Bölümler 18Şu an: Bölüm 6
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime
- 5 Bölüm 43.509 kelime
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Bölüm 73.232 kelime
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime
- 11 Bölüm 102.383 kelime
- 12 Bölüm 112.458 kelime
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Pazartesi sabahının serin rüzgârı okul bahçesini sararken Defne'yle bir banka oturmuş sohbet ediyorduk. Elimdeki ders programını çantamdan çıkardığım gibi rüzgârın azizliğine uğradım. Kâğıt havada savrulurken arkasından koştum. Tam yakalayacakken başka bir elin onu havada kaptığını gördüm. Başımı kaldırdığımda, o tanınmış alaycı sırıtışıyla yine Aras karşımdaydı.
"Bakıyorum da rengin geri gelmiş..." derken Aras, gözlerindeki o tipik muzip parıltıyla hafifçe tek kaşını kaldırdı. "...yoksa Ahmet Hoca seni bugün beyaz tebeşir niyetine kullanacaktı."
Kâğıdı Aras'ın elinden hızla çekip aldım. "Hâlihazırda komik olduğunu sanıyorsan yanılıyorsun, mizah anlayışın her zamanki gibi diplerde," dedim kaşlarımı çatık bir şekilde. Tam Defne'nin yanına gitmek için Aras'a arkamı dönmüştüm ki Kerem'in Defne'nin yanına oturduğunu, birbirleriyle sohbet edip gülüştüklerini gördüm.
Olduğum yerde durdum. Şimdi yanlarına gidip konuşmalarını bölmek istemiyordum ama burada o gıcık Aras'ın yanında da kalamazdım.
"Neyse, ben ders başlayana kadar kütüphaneye uğrayacağım. Programını da rüzgâra kaptırmamaya çalış, her zaman ortalıkta benim gibi kahramanlar olmayabilir," dedi Aras alaycı bir tonla.
Ben de hiçbir şey demeyerek Aras'ın uzaklaşmasını bekledim. Ardından hemen, eşyalarımın Defne tarafından getirilmesi umuduyla sınıfa girip yerime oturdum.
10 dakika sonra, zilin çalmasına beş dakika kala Defne ve Kerem sınıfa girdi. Defne eşyalarımı bana uzatıp yanıma oturdu.
"Eee ne konuştunuz?" diye sordum sessizce.
"Bir şey konuşmadık, havadan sudan işte... Ben de bayağı utandım, hep onun soru sorması gerekti ve sanki ben de onunla konuşmak istemiyormuşum gibi bir hava yarattı bu da. Off, ne kadar aptalım!" diyerek ellerini saçlarına geçirdi Defne.
"Ne demek konuşmaya utandım ya? Laf yetiştirmede usta, çenesi hiç yorulmayan insan mı bunu diyor, yoksa ben mi yanlış duyuyorum? Hem bu arada eğer seni gerçekten seviyorsa seninle ilgili tek bir kötü şey bile düşüneceğini sanmıyorum, kafanda büyütme o kadar."
Defne ellerini masanın üstünde kavuşturup kafasını boşluğa gömdü. Bütün gün zor bela bir şekilde, öğretmenler kızmasın diye başını kaldırdı ama kafası tamamen başka bir yerdeydi. Bu hâline bir hayli üzülmüştüm; arkadaşım kendi kendini yiyip bitiriyordu.
Öğleden sonraki kimya dersleri, öğretmenin hastalanması sonucu iptal edilmişti. Tam Defne'yle okuldan çıkacaktık ki aklıma müthiş bir fikir geldi.
Defne'ye kütüphaneden kitap almam gerektiğini, onları unuttuğumu ve bugünlük eve kendi başına gidip gidemeyeceğini sordum. Defne de "Tamam, yarın görüşürüz," diyerek gitti.
Hemen Aras'ı aramaya koyuldum. Sınıfta yoktu ve okuldan çıktığını da görmemiştim. Tam o sırada Sinan okul kapısından çıkıyordu. Onu durdurup Aras'ı sordum.
"Valla en son Zeynep Hoca'ya bir kitabı geri verecekti, büyük ihtimalle öğretmenler odasındadır."
Hemen öğretmenler odasına doğru koştum. Merdivenlerden yukarı çıkarken Aras da aşağı iniyordu. O kadar hızlı ilerliyordum ki birden pat diye ona çarptım. Aras hafifçe gerileyip merdiven kenarlığına tutundu.
Merdivenlerde Aras'a çarptıktan sonra hemen geri çekildim, omuzlarımı dikleştirip çatık kaşlarımla karşımdaki çocuğa baktım. Aras ise hafifçe gerileyip korkuluğa tutunduktan sonra tek kaşını kaldırarak her zamanki o alaycı gülümsemesini yüzüne yerleştirdi.
"Yine mi sen?" dedi Aras, sesindeki o muzip tınıyı gizlemeyerek. "Beni arıyordun galiba, okulun ortasında önüme çıktığına göre başka bir açıklaması olamaz."
"Seni falan aradığım yoktu ama madem buradasın... Şey, bana acilen telefonun lazım. Kendi telefonumun şarjı bitti ve çok önemli bir yere bakmam gerekiyor."
Aras'ın gözlerindeki o alaycı pırıltı daha da parladı. Ceketinin cebinden siyah telefonu çıkardı ve gözümün önünde parmaklarının arasında sallamaya başladı.
"Telefonum mu?" dedi Aras, sesini uzatarak. "Bilemedim şimdi yaaa... Benim telefonum pek kıymetlidir. Öyle herkesin eline geçmez. Bana çok iyi ve mantıklı bir neden söylemen lazım; neden benim telefonum, neden sana lazım ve neden birdenbire?"
Aras'ın telefonu sallayarak benimle dalga geçtiğini görünce dişlerimi sıktım. "Çünkü etrafta başka telefon yok, uzatma işte! Alt tarafı bir dakikalığına vereceksin, ne kadar cimrisin!"
"Bana düzgün bir rica etmediğin sürece asla..." dedi Aras gülerek, telefonu uzandığım mesafenin biraz daha uzağında tutarak.
Aras cümlesini bitiremeden ani bir refleksle öne atıldım ve elindeki telefonu kaptığım gibi arkamı dönüp hızla merdivenlerden aşağı koşmaya başladım!
"Hey! Hırsız!" diye arkamdan seslendi Aras ama sesinde kızgınlıktan ziyade şaşkınlık ve eğlenen bir ton vardı.
Kalbim küt küt atarak koridorun köşesini döndüm. Kimsenin olmadığını gördüğüm anda hemen ekranı açtım. Şifresiz olan ekrandan mesajlara girdim, rehberden Kerem'i bulup Aras'ın ağzından o mesajı yazdım:
"Saat 16.00'da arka sokaktaki kafeye gel. 4 numaralı masayı rezerve ettim. Sohbet ederiz."
Gönder tuşuna bastıktan sonra kalbim ağzımda, mesajlar kısmına geri döndüm. Aras'ın telefondan şüphelenmemesi için sadece kendi gönderdiğim bu mesajı Aras'ın telefonundan sildim.
Tam o anda, önüme bakmadan koştuğum için çıkmaza düştüğümü fark etmemiştim. Arkamı döndüğümde Aras'la aramda bir metre mesafe kalmıştı.
"Evet?" dedi Aras, sesini alçaltarak. "Telefonumu kapıp kaçmanın mantıklı bir açıklaması vardır umarım. Yoksa hırsızlık suçlamasıyla seni disipline vermemi mi tercih edersin?"
"Normal bir şekilde verseydin hiç kaçmama gerek kalmazdı, işi zorlaştıran sensin."
"Telefonumda ne yaptın, Nazlı... Bak, çok sakin bir şekilde soruyorum, bence gerçeği şimdi söyle."
"Sana ne be, ne yaptıysam yaptım! Acil bir şey bakmam gerekiyordu, şimdi izin verirsen yapacak işlerim var."
Tam Aras'ın yanından yürüyüp gidecektim ki Aras beni kolumdan tuttu ve kendine doğru çekti.
"Sen yine bir şeyler karıştırıyorsun. Madem o kadar acil bir işin vardı, neden kendi telefonunu kullanmadın?"
"Çünkü benim telefonumun şarjı bitmişti."
Aras birden kendi telefonumu cebimden çıkarıp yukarıda tuttu ve açma tuşuna basarak telefonu açtı. "Bu mu şarjı bitmiş olan telefon?" diye sordu.
Gözlerim büyüdü ve ne diyeceğimi bilemedim.
"Sen telefonumu nasıl aldın?" diye sordum. Ardından Aras bana daha fazla yaklaşarak tam gözlerimin içine baktı ve dedi ki: "Sana bir soru sordum Nazlı, telefonumla ne yaptın? Yüzde doksanlık bir ihtimalle birine yazdın ama bunu benden saklıyorsun ve şu an senden nedenini öğrenmek istiyorum. En zor soruları bile rahatlıkla cevaplayabilen kız bu basit soruyu hayli hayli cevaplar diye düşünüyorum."
"Ver şunu!" diye atılarak telefonu almaya çalıştım.
"Önce sorumu cevapla Nazlı."
Tam o anda beden eğitiminden sınıflarına geri dönen çocuklar kapıda belirdi. O andan fırsat bilip hemen elimi Aras'ın elinden kurtardım ve geri çekildim.
Aras bir kez olsun gözlerini üzerimden çekmiyordu ve bu da kaçmamı zorlaştırıyordu. Birden ters bir yöne bakıp "Aaa Defne, sen ne zamandan beri buradasın?" diyerek o tarafa doğru bağırdım. Aras'ın gözleri o tarafa döndü ve ben bundan fırsat bilip hemen okulun çıkışına doğru koştum.
Aras "Nazlı!" diye arkamdan bağırdı ama sınıflarına doğru giden bedenci tayfa çok kalabalık olduğu için beni gözünden kaybetti.
Okulun kapısından dışarı fırladığım gibi soluk soluğa eve doğru koşmaya başladım. Kalbim hâlâ göğsümde atıyordu; Aras'ın o keskin bakışlarından ve sorularından kıl payı kurtulmuştum.
Eve girer girmez soluklanmak için bile vakit kaybetmeden hemen telefonumu elime aldım ve Defne'ye mesaj yazdım.
Seni yalnız başına eve yolladığım için üzgünüm. En sevdiğin kafede 4 numaralı masayı rezerve ettim. Lütfen beni kırma ve saat 16.00'da orada ol.
Planın kusursuz işleyebilmesi için tam vaktinde harekete geçmem gerekiyordu. Hızlıca üzerimi düzeltip evden çıktım ve mahalle arasındaki o sakin kafeye doğru tempolu adımlarla yola koyuldum.
Saat tam 16.00'da kafenin önüne vardığımda gözlerim hızla etrafı taradı. Defne, kafenin dış cephesindeki masalardan birine, tam da istediğim 4 numaralı masaya oturmuş, etrafa merakla bakınıyordu. Kendimi açıkta belli etmemek için kafenin hemen yanındaki taş duvarın ve büyük süs bitkilerinin arkasına sinerek saklandım.
Birkaç dakika geçmemişti ki köşeden Kerem'in silueti göründü. Üzerinde okul ceketi, elini cebine atmış rahat adımlarla kafeye doğru yaklaşıyordu. Kalbim heyecandan yine küt küt atmaya başladı. Kerem kafenin önüne gelip etrafa şöyle bir göz gezdirdi, ardından gözleri doğrudan 4 numaralı masaya takıldı.
Masada oturan Defne'yi gördüğü andaki o şaşkınlık, Kerem'in adımlarını aniden yavaşlattı. Defne de kapıya doğru baktığında karşısında Kerem'i görünce yerinde adeta donup kaldı; ikisinin de gözleri kocaman açılmıştı. Kerem kısa bir duraksamanın ardından hafifçe yutkundu ve masaya doğru yürüyüp, "Şey... Selam Defne? Senin burada ne işin var?" diye sordu. Defne ise yanaklarına yayılan kıpkırmızı kızıllığı saklamaya çalışarak, "Şey... Nazlı... Nazlı beni buraya çağırmıştı aslında ama..." diye kekeledi.
Duvarın arkasından bu manzarayı izlerken ellerimi ağzıma kapatıp kahkahamı bastırmaya çalıştım. İkisi de masada baş başa kalmış, ne diyeceklerini bilemez hâlde birbirlerine bakıyorlardı.
Defne, karşısında duran Kerem'e hafifçe gülümseyerek, "Otursana..." dedi ve sandalyeyi işaret etti. Kerem hiç vakit kaybetmeden karşısına oturdu. Birlikte sohbet etmeye başladılar ve çok kısa sürede kaynaşıverdiler.
Planın bu ilk aşaması başarıyla tamamlandığına göre şimdi sadece Defne'ye gelemeyeceğime dair bir mesaj atıp eve dönecektim. Mesajı atar atmaz birden arkamdan tanıdık ve sinir bozucu bir ses belirdi.
"Kimden saklanıyoruz?"
Olduğum yerde sıçradım ve korkuyla geriye doğru baktım. Aras hafifçe eğilmiş, muzip bir sırıtışla bana bakıyordu.
Hemen hiç düşünmeden Aras'ı omzundan tutup aşağı doğru çektim.
"Ulan sen kafayı mı yedin, ne diye beni takip ediyorsun?" diye fısıldadım, dişlerimin arasından öfkeyle soluyarak.
"Niye fısıldıyorsun?" diye ufaktan sesini yükseltti Aras. Bunun üzerine ani bir refleksle ellerimi uzatıp ağzını kapattım.
Bir anlığına göz göze gelip bakıştık. Aras'ın o yakın mesafedeki şaşkın bakışları karşısında hemen elimi ağzından çektim ve geriye doğru çekildim.
"Seni gördüler mi?"
"Kim gördü mü?"
"Defne ve Kerem?"
"Bilmem. Hâlbuki ben onları görmedim bile, doğrudan senin peşinden geldim."
"Tam bir belasın gerçekten! Beni niye takip ediyorsun sen?"
"Telefonumdan mesajı sildiğin için sorularımın cevaplarını bu şekilde öğrenmem gerekti. Şimdi sen söyle, neden gizli gizli Defne ve Kerem'i izliyorsun?"
"Kimseyi izlediğim falan yok."
"Dur tahmin edeyim," dedi Aras, yüzündeki o alaycı sırıtış daha da büyürken. "Defne'ye üzüldün ve onu bir şekilde Kerem'le konuşturmaya çalıştın. Kerem'e benim adımdan buluşalım diye mesaj attın ve onu Defne'yle buluşturdun. Bu şekilde iki utangaç da birlikte birbirlerine sorma gereği duymadan kahve içtiler."
Gözlerim kocaman açıldı ve yakalanmanın verdiği panikle yüzümü hemen başka bir yere çevirdim.
"Yaa Nazlıcığım benim aşk meleğim," dedi Aras, sesindeki o eğlenen tonu gizleme gereği duymayarak. "Sen kendi çapında plan yapıp âşıkları mı buluşturuyorsun?"
Aras'ın göğsüne sert bir şekilde vurdum.
"Ulan sen şu ikisine dua et, seni şuracıkta öldürmüyorum. Ve ayrıca tahminin yanlış, ben buradan tesadüfen geçiyordum ve..."
"Ve tesadüfen kafenin duvarına yapışmış, masaları dikizliyordun," diye lafımı böldü Aras. Sesindeki o eğlenceli tını hiç kaybolmamıştı. Başını hafifçe yana eğip duvardan uzandı ve kafenin bahçesine doğru bir göz attı. "Valla tebrik ederim Nazlı, plan fena değilmiş. Baksana, bizimkiyle seninki gayet koyu bir sohbete dalmışlar bile."
"Ya şunu keser misin, fark edecekler!" diye tısladım ve Aras'ı omzundan tutarak aşağı çektim.
Hemen Aras'ın kolundan tutup onu kafeden uzaklaştırdım.
Aras'la o kuytu köşede birbirimize girmişken, arkadan gelen tanıdık bir sesle adeta taşa kesildik.
Defne ve Kerem, ellerindeki kahve kartonlarıyla tam köşede durmuş, bize bakıyorlardı. İçerideki o ilk andaki tatlı gerginliği biraz dağıtmak ve dışarıda gün batımını izleyerek kısa bir yürüyüş yapmak istemişlerdi. Ama köşeyi döndükleri an karşılaştıkları manzara, ikisinin de adımlarını dondurmuştu.
Kerem tek kaşını kaldırıp kahve kartonunu hafifçe salladı. "Ooo... Pardon ama, siz burada tam olarak ne çeviriyorsunuz? Aslı hani işin vardı?"
Defne ise şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırarak bana baktı. "Evet Nazlı... Hani senin işin çıkmıştı?"
Beynim anında kilitlendi. Yüzüm alev alev yandı, ağzımı açtım ama ne diyeceğimi bilemeyip kekelemeye başladım. "Biz... Şey... Yani biz şey için..." Derken kelimeler boğazıma dizildi. Hayatımda ilk defa, her duruma verecek mantıklı bir cevabım yoktu ve köşeye sıkışıp kalmıştım.
Tam o sırada Aras'ın yüzündeki o alaycı sırıtış birdenbire kayboldu. Gözlerini devirip hafifçe sendeledi. Aras'ın koluma çarptığını hissedince şaşkınlıkla ona baktım. Aras bir an gözlerini sıktı, elini alnına götürdü ve kulağı sağır edercesine bir sesle, "Gözlerim... Her yer kararıyor," diye mırıldandı.
Ve saniyesinde kendini yere bıraktı.
Dehşet içinde yere kapaklanan Aras'a baktım. İçten içe bunun tamamen bir oyunculuk olduğunu biliyordum ama Aras öyle kusursuz bayılmıştı ki benim bile bir an gerçeğe inanasım geldi. Aras ise yerde sırtüstü yatan bedenini hiç bozmadan, kimseye çaktırmadan gözlerini sımsıkı kapatmış bekliyordu.
Defne ile Kerem'in az önceki sorgulayıcı yüz ifadeleri bir anda uçup gitti. Yerini saf bir şaşkınlık ve korku aldı. Kerem hemen yere çömelip Aras'ın omuzlarından tuttu.
"Aras! İyi misin kanka? Ne oldu durduk yere?"
Defne ise eliyle ağzını kapatarak paniğe kapıldı. "Allah'ım bayıldı! Ne yapacağız?"
Kerem telaşla sağa sola bakındı, hemen yan taraftaki masanın üzerinde duran yarım bardak suyu fark edip hızla aldı. "Çekilin şöyle," diyerek Aras'ın yüzüne azıcık su sıçrattı.
Su damlalarının temasıyla birlikte Aras hafifçe gözlerini araladı, yüzünü buruşturarak ağır hareketlerle doğruldu. "Neler oluyor... Başım..." diyerek sanki hâlâ sersemlemiş gibi yaptı.
Durumu toparlamak için hemen Aras'ın koluna girdim, onu yerden kaldırmaya çalıştım. Aras da fırsattan istifade edip ağırlığını bana verirken kolunu dolayarak omzuma attı.
Kerem ve Defne'nin şaşkın ve endişeli bakışları altında hemen atıldım: "Ben Aras'la ilgilenirim, siz gidin yürüyüşünüze devam edin."
Aras başını hafifçe sallayarak onayladı. "Evet, siz bölünmeyin... Bizim eve gitmemiz lazım."
Kerem ve Defne başlarıyla onay verince Aras'la hızla oradan uzaklaşmaya başladık. Kafenin görüş açısından tamamen çıkıp sakin bir sokağa girdiğimiz an, ani bir hareketle Aras'ı omzumdan itip üzerimden attım.
"Tamam, yeter bu kadar oyunculuk! Bırak şimdi bayılma numaralarını," dedim soluk soluğa.
Aras, yüzünde o kazananlara mahsus gururlu sırıtışla doğruldu, ceketini düzeltti. "Nasıldım ama? İki saniyede kurtardım seni utanç verici bir durumdan."
Ona ters ters bakmaya çalıştım ama dudaklarımda beliren küçük gülümsemeyi saklayamayacağımı anladım. Görmesin diye hızla başımı başka bir yöne çevirdim.
Fakat Aras her detayı yakalamıştı. Bu kaçamağımı fark eden Aras, hemen sesindeki o alaycı tınıyla öne doğru eğildi:
"Seni güldürdüğüme göre, gerçekten çok iyi bir iş çıkardım demektir, Aslı Hanım."
Başımı hemen geri çevirip gözlerimi kıstım ve onu uyardım:
"Tamam, şımarma hemen!" dedim, sesimdeki o iğneleyici tınıyı yeniden kuşanarak. "Zaten bu olayı senin düzeltmen gerekiyordu, batıran sendin ya hani. Eğer gelmeseydin ve olduğun yerde de zıplamasaydın bunlar hiç başımıza gelmezdi!"
Aras kahverengi gözlerini hafifçe kısarak bana baktı, ardından ellerini ceketinin ceplerine sokup başını haklı olduğunu iddia eder gibi hafifçe yana eğdi.
"Ben mi batırdım?" dedi Aras, sesindeki o sahte şaşkınlıkla. "Kendi telefonumdan habersizce mesaj atıp ortalığı ayağa kaldıran, sonra da köşelerde saklanıp ajanlık oynayan ben miyim? Hafızanla ilgili küçük problemin var sanırım."
Gözlerimi devirdim ve arkamı dönüp hızlı adımlarla yürümeye başladım. "Büyük bir problemin var asıl Aras, o da her şeye burnunu sokma hastalığın!"
Aras arkamdan gülerek, "Hey, beklesene! Hasta dediğin adam az önce seni kurtarmak için akademiye aday olabilecek bir performans sergiledi!" diye seslense de arkama bile bakmadan yürümeye devam ettim.
İkisi de sokak başından ayrı yönlere doğru uzaklaşırken, gün batımının o kızıl rengi yavaşça yerini akşamın serinliğine bırakıyordu. Ama asıl soru şuydu: Bu kadar macera ve atışmanın ardından, Defne ve Kerem o kafede baş başa nasıl bir akşama imza atmışlardı acaba?
Bu bölümün sonunda sizinle Keremin ve Defnenin character board larını paylaşıyorum:
Bölüm etkileşimi
