Kaldığımız yerden kitap kapağı

2. bölüm / 18

Bölüm 1

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 1

Eylül ayının serin sabah güneşi, lisenin ikinci katındaki 12-A sınıfının tozlu camlarına eğik açılarla vuruyor, içeride uçuşan tebeşir tozlarını altın rengi zerreler hâlinde aydınlatıyordu. Ders ziline henüz birkaç dakika vardı; sınıfın içi her zamanki sabah telaşıyla, açılıp kapanan çanta fermuarlarının, yere düşen kalemliklerin ve köşedeki kalorifer peteğinin yanında toplanmış çocukların uğultusuyla doluydu.
Aras, pencere kenarındaki arka sıralardan birinde, sırtını duvara yaslamış, bir kolunu sıranın arkalığına atmış, yüzünde her zamanki o kayıtsız ve sakin tebessümle önünde hararetle futbol tartışan arkadaşlarını dinliyordu. Açık kumral, güneşte parlayan sarışın saçları alnına hafifçe dökülüyor; zeki, dikkatli ve muzip yeşil gözleri ise sınıfın içindeki en ufak hareketi bile zahmetsizce yakalıyordu.
Sonra sınıf kapısı açıldı.Kapının ray üzerinde çıkardığı o hafif, gıcırtılı ses normalde kimsenin dikkatini çekmezdi. Fakat Aras, bakışlarını arkadaşlarının üzerinden gayriihtiyari kapı eşiğine doğru kaydırdı. Ve o an, sanki sınıfın içindeki bütün gürültü bir cam fanusun ardına hapsedildi; sesler boğuklaştı, zamanın akışı yavaşladı.Kapıda bir kız duruyordu.Boyu en bir altmış civarındaydı, narin bir silueti vardı ama duruşunda öyle katı, öyle eğilmez bir ciddiyet gizliydi ki, o narinliğin ardındaki görünmez zırhı hissetmemek imkânsızdı.
Sırtında tek omzuna asılmış koyu renkli, yıpranmış bir deri çanta vardı. Üzerindeki okul forması tertemiz, yakası kusursuzca düzeltilmişti. Omuzlarına dökülen düz, koyu kahverengi saçları, koridordan süzülen sabah ışığı arkasından vurduğu anda adeta erimiş bal ve altın rengi kıvılcımlarla parıldadı. Çenesini hafifçe yukarıda tutuyordu; açık buğday tenli, keskin hatlı yüzünde tek bir tebessüm kırıntısı dahi yoktu.Ela gözleri vardı. Işığa göre rengi değişen, derin, yeşille kahverenginin birbirine karıştığı ama o an sadece sınıftaki yabancılığı tartan, mesafeli ve soğuk bakan gözler.
Aras'ın yüzündeki o alışıldık, kayıtsız tebessüm bir anda silindi. Dudakları hafifçe aralandı; yeşil gözleri kızın kapı eşiğindeki ilk adımından itibaren üzerine kilitlendi. İçinde adını koyamadığı, göğüs kafesini aniden sıkıştıran tuhaf, sarsıcı bir his peydah oldu. Köy yerinde herkes herkesi az çok bilirdi ama bu kızı daha önce hiç görmemişti.
Sınıftaki birkaç meraklı bakış ona döndü; fısıltılar bir anlığına kesildi. Fakat Nazlı kimsenin yüzüne bakmadı. Ne sağdaki kız grubuna, ne kaloriferin önündeki erkeklere, ne de pencere kenarında nefesini tutmuş gibi onu izleyen Aras'a tek bir saniye olsun göz ucuyla bile dönüp bakmadı. Bakışları yalnızca koridordan sıranın en arkasındaki boş masaya doğru sabitlenmişti.
Kendine ait bir dünyanın içindeydi; etrafındaki herkesi ve her şeyi yok sayan, içeriye tek bir yabancı gölge dahi almayan, aşılmaz duvarlarla örülü bir dünya.
Hızlı, kararlı ve sessiz adımlarla orta sıradan ilerledim. Sarı çocuğun sırasının hemen iki sıra önündeki, cam kenarında duran boş masaya geçtiğimi hissettim. Çantamı sıranın kenarına özenle astım. Sandalyeyi neredeyse hiç ses çıkarmadan geriye çekip oturdum. Sırtımı dimdik tutuyor, ellerimi masanın üzerine kavuşturmuş, gözlerimi tahtaya dikmiş bekliyordum.
Aras gözlerini ondan alamıyordu. Kalbinin ritmi alışılmadık bir hızla göğsünü dövüyordu. Kızın o aşırı ciddi hâli, etrafındaki dünyaya karşı sergilediği bu katı savunma mekanizması Aras'ın içinde tarif edemediği bir merak uyandırmıştı.
Çantamın fermuarını sessizce açtım. İçinden kalın, kenarları biraz yıpranmış bir roman çıkardım. Kitabın arasından dışarıya sarkan ayraç Aras'ın dikkatinden kaçmadı: Kurutulmuş, minik bir ayçiçeği yaprağıyla süslenmiş el yapımı bir ayraçtı bu. Kitabı açtım ve tek bir an bile kaybetmeden, sınıfın içindeki dünyanın sesini tamamen kapatıp sayfaların arasına gömüldüm.
Tam o sırada kapı bir kez daha açıldı ve içeriye Edebiyat Öğretmeni Ahmet Hoca girdi. Elindeki kalın yoklama defterini masaya bırakırken gözlüklerinin üzerinden sınıfa baktı. "Günaydın gençler," dedi Ahmet Hoca tok bir sesle. Ardından gözleri cam kenarında oturan bana kaydı. "Aramıza yeni bir arkadaşınız katıldı. Nazlı Kaya. Bize diğer liseden nakil oldu."
Sınıftaki bütün başlar bir kez daha bana döndü. Öğretmenin adımı söylemesiyle birlikte başımı kitabımdan kaldırdım. Ela gözlerimde en ufak bir çekingenlik, mahcubiyet ya da kendini sevdirme çabası yoktu. Sadece hafifçe başımı eğip,"Günaydın hocam," dedim.
Sesi ne çok inceydi ne de kalın; pürüzsüz, net ve son derece soğuktu. Fazladan tek bir kelime dahi etmedi. Kendini anlatmadı, köyün diğer ucundan neden geldiğinden bahsetmedi, gülümsenmesi beklenen o nezaket anını tamamen es geçti.Arka sıralardan biri—Aras'ın yanındaki çocuklardan Selim—kısık bir sesle, "Pek bir havalıymış yeni kız," diye mırıldandı alaycı bir fısıltıyla. "Burnu Kaf Dağı'nda galiba."O mırıltı o kadar kısıktı ki normalde kimsenin duymaması gerekirdi. Fakat Nazlı duydu. Nazlı'nın omzunun hemen gerildiğini, sıranın üzerindeki ince parmaklarının yumruk hâlini alıp sıktığını sadece Aras fark etti.
Çok çabuk parlıyordu. Fazlasıyla ciddi, aşırı korumacı ve tahammülsüzdü.
Aras, arkasına yaslanırken dudaklarının kenarında yeniden o eski, kurnaz ve zeki tebessümün belirdiğini hissetti. Yeşil gözleri kısılmış, Nazlı'nın altın ışıltılı kahverengi saçlarına, o gergin sırtına ve masaya saplanan öfkeli duruşuna bakıyordu. Herkesin çekinebileceği, soğuk bulup uzak duracağı o dikenli duvarlar, Aras'ın zihninde bambaşka bir kapı aralamıştı. Hayatında ilk kez birini gördüğü o ilk saniyede bu kadar sarsılmış, bu kadar merak etmişti. Ve yine çok iyi biliyordu ki; Nazlı gibi birinin dünyasına girmek, ona iltifatlar etmekle ya da sıradan nezaket gösterileriyle mümkün olmayacaktı. Nazlı'nın o yıkılmaz ciddiyetini bozmanın, o çatık kaşlarının ardındaki gerçek kızı görmenin tek bir yolu vardı: Onu çileden çıkarmak.
Ahmet Hoca elindeki beyaz tebeşiri tahta oluğuna bırakıp sınıfa doğru döndüğünde, ilk dersin başladığını haber veren tok sesi koridorlardaki son ayak seslerini de süpürüp götürdü.
"Dersimiz edebiyat ama edebiyattan önce dikkat," dedi hoca, gözlüklerini burnunun kemerine doğru hafifçe iterek. "Metne nüfuz edemeyen, satır aralarındaki niyeti okuyamayan insan, hayatın önümüze koyduğu hiçbir sahneyi doğru anlayamaz."
Sınıfta defter yapraklarının hışırtısı, açılan kalem kutularının tıkırtısı yükseldi. Aras, başını hafifçe yana eğmiş, iki sıra önünde dimdik oturan kıza bakıyordu. Nazlı, hocanın ağzından çıkan her bir kelimeyi tartarmış gibi pür dikkat dinliyor; sırasının üzerindeki kareli defterine, özenle açılmış kurşun kalemiyle son derece muntazam, küçük ve keskin harflerle notlar alıyordu. Ne sağına dönüyordu ne soluna. Birkaç sıra öteden kendisine fırlatılan meraklı bakışların, arka sıralardaki fısıltıların hiçbirini üzerine almıyordu. Kendine çektiği o görünmez sınır hattı o kadar belirgindi ki, sanki sınıfta değil de kendi zihninin ses geçirmez odasında tek başınaydı.
Ahmet Hoca tahtaya Tanzimat ve Servet-i Fünun dönemleri arasındaki biçimsel ve tematik kırılmaları özetleyen birkaç anahtar kelime yazdıktan sonra sınıfa döndü. Gözleri sıraların üzerinde gezindi.
"Evet gençler," dedi, elindeki tebeşir tozunu parmaklarının ucuyla silkeleyerek. "Şiirde 'hakikat' arayışı ile 'hayal' arayışının çatışmasını, dönemin siyasi baskılarından bağımsız ele alabilir miyiz? Kim bu iki kutbun şair üzerindeki psikolojik baskısını tek bir cümleyle özetlemek ister?"
Sınıfta tanıdık bir sessizlik oldu. Birkaç kişi başını önüne eğdi, bazıları defterinde bir şeyler arıyormuş gibi yaptı. Selim yanındaki arkadaşının omzuna hafifçe vurup gülümsedi. Aras ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, tebessümünü bozmadan hocanın gözlerinin Nazlı'ya kaymasını bekledi.
Ahmet Hoca doğrudan sormadı; fakat defterime koyduğum kalemi usulca masaya bırakıp parmağımı tereddütsüzce kaldırmamla sınıftaki tüm dikkat bir anda yeniden üzerimde toplandı.
"Buyur, Nazlı," dedi Ahmet Hoca, gözlerinde beliren samimi bir merakla.
Sırtımı daha da dikleştirdim. Ela gözlerimde en ufak bir heyecan, sınıfa kendini kanıtlama telaşı ya da yapmacık bir ciddiyet yoktu; sesim sakin, berrak ve fazlasıyla keskindir.
"Hayal ve hakikat çatışması şair için bir tercih değil, bir mecburiyettir hocam," dedim tane tane. "Dışarıdaki dünya şairin boğazını sıktığında, şair hakikati yok saymaz; sadece onu kaldırabileceği tek yere, kendi içine hapseder. Bu yüzden o dönemde içe kapanış bir zayıflık değil, şairin varlığını korumak için bulduğu tek savunma mekanizmasıdır."
Sınıfta kısa bir an çıt çıkmadı. Arka sıradaki Aras'ın dudak kenarı usulca yukarı kıvrıldı.
Ahmet Hoca'nın yüzünde memnun bir tebessüm belirdi. "Kelimeleri yerli yerine koymasını bilen bir zihin," dedi başını sallayarak. "Güzel bir tahlil."
Tam o sırada teneffüs zili uzun ve tiz bir sesle koridorda yankılandı.
Hocanın sınıftan çıkmasıyla birlikte sınıfın içindeki hava bir anda dağıldı. Erkekler kapıya doğru yönelirken,kızlar grubundan birkaç kişi oturdukları yerden kalkıp birbirlerine manidar bakışlar fırlatarak doğrudan sırama doğru adımladı.
Defterimi kapatıp kitabımı çantasına yerleştirmek üzereyken tepemde beliren gölgeleri fark ettim. Yüzümdeki o soğuk, mesafeli ifade bir milim bile gevşemedi; sadece çenemi hafifçe kaldırıp karşımda duran üç kıza baktım.
Grubun en önünde duran sarı saçlı, iri gözlü kız —Selin— yüzüne abartılı bir merak yerleştirerek sıranın kenarına elini dayadı.
"Selam," dedi Selin, ses tonundaki yapay samimiyeti gizleme gereği duymadan. "Ben Selin. 11-A'ya hoş geldin. Diğer okuldan nakil olduğunu duyduk. Neden dönemin başında gelmedin de böyle aniden geçiş yaptın?Sehirdeki evinizde bir sorun mu oldu?"
Sorunun altındaki dedikodu açlığı o kadar barizdi ki, ela gözlerimde soğuk bir parıltı çaktı. Parmaklarım çantamın fermuarının üzerinde hafifçe sıkılaştı. Köyde dayım hakkında konuşulanları çok iyi biliyordum; insanların hayatımızdaki enkazı bir magazin haberi gibi deşelemekten nasıl zevk aldığını da...
"Eski okulum evime çok uzaktı," dedim, tek bir ton değişimi olmaksızın. "Buraya nakil olmam daha uygundu."
Yanındaki esmer kız, Merve, masanın üzerindeki yıpranmış kalın romana uzanır gibi yaptı ama sert bakışımı görünce elini geri çekti. "Edebiyatın bayağı iyiymiş yalnız," dedi hafifçe kıkırdayarak. "Hoca sana bayıldı resmen. Hep böyle ağır kitaplar mı okursun? Bu arada bu sene okulda tiyatro kulübünü yeniden kuracaklar,Ahmet Hoca senaryo yazacak ya da oyunu yönetecek birilerini arıyordu. İlgilenir misin ki? Gerçi biraz fazla ciddisin, tiyatro ortamı bayağı hareketlidir, herkes kaldıramaz."
Sorular birbiri ardına, hiçbir nefes payı bırakılmadan yağıyordu. Kişisel alanımın bu denli pervasızca işgal edilmesinden fena hâlde bunalmıştım. Şakağındaki damarın hafifçe zonkladığını hissettim. İçimdeki öfke öyle hızlı kabarıyordu ki, sert bir laf edip hepsini bir anda terslememek için kendimi zor tuttum. Derin ama sessiz bir nefes aldım.
"Kitap okumayı severim," dedim, gözlerimi Selin'in gözlerine dikerek. "Kulüplere gelince... Şu an sadece derslerime odaklanmak istiyorum. Başka bir planım yok."
Kızlar aradıkları samimiyeti, dedikoduyu ya da yüz bulma hissini elde edemeyince birbirlerine kaçamak bakışlar attılar. Aşırı mesafeli, tek kelimelik setlerim aralarındaki hevesi kursaklarında bırakmıştı.
Selin omuz silkti, dudaklarını büzerek geri adım attı. "Peki, sen bilirsin canım. Biz sadece yardımcı olalım demiştik. Kantine iniyoruz, gelirsen oralardayız."
Başımı hafifçe eğmekle yetindim, "Teşekkürler," dedim ama sesimde teşekkürden çok 'Lütfen gidin' diyen buz gibi bir tını vardı.
Kızlar homurdanarak kapıya doğru uzaklaştığında, sırtımı oturduğum ahşap sandalyeye yasladım ve derin,sessiz bir nefes bıraktım. Parmaklarımla şakaklarımı ovdum. Bu kasaba lisesinde günlerin nasıl geçeceğini,insanların bu tükenmek bilmeyen merakıyla nasıl baş edeceğimi düşünmek bile zihnimi yoruyordu.
"Nefes almayı unuttun sandım."
Yumuşak, sakin ve içinde en ufak bir yapaylık barındırmayan bir ses duyuldu. Başımı hızla kaldırdım.
Yanındaki boş sıraya, elinde yarısı açılmış bir fındıklı çikolata paketi ve spiral bir defterle bir kız yaklaşıyordu.Orta boylu, dalgalı kumral saçlarını tepesinde dağınık bir topuz yapmış, açık kahverengi gözleri son derece samimi ve dikkatli bakan bir kızdı bu.
Kız, çekingen ve savunmaya hazır bakışlarımı görünce hemen duraksadı, ardından boş sandalyeyi işaret etti."Oturabilir miyim? Söz veriyorum sorguya çekmeyeceğim."
Kısa bir an kızı süzdüm. Karşısındaki yüzde Selin'in o kurnaz merakından ya da sınıftaki diğerlerinin alaycı süzüşlerinden eser yoktu. Sadece dürüst bir sıcaklık vardı.
"Oturabilirsin," dedim, ses tonumu biraz yumuşatsa da mesafemi koruyarak.
Kız sandalyeye oturdu, çikolata paketini bana doğru uzattı. "Ben Defne. Bu arada bizim kızlar adına özür dilerim. Haber ajansı gibi çalışırlar; sınıfa yeni biri girince kimdir, necidir, dedesi kime borç takmıştır hemen çözmek isterler. Biraz patavatsızdırlar ama kötü niyetli değillerdir, sadece canları sıkılıyor."
Uzatılan çikolataya baktım, sonra başımı hafifçe iki yana salladım. "Yok, sağ ol. İstemem." Ardından Defne'nin açık sözlülüğü karşısında dudaklarımda neredeyse belli belirsiz bir kıpırdanma oldu. "Alışkınım."
"Alışkın olman iyi, çünkü burası küçük bir yer," dedi Defne, çikolatasından küçük bir parça kırıp ağzına atarken."Köyün bir ucunda biri hapşırsa öbür ucundakiler 'Çok yaşa' der. Okul da farksız değil."
Defne arkasına yaslandı ve eliyle sınıfı işaret ederek konuşmaya devam etti. Beni konuşturmaya zorlamıyor,sadece ortamın gerginliğini dağıtmak ister gibi hafif bir tonda anlatıyordu.
"Ahmet Hoca'yı az çok anladın zaten. Okulun en babacan hocasıdır ama ödev teslim tarihleri konusunda şakası yoktur; bir gün gecikirsen ödevi değil, hayatı sorgulatır adama. Kimyacı Sevim Hoca var, ikinci katta laboratuvarda takılır, içeriye izinsiz adım atarsan seni deney tüpü niyetine kullanabilir, aman dikkat et. Arka sıradaki tayfa genellikle kendi hâlindedir, son derse kadar uyurlar. Bir de okulun üst katında eski, tozlu bir sahne var. Tiyatro kulübünün deposu gibi kullanılıyor. Bütün okulun en sessiz, en kimsenin uğramadığı yeridir.Kafa dinlemek istersen birebir."
Defne'nin anlattıklarını sessizce dinliyordum. Özellikle 'eski sahne' ve 'sessizlik' kelimeleri zihnimde küçük bir yankı bulmuştu. Gözlerim Defne'nin rahat tavırlarına kaydı. Gevezelik yapmıyor, sadece ihtiyacım olan haritayı önüme seriyordu.
"Kitabın güzelmiş," dedi Defne birden, masanın kenarındaki kitaptan dışarı taşan ayçiçeği yapraklı ayraca bakarak. "Yazmayı da seviyor musun?"
Bakışlarım ayraca kaydı; parmaklarım gayriihtiyari kitabın sırtına dokundu. "Sadece... Notlar alırım bazen.Kendi çapımda."
"Belli," dedi Defne gülümseyerek. "Az önce derste öyle bir konuştun ki, Selinlerin grubu beş dakika boyunca ne dediğini çözmeye çalıştı. Ahmet Hoca peşini bırakmaz söyleyeyim. Tiyatro metni için kesin kapını çalacaktır. O kulübün başına gerçekten kelimelerden anlayan biri lazımdı zaten."
Bir şey söylemedim ama içten içe Defne'nin bu yargısız, zorlamayan tavrından rahatsız olmadığımı fark ettim.Defne diğerleri gibi sınırları zorlamıyor, duvara tırmanmaya çalışmak yerine duvarın dibinde sakince oturuyordu.
Defne arkasına biraz daha yaslanıp çenesini hafifçe sınıfa doğru kaldırdı. "Bizim sınıfın erkeklerini de özetleyeyim sana, en azından kimin ne olduğunu bil."
Bakışlarımı Defne'nin işaret ettiği tarafa çevirdim.
"Orta sıradaki o üçlü; Selim, Mert ve Can," dedi Defne kısık bir sesle. "Bütün gün basketbol konuşurlar,yazılılardan önce de not dilenirler. Kendi hâllerinde zararsız bir gruptur."
Sıranın üzerinden bana doğru merakla bakan Selim ve yanındakilerle göz göze geldiğimde yüzümdeki mesafeli ifadeyi bozmadım; sadece kibar ama oldukça resmî bir hareketle başımı hafifçe eğip kaldırarak selam verdim ve hemen önüme döndüm.
"Pencere kenarındaki sarışın çocuk da Aras," diye devam etti Defne, sesini biraz daha alçaltarak. "Köyün yukarısındaki bağların ordan oturuyorlar. Görünüşte son derece sakin, her şeye güler yüzle bakan biridir ama aklı zehir gibi çalışır. Hocalar etkinliklerde, organizasyonlarda hep ona güvenir. Kimseyle kavga ettiğini görmezsin ama lafıyla insanı öyle bir köşeye sıkıştırır ki neye uğradığını şaşırırsın."
Gayriihtiyari pencere kenarına doğru baktım. Aras, sırtını duvara yaslamış, yeşil gözlerindeki o dingin ve zeki bakışla doğrudan bana bakıyordu. Bakışlarımız bir anlığına havada kesişti. Diğerlerine yaptığım gibi sadece ölçülü ve soğuk bir baş selamı verdim; ela gözlerimde en ufak bir duygu kıpırtısı yoktu. Aras ise bu resmî selama dudaklarının kenarında beliren hafif, kurnaz bir tebessümle karşılık verdi.
Tam o sırada sınıf kapısı açıldı ve içeriye elinde dosyalarla okulun görsel sanatlar ve kulüpler koordinatörü Zeynep Hoca girdi. Sınıftaki uğultu anında kesildi.
Zeynep Hoca doğrudan kürsüye geçti, dosyalarını masaya bırakıp gözlüğünün üzerinden sınıfa baktı.
"Gençler, bölüyorum kusura bakmayın," dedi hoca, enerjik ve net bir sesle. "Biliyorsunuz bu sene okulun tiyatro kulübünü yeniden canlandırıyoruz. Ahmet Hocanızla az önce konuştuk; edebiyat dersindeki tahlilini çok beğenmiş. Nazlı Kaya?"
Oturduğum yerde hafifçe doğruldum. "Buradayım, hocam."
"Güzel," dedi Zeynep Hoca, başını sallayarak. "Metin yazımı ve sahne yönetimi konusunda senin gibi edebiyat zevki olan birine ihtiyacımız vardı. Bir de işin organizasyon, teknik ve öğrenci toplama boyutu var. Aras?"
Pencere kenarından Aras'ın sakin sesi duyuldu. "Buradayım, hocam."
"Aras, sen sahnenin teknik durumunu, okul içindeki iletişimi ve duyuruları organize edeceksin. Nazlı ile ikinizden ricam, öğle arasında üst kattaki eski tiyatro sahnesine çıkmanız. Orayı elden geçirip temizleyin,kullanılabilir malzemeleri ayırın, eksiklerin bir listesini çıkarıp sipariş edilecekleri bana getirin. Bir de kulübe yeni öğrenci çekmek için okul panolarına asılacak tanıtım posterlerini tasarlayıp asmanız gerekiyor. Bu iş ikinize emanet."
Zeynep Hoca başka bir şey söylemeden sınıftan çıktığında, şaşkınlıkla karışık derin bir nefes aldım. Sadece derslerime odaklanmak isterken ilk günden kendimi okulun en zahmetli kulübünün merkezinde bulmuştum.Üstelik Defne'nin az önce 'aklı zehir gibi çalışır' dediği o çocukla birlikte.
Öğle zili çaldığında koridorlar hızla boşalırken çantamdan not defterimi ve kalemimi alıp ayağa kalktım. Aras da sırasından çoktan kalkmış, elleri ceplerinde, kapının önünde beni bekliyordu. Yüzünde o rahat, alaycı tebessümden eser yoktu ama yeşil gözleri merakla parlıyordu.
"Gidelim mi, direktör?" dedi Aras, kapıyı benim için hafifçe aralayarak.
Ona kısa, keskin bir bakış fırlattım. "Gidelim."

Okulun en üst katına çıkan ahşap merdivenleri sessizlik içinde tırmandık. Üst kattaki eski tiyatro salonunun kapısı gıcırdayarak açıldığında, burunlarımıza eski ahşap, toz ve yıllardır havalandırılmamış kadife perdelerin kokusu çarptı.Geniş pencerelerden süzülen solgun gün ışığı, içeride uçuşan toz zerrelerini aydınlatıyordu. Sahnenin üzeri eski dekor parçaları, devrilmiş ahşap sandalyeler, kırık ışık ayakları ve tozlu kostüm sandıklarıyla doluydu.
"Burası bir tiyatro salonundan çok antika deposuna benziyor," dedim, ortalıktaki dağınıklığa bakıp kaşlarımı çatarak.
"Bence potansiyeli var," dedi Aras, ceketini çıkarıp kenardaki temizce bir masanın üzerine bırakırken. Kollarını dirseklerine kadar sıvadı. "Sadece biraz düzen ve biraz da kol gücü lazım. Planın ne?"
Hemen profesyonel bir ciddiyetle defterimi açtım. "Önce işe yaramayan ve kırık olan her şeyi arka köşeye ayıracağız.Sağlam dekorları sahnenin sağına, kostüm ve kumaşları sol taraftaki dolaplara koyacağız. Sen ağır malzemeleri ve ışık ayaklarını kontrol et, ben de sahne zeminini ve dolap içlerini toparlayayım."
Aras bu hızlı ve tavizsiz organizasyonuma hayranlıkla karışık bir tebessümle baktı.
"Emredersiniz, komutanım," dedi.
"Alay etmeyi bırakırsan daha hızlı bitiririz," dedim, yerden eski ahşap süpürgeyi alırken.
Sonraki bir saat boyunca aralıksız çalıştık. Aras, devrilmiş ağır panoları tek başına kaldırıp kenara diziyor, eski spot lambalarının kablolarını ve ampullerini tek tek deneyerek hangilerinin çalıştığını tespit ediyordu. Ben ise sahne zeminini süpürüyor, sandıklardaki eski tiyatro metinlerini ve aksesuarları özenle tasnif ediyordum. Aras'ın beklenmedik derecede pratik, hızlı ve dikkatli çalıştığını görmek dikkatimden kaçmamıştı; gösteriş yapmıyor, işten kaçmıyor, her ayrıntıyı tek seferde doğru çözüyordu.
"Bu lambaların üçü tamamen yanmış," dedi Aras, elindeki kırık kabloyu göstererek. "Dört tane yeni sarı spot lambası, iki uzatma kablosu ve sahne perdesini tutturmak için sağlam kancalar lazım."
Defterime hızla not aldım. "Kostüm sandığındaki kumaşlar güvelenmiş. Sahne arka planı için en az yirmi metre siyah fon kumaşı ve ahşap boyası da eklememiz gerekiyor."
Listeyi tamamladığımızda salonun havası tamamen değişmişti. Tozlar süpürülmüş, kırıklar atılmış, sahne pırıl pırıl bir çalışma alanına dönüşmüştü.
"Şimdi asıl mesele," dedi Aras, masanın üzerine iki büyük beyaz karton ve renkli kalemleri bırakırken. "Kulübe insan çekmek. Klasik, sıkıcı bir duyuru yazarsak kimse gelmez. İnsanların merakını uyandırmamız lazım."
Masanın kenarına geçtim, saçlarımı tek bir hareketle omzumun arkasına attım. "Metni ben yazarım. Kısa,çarpıcı ve doğrudan olmalı."

Kalemi elime alıp kartonun üzerine kusursuz, zarif bir yazıyla ana sloganı yazmaya başladım:
'Gerçek hayatta söyleyemediklerinizi sahnede haykırmak için: Tiyatro Kulübü Seçmeleri Başlıyor.'
Aras masaya doğru eğilip yazıyı okudu. Dudaklarında içten bir takdir belirdi. "Fena değil. Hatta bayağı etkileyici.İnsanların içindeki o bastırılmış şeylere dokunuyor."
"Kelimeler doğru seçilirse her kapıyı açar," dedim, başımı kaldırmadan.
"Ama görseli olmayan bir afişi kimse sonuna kadar okumaz," dedi Aras. Kalemlerden birini alıp kartonun kenarına şaşırtıcı bir ustalıkla eski tiyatro maskelerini ve arka plandaki sahne ışıklarını simgeleyen zarif çizgiler çizmeye başladı.Çizgileri öylesine net ve akıcıydı ki, elimdeki kalemi durdurup gayriihtiyari çizimini izledim.
"Güzel çiziyorsun," dedi Nazlı, sesindeki şaşkınlığı tamamen gizleyemeyerek.
Aras başını çizimden kaldırıp yeşil gözlerini bana dikti. Yüzünde o sakin, güvenli gülümseme vardı. "Sadece kelimelerden ibaret değilim, Nazlı. Bazen çizgiler de işe yarar."
Afişleri hazırlamayı bitirdiğimizde ikimiz de derin bir nefes aldık. Kartonları alıp alt kata indik; okulun ana girişindeki duyuru panosuna ve ikinci kattaki koridor panolarına afişleri raptiyelerle astık.
İşimiz bittiğinde zilin çalmasına sadece birkaç dakika kalmıştı. Koridorun ortasında, panonun önünde yan yana durduk.Astığımız afişe baktım; kendi keskin cümlelerimle Aras'ın çizdiği etkileyici görsel yan yana kusursuz bir uyum içindeydi.
"Fena bir ikili olmadık," dedi Aras, ellerini ceplerine sokup yan profilden bana bakarken. "Senin kuralların ve benim pratikliğim... Bu kulüp gerçekten iş yapacak gibi."
Ona döndüm. Yüzümdeki ciddiyet tamamen kaybolmamıştı ama gözlerimdeki o ilk andaki buz gibi soğukluk yerini temkinli bir kabullenişe bırakmıştı.
"İyi bir iş çıkardık, doğru," dedim, başımı hafifçe eğerek. "Ama bu sadece başlangıç. Asıl zorluk sahneye çıktığımızda başlayacak."
Aras'ın dudakları kıvrıldı; yeşil gözlerinde meydan okuyan muzip bir ışık yandı. "Ben zordan kaçmam, direktör. Bakalım sen benimle çalışmaya ne kadar dayanabileceksin."
Cevap vermedim ama çenemi hafifçe yukarı kaldırıp arkamı döndüm ve sınıfıma doğru adımladım.
Aras ise onun arkasından bakarken, bu yılın tahmin ettiğinden çok daha hareketli, çok daha çekişmeli geçeceğini biliyordu.
...
İki hafta boyunca o eski tiyatro salonu, ikisi için de okulun en gürültülü ama en tuhaf zorunluluğuna dönüştü.
Her öğle arası ve ders sonu zili çaldığında elimde temizlik kovası ve bezlerle en üst kata çıkıyordum. Kapıyı açtığım an içeride Aras'ı buluyordum. Aras çoktan kolları sıvamış, eski spotları söküyor ya da tahta panoları zımparalıyor olurdu. İlk günlerde aralarımızdaki tek iletişim, mecburiyetten ibaretti.
"Şu kabloları ortada bırakma, biri takılıp düşecek," derdim elindeki bezi sertçe sıkarak.
Aras ise elindeki tornavidayı bırakmadan, yüzündeki o rahatlıkla başını eğip sırıtarak karşılık verirdi:"Emredersiniz komutanım. Başka bir emriniz var mı?"

Ona ölümcül bir bakış atıp arkamı döndüm ve hızla işime koyuldum.
Aras'ın en merak ettiği şeylerden biri de Nazlı'nın bu aşılmaz duvarlarıydı. Kız, sorduğu hiçbir şeye, işle ilgili olmayan tek bir kelimeyle bile cevap vermiyordu.
Salı günü öğleden sonra, ikisi sahnede devrilmiş eski bir perde rayını kaldırmaya çalışırken Aras dayanamayıp sessizliği bozdu.
"Ders çıkışı eve yürürken o rüzgarda hiç üşümüyor musun?" diye sordu Aras, rayın diğer ucunu tutarken. Gözleri Nazlı'nın üzerindeydi. "Köyün öbür ucundaki eve kadar yollar tamamen açık, fırtına gibi esiyor bu mevsimde."
Ela gözlerimi kısa bir an ona çevirip tekrar önüme döndüm. "İşine bak, Aras."
"Sadece sordum, direktör. Her gün o yolu tek başına, kimseden destek almadan yürüyorsun..."
"Merak etmeni gerektirecek bir durum yok," dedim, sesimi olabildiğince sert çıkararak. "İşimize odaklanırsak yarım saatte biter, ben de senin o gereksiz sorularını çekmek zorunda kalmam."
Aras hafifçe güldü. "Tamam, sakin ol. Hemen parlıyorsun. Sadece insan bazen gün içinde iki kelime edeyim diyor."
"Benim seninle edilecek kelimem yok."
"Fark ediyorum," dedi Aras, hafifçe başını sallayarak. Elindeki demir çubuğu kenara bıraktı. "Okulda herkes birbirini az çok bilir, en azından kimin ne yaptığını... Ama senin hakkında bildiğim tek şey, bu tiyatro salonuna gelene kadar adının bile geçmediği. Neden bu kadar kapalısın, Nazlı? Kimse sana yaklaşmasın diye özellikle mi çaba harcıyorsun?"
Elimdeki bez aniden durdu. İçimdeki o küçük öfke dalgası kaburgalarımı tırmaladı. Başımı kaldırıp yeşil gözlerinin içine diktim.

"Sana ne, Aras?" dedim, dişlerinin arasından süzülen buz gibi bir sesle. "Hayatım hakkında neyi bilmek istiyorsun?Dedikoduları mı? İnsanların arkamdan ne fısıldadığını mı? Hangisi senin o merakını tatmin eder?"
Aras'ın yüzündeki o rahat ifade bir anlığına silindi. Nazlı'nın bu kadar sert ve savunmaya yönelik çıkışını beklemiyordu.Gözlerindeki o mesafeli öfkeyi gördüğünde, sınırları zorladığını fark etti ama bunu çok büyütmedi. Sadece birkaç saniye sessiz kaldı.
"Hepsini boş ver," dedi Aras, sesi bu kez o alaycı tonundan sıyrılıp oldukça düz çıkmıştı. Yerdeki fırçayı alıp sahneye doğru adımladı. "Sadece biraz konuşmak istemiştim. Devam edelim hadi, zil çaldığında işimiz bitmiş olsun."
Aras'ın bu anlık geri adımına bir anlam veremedim. Ona ters bir cevap daha vermeye hazırlanmıştım ama konuyu uzatmaması karşısında kelimelerim boğazımda kaldı. Yine de o günden sonra, aralarımızdaki o katı resmiyet yerini her an bir inatlaşmaya dönüşebilecek sessiz bir takibe bırakmıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…