Bölümler 18Şu an: Bölüm 10
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime
- 5 Bölüm 43.509 kelime
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime
- 8 Bölüm 73.232 kelime
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime
- 11 Bölüm 102.383 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Bölüm 112.458 kelime
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Birkaç gün boyunca Emre'den ve diğer iki arkadaşından hiçbir ses çıkmadı. Okulda karşıma çıkmadılar, peşime düşmediler. İlk başta bunun geçici olduğunu düşündüm. Birkaç gün sonra ise belki de yaşananlardan ders çıkardıklarını ummaya başladım.
Okulun çıkışında çantamı omzuma geçirip merdivenlerden inerken arkamdan gelen ayak seslerini duydum. Adımlarımı hızlandırdım ama biri kolumdan tutup beni geri çekti.
Aras'tı.
Bana bakıyordu. Yüzündeki ifade, birazdan söyleyeceklerinden hoşlanmayacağımı açıkça belli ediyordu.
"Emre'yi neden şikâyet etmedin?"
Kaşlarımı çattım.
"Sana ne?"
"Nazlı, hiç sırası değil. Sana yaptıklarından sonra onu neden şikâyet etmedin?"
Kolumu elinden kurtardım.
"Çünkü çocuğun ailesi dayım yüzünden her şeyini kaybetti. Yaşadığı öfke anlaşılmayacak bir şey değil."
Aras'ın yüzü gerildi.
"Bunun seninle ne ilgisi var? Her şeyi kaybetmesine sen sebep olmadın."
"Biliyorum."
"Öyleyse neden onun yaptıklarının hesabını sen vermek zorundaymışsın gibi davranıyorsun? Şikâyet edersen en azından bir daha sana yaklaşmadan önce iki kere düşünür."
"Ya okuldan atılırsa?"
Aras bir an sustu. Söylediğimi anlamaya çalışıyormuş gibi yüzüme baktı.
"Okuldan atılması, sana saldırmasının sonucu olur. Bunun sorumlusu sen değilsin."
"Bunu biliyorum, Aras. Ama sen de anlamıyorsun. Onları şikâyet edersem ne olacağını sanıyorsun? Bir daha karşıma çıkmayacaklarını mı?"
"En azından yaptıklarının yanlarına kalmayacağını anlarlar."
"Ya daha da hırslanırlarsa? Şimdiye kadar yaşananların hesabını benden soruyorlar. Bir de şikâyet ettiğim için peşime düşerlerse ne olacak? Üstelik bu kez yalnızca benimle de uğraşmayacaklar. Seni de işin içine katacaklar."
Aras'ın bakışları sertleşti.
Okuldan atılırlarsa kaybedecekleri bir şey de kalmayacak. O zaman ne yapacaklarını kim bilebilir?"
"Şikâyet etsen de etmesen de sana bir şey yapmaya çalışabilirler. Bunu sen de biliyorsun."
"En azından şimdilik uzak duruyorlar."
"Birkaç gündür ortalıkta görünmemeleri, senden vazgeçtikleri anlamına gelmiyor."
Cevap vermedim. Çünkü bunu ben de biliyordum. Sadece birkaç gündür rahat nefes alabilmek istiyordum.
Aras elini saçlarının arasından geçirdi. Ardından derin bir nefes alıp yeniden bana döndü.
"Senin yaşındaki kızlar çantalarında makyaj malzemesi taşırken sen biber gazı ve yara bandı taşıyorsun, Nazlı. Bunun normal olduğunu düşünmüyorsun, değil mi?"
"En azından başıma gelebilecekleri önceden düşünüyorum."
"Her şeyi bir kenara bırak. Bir daha başına bir şey gelirse bu sefer seni ben bile kurtaramayabilirim."
"Senin beni kurtarmana ihtiyacım yok. Kendi dertlerinle ilgilen."
Aras'ın yüzündeki öfke bir anlığına kayboldu. Yerini daha ciddi, daha sessiz bir ifadeye bıraktı.
"Benim tek derdim sensin zaten."
Ne diyeceğimi bilemedim. Birkaç saniye boyunca yalnızca yüzüne baktım. Sonra bu sessizliği bozup gözlerimi devirdim.
"Saçmalama. Konuşurken beynini kullanmayı da unutma."
"Peki. O zaman en azından şunu düşün: Bir daha sana dokunurlarsa bunu kimseye anlatmadan, tek başına halletmeye çalışma. Bunu benden istemek zorunda değilsin. Bir öğretmene, müdüre ya da güvendiğin birine anlat. Ama hiçbir şey olmamış gibi davranma."
Bakışlarımı ondan kaçırdım.
"Düşünürüm."
Yanından geçip gitmek için adım attım. Bu kez kolumdan tutmadı. Yalnızca arkamdan seslendi.
"Nazlı."
Duraksadım ama dönmedim.
"Her şeyi tek başına halletmek zorunda değilsin."
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Ona cevap vermeden yürümeye devam ettim.
...
Ertesi gün tiyatro kulübü için hazırladığım notları çantamdan çıkarıp sıranın üzerine yaydım. Defne de yanıma oturmuş, kâğıtların arasından birini seçmeye çalışıyordu.
"Bence bu güzel," diyerek elindeki kâğıdı bana uzattı.
Kâğıdı alıp üzerindeki başlığa göz gezdirdim.
"Biraz sıradan değil mi?"
"Her şeyin olağanüstü olmasını bekleyemezsin, Nazlı."
"En azından izleyenlerin ikinci dakikada sıkılmayacağı bir şey olsun istiyorum."
Defne gözlerini devirdi
"Peki, sen ne düşünüyorsun?"
Önümdeki diğer kâğıtları gösterdim.
"Şimdilik dört farklı konu belirledim. Bunları okulun internet sayfasında oylamaya sunabiliriz. En çok oy alan konu üzerinden senaryoyu yazmaya başlarım."
"Yani bütün senaryoyu sen mi yazacaksın?"
"Tek senarist ben olduguma göre, evet."
Bir süre daha seçenekler üzerinde konuştuk. Bazılarını tamamen eledik, bazılarının üzerinde küçük değişiklikler yaptık. Sonunda dört konu üzerinde anlaşmaya vardık.
Dersin bitmesini bekledikten sonra hazırladığımız seçenekleri öğretmene götürdüm. Öğretmenimiz kâğıtları dikkatlice inceledikten sonra okulun internet sayfasında bir oylama oluşturabileceğimizi söyledi. Böylece bütün öğrenciler oy kullanabilecek, en çok tercih edilen konu da tiyatro oyunumuzun ana fikrini belirleyecekti.
Oylamanın hazırlanması uzun sürmedi. Öğretmenimiz seçenekleri okulun sayfasına ekledi ve oylamanın ertesi gün sona ereceğini duyurdu.
...
Ertesi gün okulun internet sayfasındaki oylamanın sonuçlarını kontrol etmek için bilgisayarın başına geçtim. Dört konu arasından hangisinin seçileceğini merak ediyordum. Sonuçlar açıklandığında en çok oyu alan seçeneği görünce hafifçe gülümsedim.
Osmanlı döneminde geçen bir aşk hikâyesi.
Açıkçası benim de yazmayı en çok istediğim konulardan biriydi. Tarihî bir dönemde geçen, dönemin şartları yüzünden kavuşmaları zorlaşan iki insanın hikâyesini anlatmak istiyordum. Şimdi sıra, bu fikri gerçekten bir senaryoya dönüştürmekteydi.
Derslerin bitmesinin ardından tiyatro kulübünün toplanacağı sınıfa gittim. İçeri girdiğimde birkaç kişi çoktan gelmişti. Defne de pencere kenarındaki sıralardan birine oturmuş, telefonuyla ilgileniyordu.
Herkes yerini aldığında ayağa kalkıp önümüzdeki masaya geçtim.
"Sanırım hepiniz oylamanın sonuçlarını gördünüz. Bir sonraki oyunumuz Osmanlı döneminde geçecek bir aşk hikâyesi olacak."
Birkaç kişi memnuniyetle başını sallarken arka sıralardan biri konuştu.
"Peki, hikâyenin nasıl olacağını düşündün mü?"
"Henüz bütün ayrıntıları belirlemedim. Ancak hikâyenin merkezinde iki karakter olacak. Dönemin şartları, aileleri ve yaşadıkları olaylar yüzünden birlikte olmaları kolay olmayacak."
"Yani biraz dram mı?"
"Evet, ama yalnızca dramdan ibaret olmayacak. Yan karakterler de hikâyenin önemli bir parçası olacak."
Not defterimi açıp hazırladığım karakter listesini çıkardım.
"Oylamanın ardından karakterleri de oluşturmaya başladım. Şimdi her birinizin hangi karakteri canlandırmak istediğini öğrenmek istiyorum. Birazdan karakterleri tek tek anlatacağım. Aralarından size en yakın hissettiğiniz birini seçebilirsiniz."
İlk karakterin özelliklerini anlatmaya başladım. Ardından diğerlerini de sırayla açıkladım. Her karakterin hikâyedeki yerini, kişiliğini ve diğerleriyle olan ilişkilerini kısaca anlattım.
"Peki, kim hangi karakteri oynamak istiyor?"
Sınıfta kısa bir sessizlik oldu. Sonra öğrencilerden biri elini kaldırdı ve istediği karakteri söyledi. Ardından diğerleri de seçimlerini yapmaya başladı. Bazı karakterler için birden fazla kişi istekliydi. Böyle durumlarda kimin role daha uygun olduğunu görmek için küçük seçmeler yapmaya karar verdik.
Herkesin tercihini not ettikten sonra defterimin yeni bir sayfasını açtım.
"Şimdi de prova günlerini belirleyelim. Hepimizin dersleri ve başka sorumlulukları var. Bu yüzden herkesin katılabileceği günleri seçmemiz gerekiyor."
Bir süre günler üzerinde konuştuk. Sonunda haftanın belirli günlerinde, ders çıkışında prova yapma konusunda anlaştık. Saatleri de herkesin programına göre ayarladık.
Son olarak not defterimi kapatıp onlara döndüm.
"Senaryoyu bir hafta içinde tamamlayıp bastıracağım. Bir sonraki toplantımızda herkesin elinde kendi senaryosu olacak. O zamana kadar seçtiğiniz karakterleri biraz daha düşünmenizi istiyorum. Provalara başladığımızda hepinizin rolünüzü tanıyor olmanız işimizi kolaylaştırır."
O akşam eve geldiğimde çantamı bir kenara bırakıp doğrudan masama geçtim. Bir haftada tamamlamam gereken koca bir senaryo vardı ve henüz yazmam gereken pek çok sahne bulunuyordu.
Önce hikâyenin ana hatlarını belirledim. Ardından karakterlerin geçmişlerini, birbirleriyle olan ilişkilerini ve hikâye boyunca yaşayacakları değişimleri not aldım. Her karakterin kendine özgü bir kişiliği olmasını istiyordum. Sadece başrollerin değil, yan karakterlerin de hikâyede bir amacı olmalıydı.
İlk birkaç akşamımı karakterleri oluşturmaya ve hikâyenin başlangıcını yazmaya ayırdım. Bazen bir sahneyi defalarca silip yeniden yazıyor, bazen de aklıma gelen bir diyalogu unutmamak için hemen kâğıda geçiriyordum. Zamanın nasıl geçtiğini çoğu kez fark etmiyordum.
Bir hafta boyunca neredeyse her akşam aynı şeyleri yaptım. Okuldan eve geliyor, biraz dinlendikten sonra masama oturuyor ve gece geç saatlere kadar yazıyordum.
Arada Defne'yle de konuşup bazı fikirlerimi ona anlatıyordum. Fakat senaryonun büyük bir kısmını kendime saklamayı tercih ettim. Henüz tamamlanmamış bir hikâyeyi başkalarına anlatmak beni rahatsız ediyordu.
Bir gün okul çıkışında sınıfta kalıp senaryonun eksik kalan bir sahnesini tamamlamaya çalışıyordum. Önümde birkaç sayfa, elimde de kalem vardı. Yazdığım diyaloglardan bir türlü memnun kalmamıştım. Bir cümleyi değiştiriyor, ardından önceki hâline geri dönüyordum.
Tam o sırada önümdeki kâğıtlardan biri elimden çekilip alındı.
Başımı hızla kaldırdım.
Aras.
"Ne yapıyorsun sen?"
Cevap vermek yerine kâğıdı göz hizasına kaldırıp okumaya başladı.
"Aras, ver şunu."
"Bir dakika, okuyorum."
"Okumanı istemedim."
Beni duymamış gibi kâğıda göz gezdirmeye devam etti. Sandalyenin arkasına yaslanıp birkaç satır daha okudu.
"Osmanlı döneminde geçen bir aşk hikâyesi, öyle mi?"
"Şaşırdın mı?"
"Senin gibi romantizmden zerre anlamayan biri için oldukça iddialı bir seçim."
Gözlerimi devirdim.
"Konuyu ben secmedim okul sayfasindan oylama yaptim."
"Bu daha mantikli."
Ona ters ters baktım. Aras ise gülümseyerek okumaya devam etti. Birkaç dakika sonra yüzündeki alaycı ifade kayboldu.
"Şu bölümde bir sorun var."
Kaşlarımı çattım.
"Ne sorunu?"
"Baş karakterin bu kadar kısa sürede fikir değiştirmesi biraz ani olmuş. Bir önceki sahnede ona güvenmediğini söylüyor, sonraki sahnede ise hiçbir şey olmamış gibi ona her şeyi anlatıyor."
Kâğıdı biraz daha yaklaştırıp ilgili satırları gösterdi.
"Bence aralarındaki güvenin oluşması için bir sebep vermelisin. Küçük bir olay bile olabilir. Böylece bu sahne daha inandırıcı olur."
İstemeden de olsa söylediklerini düşündüm. Aslında haklıydı. Ben de o bölümden tam olarak memnun değildim ama nerede hata yaptığımı bulamamıştım.
"Başka?"
Aras gözlerini kâğıttan ayırıp bana baktı.
"Şaşırdın mı? Fikirlerimi beğendin galiba."
"Yalnızca ne söyleyeceğini merak ediyorum. Kendini bu kadar önemli hissetme."
Gülerek yeniden kâğıda döndü.
"Bir de şu diyaloglar biraz uzun. Karakterlerin birbirlerine söylemediği şeyleri de okurun anlamasını sağlamalısın. Her şeyi konuşturarak anlatmak zorunda değilsin."
Elimi uzatıp kâğıdı almaya çalıştım.
"Tamam, yeterince okudun."
Kâğıdı benden uzaklaştırdı.
"Daha bitirmedim."
"Ben bitirdim. Ver artık."
"Biraz sabırlı ol, yazar hanım."
Ayağa kalkıp kâğıdı almak için ona doğru uzandım. Aras kolunu yukarı kaldırınca parmaklarım kâğıdın kenarına bile yetişmedi.
"Aras!"
"Buyur, Nazlı?"
"Ver şunu!"
"Biraz daha uzanırsan belki yetişirsin."
Sinirle bir adım daha attım. Kâğıdı tuttuğu elini kendime doğru çekmeye çalışırken ayağım sandalyenin ayağına takıldı.
Dengemi kaybettim.
Bir anda kendimi Aras'ın göğsüne doğru düşerken buldum. Ellerimi refleksle göğsüne dayadım. O da düşmemem için kollarından biriyle beni tuttu.
Her şey o kadar hızlı olmuştu ki ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı.
Başımı kaldırdığımda yüzüme oldukça yakın duran gözleriyle karşılaştım.
Bir an ikimiz de kıpırdamadık.
Aras'ın bakışları gözlerimdeydi. Yüzündeki alışılmış gülümseme bile kaybolmuştu. Ben de ne yapacağımı unutmuş gibi öylece ona bakıyordum.
Sonra kendime geldim.
Hemen geri çekilip aramızdaki mesafeyi açtım. Bakışlarımı kaçırarak elindeki kâğıda uzandım.
Bu kez Aras itiraz etmedi.
Senaryoyu elinden çekip aldım, kâğıtları hızla toparlayarak çantama koydum.
"Bir daha izinsiz eşyalarımı karıştırma."
Aras birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra hafifçe gülümsedi.
"Peki, yazar hanım."
Ona cevap vermedim. Çantamı omzuma geçirip sınıftan çıktım.
Arkamdan bir şey söyleyip söylemediğini duymak istemiyordum. Zaten o birkaç saniyelik tuhaflığı düşünmek bile sinirimi bozmaya yetmişti.
Üstelik söyledikleri de aklıma takılmıştı.
İstemeye istemeye kabul etmeliydim ki senaryo hakkında söylediklerinin bir kısmı gerçekten işe yarayabilirdi.
Bir hafta sonra senaryonun son sayfasını da tamamlayıp çıktısını aldım. Ertesi gün tiyatro kulübünün toplantısına giderken bütün senaryoları dosyalamış, her oyuncu için ayrı bir kopya hazırlamıştım.
Sınıfa girdiğimde herkesin merakla beni beklediğini gördüm. Dosyaları masanın üzerine bıraktım.
Herkes kendi kopyasını açıp ilk sayfalara göz gezdirmeye başladı. Birkaç kişi daha ilk dakikadan sorular sormaya koyuldu. Ben de hikâyenin bazı bölümlerini ve karakterlerin birbirleriyle olan ilişkilerini açıklamaya başladım.
Sonraki günlerde kulüp çalışmaları düzenli bir hâl aldı. Provalarımızı belirlediğimiz günlerde, derslerin ardından okulun tiyatro salonunda yapıyorduk. İlk provalarda herkesin kendi karakterini tanımasına ve repliklerini öğrenmesine ağırlık verdik. Daha sonra sahne geçişlerini, duruşları ve konuşma biçimlerini çalışmaya başladık.
İlk birkaç prova oldukça yoğun geçti. Bazen bir sahneyi istediğim gibi oynayabilmeleri için defalarca tekrar ettiriyordum. Bazen de oyuncuların önerilerini dinleyip küçük değişiklikler yapıyorduk. Her şeyin kusursuz ilerlediğini söyleyemezdim. Özellikle kalabalık sahnelerde herkesin aynı anda konuşması işleri zorlaştırıyordu.
Ancak provalar ilerledikçe herkes karakterine daha fazla alışmaya başladı.
Bir süre sonra provalarımızı izleyen birinin olduğunu fark ettim.
Aras.
İlk geldiğinde salonun en arka sıralarından birine oturmuş, sessizce bizi izliyordu. Başta başka bir işi olduğunu ve birazdan gideceğini düşündüm. Fakat prova bitene kadar yerinden kalkmadı.
Sonraki birkaç provada da onu aynı yerde gördüm. Bazen telefonuyla ilgileniyor, bazen de sahnede olanları dikkatle izliyordu. Neden geldiğini sormadım. Zaten cevabını tahmin etmek istemiyordum.
Her seferinde onu görmezden gelmeye çalışıyor, dikkatimi yeniden oyunculara veriyordum. Yine de arka sıralardan üzerimde bir bakış hissettiğimde istemsizce gözlerim o tarafa kayıyordu.
Defne de bunu fark etmişti ama şimdilik yorum yapmamayı tercih ediyordu.
Benim içinse her prova ayrı bir sorumluluk demekti. Hem senaryonun yazarı hem de yönetmen olarak herkesin ne yapacağını takip etmem gerekiyordu.
Yorucu olmasına rağmen bundan şikâyetçi değildim.
...
Mahkeme günü geldiğinde sabah erkenden uyandım. Günlerdir aklımın bir köşesinde duran bu duruşmanın bugün sonuçlanacak olması içimde tuhaf bir huzursuzluk yaratmıştı.
Dayım hemen hemen iki haftadır tutukluydu. Emre'nin ailesine ait evi, arsayı ve dükkânı kendi üzerine geçirmiş, elde ettiği parayı da sahibi olduğu şirkette çalışan işçilerin maaşlarını ödemek için kullanmıştı. Bütün bunları öğrendiğimde ne düşüneceğimi bilememiştim. Dayımın yaptıklarına şaşırdığımı söyleyemezdim ama işin bu kadar büyümüş olması yine de beni sarsmıştı.
Adliyeye vardığımda dayımın avukatını girişte beklerken gördüm. Beni fark edince yanıma geldi ve duruşmanın birazdan başlayacağını söyledi.
Mahkeme salonuna girdiğimde Emre'nin ailesini de gördüm. Birkaç sıra önümde oturuyorlardı. Emre'nin annesi oldukça yorgun görünüyordu. Babasıysa önündeki evraklara bakıyordu. Emre, yanlarında oturmuş, başını kaldırmadan bekliyordu.
Bir an göz göze geldik.
Bana baktığında yüzündeki ifadenin değiştiğini gördüm. Hemen bakışlarımı başka bir yöne çevirdim ve salonun arka tarafındaki boş koltuklardan birine oturdum.
Çok geçmeden duruşma başladı.
Dayım salona getirildiğinde gözlerimi ondan ayırmadım. Birkaç haftadır görmediğim için biraz daha yorgun görünüyordu. Yine de yüzünde yaptıklarından pişman olduğuna dair bir ifade yoktu.
Duruşma boyunca avukatlar konuştu, belgeler incelendi ve olayın ayrıntıları yeniden ele alındı. Emre'nin ailesine ait taşınmazların dayım tarafından kendi üzerine geçirildiği, bunlardan elde edilen paranın ise şirketindeki işçilerin maaşlarını ödemek için kullanıldığı anlatıldı.
Bütün bunları dinlerken ellerimi birbirine kenetledim. Dayımın yaptığı şeyin sonuçlarını düşünmek istemiyordum. Ama birkaç sıra önümde oturan aileye baktığımda bunu yapamıyordum.
Bir evleri, bir arsaları ve geçimlerini sağladıkları dükkânları ellerinden alınmıştı. Üstelik bütün bunların sorumlusu benim dayımdı.
Sonunda hâkim kararını açıklamak üzere dosyayı önüne aldı.
Dayımın altı ay hapis cezasına çarptırıldığını duyduğumda olduğum yerde kıpırdamadan kaldım. Daha önce tutuklu kaldığı süre de dikkate alınacaktı. Kararın ardından dayımın yeniden cezaevine götürülüp götürülmeyeceğine ilişkin işlemler konuşulurken salonda hafif bir hareketlilik başladı.
Ancak benim dikkatimi çeken başka bir şey vardı.
Emre'nin babası önündeki evrakları toplamış, annesi ise sessizce gözlerini siliyordu. Emre'nin yüzündeki öfkeyi uzaktan bile görebiliyordum.
Altı ay.
Bir ailenin evini, arsasını ve dükkânını kaybetmesine sebep olan adamın aldığı ceza yalnızca altı aydı.
Emre'nin ne hissettiğini tahmin edebiliyordum. Belki de benim yerimde olsaydı ben de aynı öfkeyi hissederdim.
Duruşma sona erdiğinde herkes yavaş yavaş salondan çıkmaya başladı. Ben de çantamı alıp ayağa kalktım. Kapıya doğru ilerlerken Emre'yle yeniden karşılaştım. Yanından geçip gitmek üzereydim ki sesini duydum.
"Memnun musun?"
Duraksadım ve ona döndüm.
Yüzündeki ifade öfkeyle doluydu.
"Emre, ben..."
"Altı ay. Ailemizin hayatını mahvetti ve aldığı ceza altı ay."
Söyleyecek bir şey bulamadım.
"Evimiz yok, dükkânımız yok. Babamla annem hâlâ ne yapacaklarını bilmiyor. Senin umurunda mı bunlar?"
"Benim bununla hiçbir ilgim yok. Ama yaşadıklarınız için üzgünüm."
Acı bir şekilde güldü.
"Üzgünmüş."
"Ha, bu arada, eğer bizi şikâyet etmek gibi bir hata yaparsan o çok sevdiğin Aras'a da veda edebilirsin. Şikâyet ettiğin an ilk işim onunla ilgilenmek olacak."
Aras'ın adını duyduğum anda başımı kaldırdım. Yüzündeki ifadeden bunun boş bir tehdit olmadığını anladım.
Emre ailesinin yanına döndüğünde ben de sessizce adliyeden çıktım.
Emre'nin Aras'ı tehdit etmesinin sebebi bendim. Aras'ın bu işe karışmasını, onun yüzünden yeniden hedef hâline gelmesini istemiyordum. Ona hiçbir şey anlatmaz, Emre'nin karşısına çıkması için bir sebep vermezsem belki Aras'ı bu işten uzak tutabilirdim. Elimden gelen tek şey buydu.
Bölüm etkileşimi
