorum ama Arasdan uzak dur. Senin yüzünden Emreyle kavga ettigi yetmezmis gibi neredeyse aldigi dabreden ölecekti."
"Birincisi ben kimseyi dolandirmadim, ikincisi benim yüzümden kavga etmedi. Simdi izin verirsen daha önemli islerim var."
"Kimin icin kavga etti peki? Resmen polislerle ugrasmamak icin ambulans bile cagirmadin ve onu kendi evine kadar tasidin. Sen kendini doktor falan mi zannediyorsun? Aras senin dikkatsizliğin yüzünden ölebilirdi."
"Madem bunlarin hepsine taniklik ettin neden kendin ambulansi aramadin? Ben cevap vereyim, cünkü ne olacagini merak ettin. Aras icin endiseleniyormus gibi davranma senin tek isin dedikodu."
Selin'in yüzündeki o alaycı ifade bir anda silindi. Tam on ikiden vurduğumu, söylediklerimin altında ezildiğini gözlerindeki o öfkeli parıltıdan görebiliyordum. Çevremizdeki kalabalık çoktan merakla etrafımıza toplanmaya başlamıştı; fısıltılar yerini ağır bir sessizliğe bıraktı.
"Bana akıl vermeye kalkma," dedi Selin, sesini yükseltmeye çalışsa da tonundaki o keskinlik çatlamıştı. "Senin gibi masum ayağına yatanları çok iyi bilirim ben. Aras sadece sana acıdığı için yanında duruyor, kendini özel sanma."
"Neden aciyacakmis bana?"
"Küçük yaşta öksüz kaldığın için kendini dokunulmaz sanma, Nazlı," dedi Selin, sesindeki o zehirli zafer tınısıyla yüzüme doğru bir adım atarak. "İnsanların sana baktığında gördüğü tek şey çaresizlik. Emre de öyleydi, şimdi Aras da aynı. Sen sevilecek biri değilsin, sadece etrafındakilere yük olan birisin. Iyi ki annen ve baban ölmüs cünkü kimse senin gibi bir seye kizim demek istemezdi . Başına gelen her şeyi sonuna kadar hak ettin."
Selin'in kelimeleri, kalabalığın uğultusunu bir bıçak gibi kesip doğrudan göğsümün ortasına saplandı. Nefesim boğazımda düğümlendi. Ellerim istemsizce iki yanımda yumruk oldu; tırnaklarım avuç içlerime batıyordu ama hissettiğim tek şey o ağır, boğucu sessizlikti. Gözlerim kocaman olmuş ve Selin'e kilitlenmişti.
Ağzımdan fısıltıyla tek bir cümle çıkabildi: "Ne dedin sen?"
Yavaş adımlarla ona doğru yürümeye başladım, o da her adımımda geriye doğru gitti.
Selin bir şey demeye fırsat bulamadan onu tek elimle boğazından tutup duvara yapıştırdım. Korkudan göğsü deli gibi inip kalkıyordu. Nefes almakta zorlanıyordu.
Yağmur elimi Selin'in boğazından çekmeye çalışıyordu ama ben öyle kilitlenmiştim ki hiçbir güç benim elimi milim oynatamazdı.
Kulağına doğru eğilip ölümcül ve buz gibi bir sesle konuştum:
"Bugüne kadar sustuysam senin seviyene inmek istemediğim içindi. Ama benim sabrımı kendinle karıştırma. Bu saatten sonra okulda saklanacak köşe ara. Bu dediklerinin intikamı çok ağır olacak."
Tam o esnada bir el beni bileğimden hafifçe tuttu ama geriye doğru çekmedi.
Başımı kaldırıp baktığımda karşımda Aras'ın durduğunu fark ettim. Birkaç saniyeliğine birbirimize baktık.
Elim Selin'in boğazını salmak yerine daha da sıkmaya başladı. Aras bunu hemen fark etti. Kızın yüzü mora dönmeye başlamıştı.
"Nazlı, hadi bırak." diye bir fısıltı çıktı Aras'ın dudağından.
Bunu neden yapıyorsun diye bir bakış attım ona.
Elimi gözlerimi gözlerinden ayırmadan sert bir şekilde geri çektim. Selin derin bir nefes alarak öksürmeye başladı ve yanındaki Aras'a tutunarak derin nefesler almaya başladı. Bir Selin'in eline bir de Aras'a baktım. Aras geri çekilmemişti.
Gözlerimi Aras'tan koridora çevirdiğimde Yağmur'un Ahmet Hoca'yla bize doğru koştuğunu gördüm.
"Nazlı, Selin! Ne yapıyorsunuz siz böyle? Müdürün odasına, hemen!"
Ahmet Hoca ikimizin de omzundan tutup bizi müdürün odasına götürdü.
"Okulun ortasında kavga etmek ne demek?!" diye üzerimize bağırdı.
"Hem de en hanımefendi iki öğrencimizden böyle bir haber alıyorum. Kavga etmekle de kalmamışsınız. Nazlı?Arkadaşını boğmaya çalışmak ne demek? Neden yaptın bunu?"
"Kendisi başlattı. Beni yapmadığım şeylerle suçladı, gitmeye çalıştım izin vermedi, ardından da..." yutkundum, "Ailemle ilgili şeyler söyledi."
"Selin kızım. Sen ne diyorsun bu konuya?"
"Ben onu sıkıştırmadım, normal bir şekilde konuşmak istedim. Ailesi onun zayıf noktası olduğunu biliyorum ve onu bu noktadan vuracak kadar cani değilim."
"O zaman sana neden saldırdı?"
"Gerçekleri konuştuğum için... gerçeği kendine yediremedi. Zaten en ufak şeyde bile sinirlenen biri, azıcık sorguya çekince hemen saldırdı."
"Yalan konuşuyor beni herkesin önünde kötü duruma düşürmek için ölen Anne ve Babama laf attı." dedim gözlerimin dolmasına engel olamayarak.
"Tamam yeter! Selin senin anne ve babanı aradım birazdan burada olurlar. Nazlı senin dayına ulaşamadım."
"Dayım hapishanede." dedim sesim beklediğimden sessiz çıkarak.
"Öylemi..."
Beş dakika boyunca rahatsız edici, gergin sessizliğin içinde öylece bekledik.
Sonunda kapı sert bir şekilde açıldı ve Selin'in anne ve babası içeri girdi.
"Tam bir felaket! Ben 12 yıldır çocuğumu okutuyorum bir kere bile öğretmenlerden şikayet duymuş değilim. Böyle bir kızın nasıl olurda annesi ve babası okula apar topar çağrılır?"
"Sinem hanım azıcık sakin olun, oturun lütfen."
"Hayır efendim ben hiç oturamam. Benim kızımın asla bir yanlış yaptığına inanmıyorum. Yaptıysada birisi onu tehdit etmiştir."
"Ama maalesef yapmış Sinem hanım. Arkadaşı Nazlıya karşı hiç hoş olmayan cümleler kurmuş."
"Nasıl yani? Benim kızımın bir dolandırıcı ve sahtekar biriyle anlaşmazlığı oldu diye mi çağrıldık buraya? Bu kızın herkesle sorunu var zaten." diye çıkıştı Selin'in babası.
"Sen kime sahtekar diyorsun?" diye üzerlerine yürüyecektim ama müdür hemen beni kolumdan tuttu.
"Sakin olalım. Polat Bey şu an bir okulda olduğunuzu hatırlatmak isterim. Öğrencilerimle böyle konuşmanız hiç hoş değil."
"Müdür bey bu kız benim kızımı boğarak öldürecekti. Ebeveyinleri zaten yok hayatında hiç edep adap görmemiş. Dayısıyla yaşamaktanda ona benzemiş. Ben böyle bir çocuğun kızımı rahatsız etmesini istemiyorum."
Bu bardağı taşıran son damlaydı.
"Annemle Babamı ağzına alma!" diye bağrırak müdürün masasındaki bardağı alıp Selinin annesinin başına fırlattım.
"Sinem!", "Anne!" diye iki ağızdan aynı anda bağrışlar yükseldi.
Selin'in Annesi başını tutmuş kocaman gözlerle bana bakıyordu.
"Bakın müdür bey kızın yaptığı bu dediklerimizi sonuna kadar destekliyor. Ya siz gerekeni yapın yada biz hemen polise gideriz!" dedi Selin'in babası bir yandan eşini kolundan tutarken.
"Nazlı kızım hemen özür dile."
"Ölürümde bu yılandan özür dilemem."
"Bunu senden hiç beklemezdim. Sana bir hafta okuldan uzaklaştırma veriyorum ve seni bir ayda disipline gönderiyorum. Lütfen şimdi çık git ofisimden."
"Hepinizin cehenneme kadar yolu var!" dedim ve kapıyı sert bir şekilde çarptım.
Hemen hızlı ve sert adımlarla evin yolunu tuttum. Gözlerim sinirden dolmaya başlamıştı bile. Ağlamayacaktım. O pislik insanların beni ağlatmasına izin vermeyecektim. Yumruğumu sıkarak ve dudağımı ısırarak yürümeye devam ettim.
Müdürümüze güveniyordum, ama o da güvenimi boşa çıkarmıştı. Artık güvenimin kırılmasından çok sıkıldım. Bir kez olsun yardım edin diye bağırmadan sadece hissederek bana kendi isteğiyle yardım edecek birini istiyordum. Allahım, çok mu şey diliyorum senden?
Gözyaşlarımı içime akıtarak okulun sokağından uzaklaşırken, kalbimdeki o haksızlığa uğramış olmanın verdiği ağırlık nefes almamı zorlaştırıyordu. Bütün o kalabalığın, arkamdan konuşanların ve bana körü körüne inanan müdürün adaletsizliği boğazımda bir düğüm gibi kalmıştı. Hızlı adımlarla köşeyi döndüğüm an, karşımdaki tanıdık silüeti fark ettim. Aras, ellerini ceketinin ceplerine sokmuş, duvara yaslanmış bir şekilde sanki oradan hiç ayrılmamış gibi beni bekliyordu. Yüzündeki o sakin ifade, okulun bahçesindeki fırtınayı ve benim içimdeki öfkeyi görür görmez anında değişti.
Adımlarım yavaşladı, gözlerimdeki o tutmaya çalıştığım yaşlar, karşısında durduğum an serbest kalacak gibi tehlikeli bir şekilde sızmaya başladı. Aras başını kaldırıp yüzüme baktığında, gözlerindeki o alaycı ışıltının yerini anında derin bir endişe ve sert bir gerginlik aldı.
Hızla doğruldu ve aramızdaki mesafeyi iki büyük adımla kapattı.
"Nazlı?" dedi, sesi her zamankinden çok daha alçak ve dikkatliydi. Gözlerimi kaçırmaya çalıştım ama parmakları yavaşça çenemi kavrayıp başımı yukarı kaldırmamı sağladı. "Ne oldu? Kim ağlattı seni?"
Çenemi tutan elini hemen çektim. "Sadece eve gitmek istiyorum." diyerek hızlı adımlarla yanından uzaklaştım. Beni kolumdan tutup gitmemi engellemedi, benim arkamdan bağırmadı, hiç bir şey yapmadı. Göz yaşlarım artık kontrolsüz akmaya başlamıştı. Selinin boğazını sıktığı elimede feci şekilde kramp girmişti, hareket ettiremiyordum, ama canımın acısı, içimdeki o kavurucu acının yanında hiçbir şeydi.
Selin'in ve ailesinin o sözleri kulaklarımda çınlıyor, zihnimi bir mengene gibi sıkıyordu.
Yürürken kafamı ne kadar susturmaya çalışırsam çalışayım Selinin ve Ailesinin sözleri yankılanmaya devam ediyordu.
"Sen sevilecek biri değilsin."
"Iyi ki annen ve baban ölmüs cünkü kimse senin gibi bir seye kizim demek istemezdi."
"Ebeveyinleri zaten yok hayatında hiç edep adap görmemiş."
Tam evin kapısına vardığımda başım patlayacakmış gibi hissettim. Kafamın içindeki sesler asla susmak bilmiyordu.
"Yeter!" diye bağırdım ve derin nefesler almaya başladım. Parmaklarımı saçlarımın diplerine geçirdim. Artık dayanamıyordum. Hic bir sesi susturamiyordum.
O anda gözüm evin yanındaki baltaya ve odunlara takıldı.
Baltayı ağır ellerimle kavradım. Elime giren kramp hâlâ sızlıyordu ama canımın acısı ruhumun acısının yanındahiç kalıyordu. Büyük bir kütüğü alıp bahçenin ortasındaki kütük kesme sehpasına diklemesine yerleştirdim.
Zihnimde Selin'in sesleri, müdürün adaletsizliği ve o zehirli cümleler dönerken baltayı iki elimle havaya kaldırdım. Gücümün son tetikleyicisiyle birlikte baltayı kütüğe öyle bir indirdim ki, çıkan o sert ve tok ses bütün bahçede yankılandı. Odun ortadan tek vuruşta ikiye çatlayarak iki yana fırladı.
Durmadım.
Nefes nefese kalana, kollarım titreşene kadar kütükleri üst üste koyup baltayı indirmeye devam ettim. Öfkemi ve hırısımı kendi kendime dindirmeye çalışıyordum.
Elime bir tane daha kütük almıştımki evin duvarına yaslanmış beni izleyen Arasa takıldım.
Demek istediğim o kadar çok şey vardıki sadece "Git burdan." diyebildim.
Aras dediğimi duymazdan gelip yavaşca yanıma geldi. "Nazlı yeter artık yoruldun zaten bırak şu odunları." diyerek elimdeki baltayı elimden yavaşca çekti. O kadar yorulmuştumki ona karşı direnememiştim bile.
"Ben sana git dedim." diye fısıldadım titrek bir sesle.
"Nazlı...bırakta sana yardım edeyim. Bütün gün yedin bitirdin kendini. Gel konuşalım, lütfen."
"Benim konuşacak bir şeyim yok. Yanlız kalmaya ihtiyacım var." dedim yine gözlerimin dolmasina hakim olamayarak.
"Peki," dedi, sesi her zamankinden daha yumuşak ve kabullenici çıkmıştı. "Konuşmak istemiyorsan konuşmayız. Ama yalnız kalmana izin vereceğimi sanıyorsan yanılıyorsun."
Gitmiyordu. Ne zaman kovmaya çalışsam, ne zaman yalnız kalmak istesem ısrarla buradaydı.
Omuzlarım sarsılmaya başladı. Tutmaya çalıştığım o son baraj da yıkıldı ve gözyaşlarım durmaksızın yanaklarımdan süzülmeye başladı.
"Bana ne olduğunu anlatacaksın, Nazlı," dedi, sesi her zamankinden daha sert ama içinde barındırdığı o gizli koruma duygusuyla yankılandı. "Neden o kızın üzerine yürüdün? Neden o noktaya geldin?"
"Neden mi saldırdım?" dedim, sesim titreyerek ama hırsla yükselerek. "Çünkü artık bardak taştı! Ama asıl sen..." Parmagımı suçlar gibi ona doğru salladım, "Asıl sen bana bunu soracak en son kişisin!"
Aras kaşlarını çatıp şaşkınlıkla bana baktı, ne anlattığımı anlamaya çalışıyordu.
"Okulda, o koridorun ortasında..." Gözlerimdeki yaşlar bu kez öfkeden parlıyordu. "Selin beni en hassas noktamdan vuruyor ve sen onu kurtariyorsun. Yetmedi, nefes nefese kalmışken gelip senin koluna tutundu, sen de öylece durdun, geri çekilmedin! Normalde yanına kimseyi yaklaştırmayan, kimsenin dokunmasına izin vermeyen sen, söz konusu o olunca nasıl olur da buna izin verirsin?"
"Nazli..." diyerek bana yaklasmaya calisti ama hemen titreyen elimi kaldirip onu durdurdum.
"Bana ne söyledi biliyormusun?" Yutkundum ve derin bir nefes alarak devam ettim. "Iyi ki annen ve baban ölmüs cünkü kimse senin gibi bir seye kizim demek istemezdi. Bu da yetmezmis gibi Annesi ve Babasi beni sahipsiz görünce üstüme yürüdü. O cok güvendigim müdür de Selinin ailesi polisi aramasin diye bana en agir cezayi verdi."
Aras, kurduğum cümlelerin havada asılı kalmasını bekledi. Gözlerimin içindeki o öfkeyi, kırgınlığı ve az önce haykırdığım bütün o cümlelerin arkasındaki derin yalnızlığı izledi.
"Ben artık çok yoruldum. En çok güvendiğim insanlardan darbe yemekten bıktım. Her seferinde haksız yere suçlanmaktan ölecek gibi hissediyorum."
Cümlem bittiği an, Aras tek kelime bile etmeden kollarını belime doladı ve beni aniden, hiç düşünmeden kendine çekti. Yüzüm doğrudan göğsüne gömüldü. O an aramızdaki bütün o sertlik, o mesafe ve öfke bir anda buharlaşıp uçtu.
Beni öyle sıkı ve koruyucu bir şekilde sardı ki, sanki dış dünyadan, o adaletsiz insanlardan ve o zehirli sözlerden beni tamamen saklamaya çalışıyordu. Parmakları sırtıma yerleştiğinde, kollarımın gücü tamamen bitti ve bütün ağırlığımla ona yaslandım. Başımı gösüne koyduğumda, onun düzensizleşen nefesini ve göğsünün altındaki o hızlı kalp atışlarını doğrudan hissettim. Beni birazdaha kendine dogru cekip yüzünü sacima gömüp derin bir nefes cekti.
"Benim gözüm senden başkasını görmüyor. Kimsenin de bunu değiştirmesine izin vermem."
O an söylediği sözler, içimdeki bütün o kıskançlık ve öfke bulutlarını dağıttı. Derin bir nefes aldım, gözyaşlarım hâlâ yanaklarımda süzülüyordu ama içimdeki o buz gibi ağırlık yerini ılık bir huzura bırakmıştı.
Beni tuttuğu kollarını yavaşça biraz gevşettiğinde, bakışları titreyen elime kaydı, parmaklarımı hâlâ bükemediğimi,krampın bıraktığı sızıyı fark etmişti.
"Elini incitmişsin," dedi alçak sesle.
Cebimden anahtarı aldı ve halim olmadığını görünce beni hemen kucağına aldı. Ağlamaktan o kadar yorulmuştum ki ısrar etmeyi bırak, gözlerimi açacak halim bile yoktu. Kucağındayken başımı göğsüne yasladım ve kendimi tamamen ona bıraktım.
Eve girip beni yatağıma bıraktı; ardından salondan gelen seslerden anladığım kadarıyla ilk yardım çantasını almıştı.Yanıma gelip elimi dezenfekte edip ağrı kesici kremi sürmeye başladı.
Her dokunuşunca elimi geri çekiyordum.
"Kıpırdama, Nazlı," dedi, sesi her zamankinden daha yumuşak ve temkinliydi. "Canını yakmak istemiyorum ama bu sürülmesi gerekiyor."
Kremin serinliği cildime değdiğinde istemsizce bir kez daha irkildim ama elimi çekemedim. Parmakları elimin üzerindeyken, hareketlerindeki o özen gözümden kaçmadı.
Aras, uykuya yenik düşmek üzere olduğumu fark edince ayağa kalktı. Üzerimdeki ince pikeyi omuzlarıma kadar çekip beni örttü. Tam arkasını dönüp odadan çıkmak üzere bir adım atmıştı ki, bütün gün zihnimde yankılanan o ağır sözlerin,yalnızlık hissinin yeniden üzerime çökeceği korkusu içimi sardı.
Sargılı olmayan sağlam elimle, farkında bile olmadan onun ceketinin ucunu yakaladım.
Aras duraksadı ve başını çevirip bana baktı. Yorgunluktan kısılmış gözlerimle ona bakarken, sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısık çıktı:
"Gitme..." diye fısıldadım. Aras birkaç saniye yüzümdeki o yorgun ifadeyi izledi.
Örtüyü dikkatle aralayıp yanıma uzandı ve kollarını bana dolayarak beni usulca kendine doğru çekti. Yüzümü hemen o tanıdık, güven veren göğsüne gömdüm.
Kalbinin o düzenli, sakin atışları kulaklarımda yankılanırken, gün boyunca içimi kemiren bütün o korkular, haksızlıklar ve o ağır yalnızlık hissi yavaşça kabuğuna çekildi. Parmakları saçlarımın arasında yavaş ve şefkatli bir ritimle dolaşmaya başladığında, göz kapaklarımın üzerindeki o kurşun gibi ağırlık nihayet teslim oldu.
Aras'ın kollarının arasında, dünyanın bütün gürültüsünden ve zulmünden uzakta, uzun zaman sonra ilk defa huzurla, derin ve deliksiz bir uykuya büründüm.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…