Kaldığımız yerden kitap kapağı

14. bölüm / 18

Bölüm 13

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 13

Okuldan çıkıp eve doğru yürümeye başladım. Çantam omzumda, aklım gün boyunca yaşananlardaydı. Sokağımıza girip evime yaklaştığımda adımlarımı yavaşlattım. Bahçe kapısından içeri girdim ve birkaç adım daha attım.
Tam kapıya ulaşmıştım ki olduğum yerde durdum.
Kapı kırılarak açılmıştı.
Kilidin bulunduğu bölüm parçalanmış, kapının kenarı çatlamıştı. Kapı tamamen kapanmamış, aralık kalmıştı. Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemeden kapıya baktım. Ardından çantamın askısını omzumdan indirip sessizce içeri girdim.
İlk olarak salonu gördüm.
Her yer darmadağındı. Koltuk minderleri yere atılmış, sehpanın üzerindeki kitaplar ve kumandalar etrafa saçılmıştı. Televizyonun yanındaki küçük dolap devrilmiş, içindeki eşyalar halının üzerine yayılmıştı. Perdelerden biri yerinden çıkmış, pencerenin önündeki saksı kırılarak toprağı etrafa dağılmıştı.
Bir adım daha attım. Ayaklarımın altında kırılan saksının parçaları çıtırdadı.
Gözlerim odanın içinde dolaştı. Duvarın kenarındaki çekmeceler dışarı çekilmiş, içlerindeki kâğıtlar ve eski fotoğraflar yere saçılmıştı. Kitaplığın rafları boşaltılmış, bazı kitapların sayfaları gelişigüzel açılmıştı. Sanki birileri evin içinde bir şey aramış, bulana kadar hiçbir yeri bırakmamıştı.
Nefesimi tutarak koridora ilerledim. Yatak odasının kapısı da açıktı. İçeri girdiğimde gördüğüm manzara salondakinden farksızdı. Dolabın kapakları sonuna kadar açılmış, kıyafetlerim yatak üzerine ve yere atılmıştı. Komodinin çekmeceleri çıkarılıp boşaltılmış, yatağın altındaki kutular bile dışarı sürüklenmişti.
Biri evime girmişti.
Hem de ne aradığını biliyormuş gibi her yeri karıştırmıştı.
Gözlerim odanın içinde dolaşırken aklıma dayımın sakladığı para geldi. Hemen sakladığı bölmeye yöneldim. Kapağını açtığımda içinin bomboş olduğunu gördüm. Birkaç saniye boyunca öylece baktım. Sonra bölmenin içini elimle yokladım. Belki parayı başka bir yere koymuştu, belki de ben yanlış hatırlıyordum.
Ama orada değildi.
Paraların tamamı alınmıştı.
Dudaklarımı birbirine bastırıp derin bir nefes aldım. Polis çağırmam gerektiğini biliyordum. Telefonumu çıkarmak için çantamı almak üzere döndüğüm sırada gözüm komodinin üzerindeki küçük takı kutusuna takıldı.
Bir anda içime kötü bir his çöktü.
Kutuyu elime alıp kapağını açtım. İçindeki birkaç takı yerindeydi ama annemin altın kolyesi yoktu.
Önce kutunun içini yeniden kontrol ettim. Ardından çekmeceyi boşalttım. Kıyafetlerin arasına, yatağın altına, komodinin çevresine baktım. Belki düşmüştü. Belki başka bir yere koymuştum.
Aradım.
Ama bulamadım.
Annemden bana kalan tek kolyeydi.
Onu yıllardır saklıyordum. Çok sık takmazdım çünkü kaybetmekten korkardım. Bazen yalnızca özlediğimde çıkarır, avucumun içinde tutardım. Zincirini parmaklarımın arasından geçirirken annemin yüzünü düşünürdüm. O kolyeyi bana ne zaman verdiğini, boynuma takarken nasıl gülümsediğini hatırlamaya çalışırdım.
Şimdi elimde yalnızca boş bir kutu vardı.
Yatağın kenarına oturdum. Gözlerim dolmuştu ama ağlamak istemiyordum. Kolyenin maddi değeri umurumda bile değildi. Onu geri alamazsam annemden kalan bir hatırayı daha kaybetmiş olacaktım.
Başımı kaldırıp etrafa baktım. Dağıtılmış kıyafetlerim, kırılmış eşyalarım, yere saçılmış fotoğraflarım...
Birileri yalnızca evime girmemişti. Beni en savunmasız olduğum yerden vurmuştu.
Emre'nin mahkemede söyledikleri zihnimde yankılandı.
"Şikâyet ettiğin an ilk işim onunla ilgilenmek olacak."
Aras'ın yüzü gözümün önüne geldi. Günlerdir onu bu işin dışında tutmaya çalışıyordum. Başına bir şey gelmesinden korktuğum için kendimi ondan uzaklaştırmış, yaşadıklarımı anlatmamıştım.
Ama ne değişmişti?
Susmama rağmen evime girmişlerdi. Annemden kalan kolyeyi çalmışlardı. Beni korkutmak için ellerinden geleni yapmışlardı.
Artık yeterdi.
Elimdeki boş kutuyu komodinin üzerine bıraktım. Ayağa kalkıp çantamı almak için salona geçtim. Telefonumu çıkardığımda ellerimin hâlâ titrediğini fark ettim.
Emre'nin tehdidinden korktuğum için daha fazla susmayacaktım.
Bu kez onu polise şikâyet edecektim.
Polisi aradıktan sonra ekiplerin gelmesini bekledim. Çok geçmeden sokağın başında bir polis aracı durdu. İki polis memuru bahçe kapısından içeri girerek evin durumunu incelemeye başladı. Ben de onlara gördüklerimi anlattım. Evin hangi odalarının karıştırıldığını, paranın nerede saklandığını ve annemin kolyesinin kaybolduğunu söyledim.
Sorularını cevaplamaya çalışırken sesimin titremesini engelleyemiyordum. Aynı şeyleri birkaç kez anlatmak zorunda kaldım. Sonunda polislerden biri evin içini incelemeye devam ederken diğeriyle konuşmayı bitirdim.
Artık söyleyecek başka bir şeyim kalmamıştı.
Bahçeye çıkıp kapının yanındaki alçak basamağa oturdum. Ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirip başımı öne eğdim. Gözlerim dolmuştu. Ağlamamak için dudaklarımı birbirine bastırıyor, derin nefesler almaya çalışıyordum.
Tam o sırada sokağın diğer ucundan tanıdık bir ses duydum.
"Nazlı?"
Başımı kaldırdığımda Aras'ı gördüm. Polis aracını fark etmiş olmalıydı. Hızlı adımlarla bahçe kapısına doğru geliyordu. Önce araca, sonra evin açık kapısına baktı. Yüzündeki ifade bir anda ciddileşti.
"Ne oldu burada?"
Cevap vermeden önce boğazımdaki düğümü çözmeye çalıştım.
"Eve girmişler."
Aras'ın bakışları yüzümde gezindi. Sonra yanıma yaklaşıp çömeldi.
"İyi misin? Sana bir şey yaptılar mı?"
Başımı iki yana salladım.
"Ben okuldayken olmuş. Eve geldiğimde her şey darmadağındı. Paraları da almışlar."
"Başka bir şey eksik mi?"
Bir an sustum. Söylemek istemiyordum. Söylersem yeniden gözlerimin dolacağını biliyordum.
"Annemin kolyesini de almışlar."
Aras'ın yüzündeki ifade bir anda değişti. Çenesi kasıldı, bakışları sertleşti. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden bana baktı. Ardından yavaşça ayağa kalktı.
Elini yumruk yaptığını fark ettim.
"Nereye gidiyorsun?" diye sordum.
Cevap vermedi. Birkaç adım uzaklaşmak için hareketlendi.
"Aras!"
Bu kez durdu ama arkasını dönmedi.
"Sakın!" dedim, sesim istemeden yükselmişti. "Kızacağım bir şey yapma.
Aras bir an duraksadı, ardından arkasını dönüp bana baktı. Hiçbir şey söylemeden oradan uzaklaştı.
...
Ertesi gün öğleden sonra evdeydim. Bir önceki akşamdan kalan dağınıklığı toparlamaya çalışmış, fakat her defasında elimdeki işi bırakıp annemin kolyesini düşünürken bulmuştum kendimi.
Tam mutfağa geçecektim ki kapı zili çaldı.
Kaşlarımı çatarak kapıya yöneldim. Kapı deliğinden bakmaya fırsat bulamadan kapının altından bir kâğıt ayaklarımın dibine doğru itildi. Kâğıdı almadan hemen önce kapıyı hızla açıp etrafa, notu bırakan kişiyi bulmak umuduyla göz gezdirdim ama kimsecikler yoktu.
Kâğıdı elime alıp okudum:
"Seni uyarmıştım. Beni şikâyet etmenin neye mal olduğunu görmek istiyorsan büyük çınar ağacının oraya gel."
Birkaç saniye boyunca nota öylece baktım. Emre'nin ne yaptığını tahmin etmek bile istemiyordum. Hemen kendimi toparlayıp üzerime ceketimi geçirdim, cebime de biber gazını atarak kendimi dışarı attım.
On dakika boyunca aklımda türlü türlü senaryolar kurarak sert ve hızlı adımlarla ilerledim.
Vardığımda çınar ağacının altında birinin oturduğunu fark ettim. Adımlarımı yavaşlattım ve etrafı kolaçan ederek ağaca yaklaştım.
Karşımdaki manzarayı görünce nefesimi tuttum.
Aras, nefes nefese kalmış bir şekilde sırtını ağaca yaslayarak oturuyordu. Onu tanır tanımaz koşar adımlarla yanına gittim. Yüzü yara ve kan içindeydi. Kaşı ve dudağı patlamış, kan çenesinden ve yanağından aşağı süzülüyordu. Giysileri de kan ve kir içindeydi.
"Aras!" diye bağırdım.
Beni gördüğü an gözlerini kapatıp derin bir iç çekti.
"Senin burada ne işin var?" diye sordu bıkkın bir tonla.
"Sana ne olmuş böyle? Emre mi yaptı bunu?" dedim, sesimin titremesine engel olamayarak.
Gözlerimden sessizce yaşlar süzülmeye başladı. Aras fark etmesin diye hemen gözyaşlarımı silip cebimden telefonumu çıkarmak için hamle yaptım ama Aras elimi tutarak beni durdurdu.
"Ambulansı arama, ben iyiyim. Azıcık hırpalandım sadece."
"Azıcık hırpalandın mı? Yüzün kandan görünmüyor, çimenler bile senin kanından kıpkırmızı olmuş! Doğru düzgün nefes bile alamıyorsun..."
"Eğer ambulansı ararsan annemin haberi olur. Kadının endişelenmesini istemiyorum."
Kısa bir süre boyunca sessizce bakıştık. Ardından hemen onu kolundan tutarak kaldırmaya çalıştım. Hareket ettiğinde acıyla dişlerini sıktı. Daha doğru düzgün kendi başına ayakta bile duramıyordu ve bütün bunlara rağmen ambulans çağırmamı istemiyordu.
"Nereye?" diye sordu.
"Bize gidiyoruz. Orada en azından yaralarını sarabileceğim malzemelerim var," dedim.
Kolunu omzuma yerleştirerek onu ayağa kaldırdım. Bir elim kolunda, diğer elim belinde olacak şekilde ağırlığını üzerime vererek eve kadar götürdüm.
Vardığımızda onu hemen salondaki koltuğa oturttum ve dolaptan ilk yardım çantasını çıkardım. Kafasından darbe almıştı. Beyin kanaması geçirip geçirmediğini anlamam gerekiyordu. Baş dönmesi, görme bozukluğu, bilinç bulanıklığı ve uyuşukluk gibi belirtilerinin olup olmadığını tek tek kontrol etmeye çalışırken bir yandan da yara temizleme solüsyonunu bir beze döküp alnındaki ve dudağındaki yaraları temizlemeye başladım.
Acıyla başını hareket ettirdi.
Yaraları dikiş gerektirecek kadar derin görünmüyordu ama canının yandığı her hâlinden belliydi. Her bezi kaldırdığımda acısını biraz olsun hafifletmek için yarasına üflüyordum. Bu, onu bir nebze olsun sakinleştiriyordu.
Yüzündeki ve elindeki yaraları temizleyip pansuman yaptıktan sonra bir kez daha her tarafını kontrol etmeye başladım.
"Başka bir yerinde yara var mı, Aras?" diye sordum.
"Hayır, yok. Hepsini sardın."
"Emin misin? Nefes alırken zorlanıyorsun. Göğsünden darbe aldın mı?" diye sordum ve kazağını kaldırmak için hamle yaptım ama yine elimi tutarak beni engelledi.
"Ben iyiyim..." dedi, iç çekerek.
"Aras, bırak elimi. Ben kendim bakacağım, iyi misin değil misin?" dedim bileğimi elinden kurtarmaya çalışarak ama başaramadım.
"Aslında evet, iyi değilim. Kafamın arkasında bir ağrı var. Sanki bir baksan..." dedi başını eğerek.
Ama ben hiç oralı olmadım. Vücudundaki yaralara bakmamam için dikkatimi başka yöne çekmeye çalışıyordu. Bundan emindim.
"Aras, benimle oyun oynama. Kazağını kaldır."
"Ne kadar emredici bir ses tonun var. İnsan biraz rica eder."
"Aras!"
"Tamam, tamam. Bağırma, zaten kafam yeterince ağrıyor."
Gözlerimi devirerek elini bileğimden çektim ve kazağını dikkatlice yukarı kaldırdım. İlk başta gördüğüm şeyin ne olduğunu anlamakta zorlandım. Kaburgalarının hemen altında, karnının sağ tarafına doğru uzanan kocaman bir morluk vardı. Biraz daha aşağıda ise üzeri kanla kaplanmış, sıyrılmış bir yara göze çarpıyordu.
İçimden bir şeylerin koptuğunu hissettim.
"Bu ne?" diye sordum, sesim neredeyse fısıltıya dönüşmüştü.
Aras başını hafifçe eğip baktı.
"Yaraya benziyor."
Başımı iki yana sallayarak derin bir nefes aldım. Gözlerimi kapatıp sakinleşmeye çalıştım ama artık sabrımın sonuna gelmiştim.
"Ulan, kafam kadar morluğun ve yaran var, sen hâlâ bana bir şeyim yok diyorsun!"
Kaç kişiydiler? Bunu Emre tek başına yapmış olamazdı.
"Bilmiyorum."
"Ne demek bilmiyorum? Seni döverlerken sen neredeydin acaba?"
"Tamam, tamam... Dört kişiydiler."
İç çekerek devam ettim.
"Resmen dört kişiyle tek başına mücadele etmişsin. Bir kez olsun beni dinlesen ölür müsün sen? Üstelik bu hâlde tek başına bir ağacın altında oturuyordun. Ya seni hiç bulamasaydım? Ya kan kaybetmeye devam etseydin? Ya başına çok daha kötü bir şey gelseydi?"
Sesim giderek yükselmişti. Son cümlelerimi söylerken boğazım düğümlendi. Gözlerim yeniden dolmaya başlamıştı ama bu kez yaşlarımı saklamaya çalışmadım.
Elimdeki temiz bezi solüsyonla ıslatıp karnındaki yarayı temizlemeye başladım. Dokunduğum anda yüzünü buruşturduğunu fark ettim ama yine de tek kelime etmedi.
"Canın yanıyor mu?" diye sordum.
"Sen canım acıdı diye ağlıyor musun? Benim için?" dedi sırıtarak.
Hemen gözyaşlarımı koluma sildim ve gözlerimi ondan kaçırdım. Cevap verirsem konuyu daha da uzatacaktı. Bu yüzden susmayı tercih ettim.
Aras bir süre yüzüme baktı. Ardından başını hafifçe yana eğdi.
"İşte tam da bu yüzden görmeni istemedim."
Kaşlarımı çattım.
"Ne?"
"Bu hâlimi görmeni istemedim. Çünkü biliyordum, yaralarımdan çok azarlarınla uğraşacağımı."
"Sen gerçekten inanılmazsın."
"Bir de şu an başımın içindeki sesler yetmezmiş gibi seninkiler de eklenince iyice kötü oldum."
İstemeden ona baktım. Yüzündeki o ciddi ifadeyi görünce bir an gerçekten kötüleştiğini düşündüm.
"Başın mı ağrıyor?"
"Fena hâlde."
"Ne zamandır?"
"Sen konuşmaya başladığından beri."
Elimdeki bezi üzerine fırlatacak gibi oldum.
"Aras!"
"Tamam, tamam..." dedi, iki elini hafifçe kaldırarak. "Şaka yapıyorum. Gerçi başım gerçekten ağrıyor. Şu an kafamın içinde bir orkestra konser veriyor olabilir."
"Bahçedeki kürekle birazdan o konsere son veririm, sen merak etme."
"Doktor hanım, hastanıza karşı biraz daha anlayışlı olmanızı rica ediyorum."
İç çektim ve bitirdiğim sargıyı kesip kenara sabitledim.
"Bir dakika... Sen benim çınar ağacının orada olduğumu nereden bildin?"
"Emre bir not bıraktı. Onu ihbar etmemin neye mal olduğunu görmemi istedi. Beni başkalarına zarar vererek cezalandırmaya çalışıyor."
"Neden seni cezalandırmak için beni seçsin ki? O gün onun kafasına sopayı indirdim diye intikam almasını anlardım yine..."
"Çünkü kime daha yakınsam ona zarar vererek beni cezalandırıyor. Ben sana benden uzak dur demiştim ama sen yine bildiğini yaptın. Üstüne üstlük tiyatro oyununda birlikte oynadık. Son sahneyi görmemiş olması imkânsız. Onu ihbar edersem kimi hedef alacağını önceden planlamış işte."
"Senden ne kadar uzak durursam durayım, yine de beni hedef alacaktı."
"Ne?"
Aras cevap vermedi. Elini cebine götürüp küçük bir şey çıkardı ve bana uzattı.
Bir an neye baktığımı anlayamadım. Ardından gözlerim büyüdü.
Bu, annemin altın kolyesiydi!
Kolyeyi dikkatlice avucuma aldım. Birkaç saniye boyunca gözlerimi üzerinden ayıramadım.
"Nasıl aldın?"
"Tam kuyumcuya götürürken karşısına çıktım. Planını bozdum diye bayağı sinirlendi. Şimdiye kadar hiçbir şey yapmamış olsaydım bile, sadece kolyeyi çaldım diye bana zaten saldıracaktı."
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Yani kolyeyi almak için mi gittin?"
"Başka ne için gidecektim?"
"Aras, sen kafayı mı yedin? 4 kişi olduklarını söyledin. Kolyeyi almak için tek başına dördünün karşısına mı çıktın?"
"Kolyenin manevi değeri büyük. On, yirmi kişi de olsalar o kolyeyi alana kadar yine de tek başıma savaşırdım."
Bu cümlesi karşısında gözlerim dolmaya başladı. Benim için kendini tehlikeye atmıştı. Annemden kalan tek hatırayı geri getirmek için neredeyse canından oluyordu. Önemsendiğimi hissetmek gerçekten çok güzel bir duyguydu. Fakat bunun bedelinin onun bu hâle gelmesi olmasını istemezdim.
Bakışlarımı kaçırıp boğazımdaki düğümü yutkunarak geçirdim.
"Bir daha böyle bir şey yapma," diye mırıldandım.
"Tamam."
Bu kadar kolay kabul etmesi beni şaşırtmıştı. Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Gözlerini kapatmış, başını koltuğun arkasına yaslamıştı.
"Gerçekten tamam mı?"
"Nazlı, şu an seninle tartışacak hâlim yok. Ne dersen kabul ediyorum."
Gözlerimi devirerek ayağa kalktım.
"Ben sana bir ağrı kesici getireyim."
Mutfağa geçip bir bardak su doldurdum. Ardından ilaç dolabından ağrı kesiciyi aldım. Salona döndüğümde Aras aynı pozisyonda oturuyordu.
"Al bakalım."
İlacı ve suyu uzattım. Aras önce ilaca, sonra bana baktı.
"Hepsini mi içeceğim?"
"Hayır, onları süs olsun diye getirdim."
"Biraz daha nazik olabilirsin."
"İlacını iç, Aras."
Söylenerek ilacı aldı ve suyunu içti. Bardağı sehpaya bıraktıktan sonra başını koltuğun arkasına yasladı.
"Bana ambulansı arama dedin ama böyle de eve geri dönersen annen sana ne olduğunu sorgulamayacak mı?"
"Annem işi yüzünden şehir dışında. Bir hafta evde yalnızım."
"Şansın varmış o zaman," dedim hafiften gülümseyerek.
"Biraz uzan istersen."
"Zaten uzanıyorum."
"Şöyle düzgünce yat. O hâlde boynunu da ağrıtacaksın."
Yanındaki yastığı alıp koltuğun başına yerleştirdim. Aras biraz yana kayarak uzandı. Başını yastığa yerleştirirken yüzünü buruşturdu.
"Acıyor mu?"
"Biraz."
Yastığı daha rahat edeceği şekilde düzelttim. Ardından koltuğun kenarında duran battaniyeyi alıp üzerini örttüm.
"Rahat mısın?"
"Evet."
"Bir şeye ihtiyacın olursa ben odamdayım. Seslenmen yeter, tamam mı?"
Gözlerini hafifçe aralayıp bana baktı.
"Tamam."
"Su da hemen yanında. Telefonunu da sehpaya bıraktım."
"Sagol, Nazlı."
Bir an daha yanında bekledim. Sanki söyleyecek başka bir şeyim varmış gibi ona bakmaya devam ettim.
"Ne oldu?" diye sordu.
"Bir şey olmadı."
"Gitmeyecek misin?"
Hemen ayaklandim.
"Ben odamdayim...keyfine bak"
"Tamamdir."
Salondan çıkıp odama geçtim. Kapıyı tamamen kapatmadan yatağıma oturdum ve komodinin üzerindeki kitabı elime aldım. Birkaç sayfa okumayı denedim ama gözlerim satırların üzerinde dolaşmasına rağmen okuduklarımdan tek kelime bile aklımda kalmıyordu. Aynı cümleyi defalarca baştan okudum. Sonunda kitabı kapatıp masama geçtim. Belki ders çalışmak dikkatimi dağıtırdı.
Defterimi açtım, kalemimi elime aldım ve önümdeki soruya odaklanmaya çalıştım. Fakat birkaç dakika sonra kendimi yine Aras'ı düşünürken buldum. Şu an nasıldı? Canı hâlâ çok yanıyor muydu? Başındaki yarası yüzünden bir şey olur muydu? Üzerini örttüğüm battaniye kaymış mıydı? Suya ihtiyacı var mıydı?
Kalemimi masaya bıraktım ve derin bir nefes aldım. Kendime sürekli iyi olduğunu, sadece dinlenmesi gerektiğini söylüyordum. Ama bu düşünceler bile içimi rahatlatmaya yetmiyordu.
Bir süre sonra sandalye üzerinde oturmaktan sıkılıp pencerenin önüne geçtim. Perdeyi hafifçe aralayarak dışarıyı izlemeye başladım. Sokak her zamanki gibi sakindi. İnsanlar gelip geçiyor, arabalar ara sıra yolun kenarından ilerliyordu. Benimse aklım hâlâ salondaydı. Aras'ın birkaç metre ötemde olduğunu bilmek bile yerimde durmamı zorlaştırıyordu.
Saatler geçmişti. Kitap okumayı denemiş, ders çalışmaya uğraşmış, hatta telefonumla oyalanmıştım. Ama hiçbir şey işe yaramamıştı. Ne zaman başka bir şeye odaklanmaya çalışsam aklım yeniden ona gidiyordu.
Sonunda daha fazla dayanamadım. Odadan çıkıp sessizce salona yöneldim. Aras hâlâ kanepede uzanıyordu. Üzerindeki battaniye göğsüne kadar çekilmişti. Bir süre kapının eşiğinde durup onu izledim. Uyuyordu.
Yavaşça yanına gidip karşısındaki sandalyeyi çektim. Sandalyenin çıkardığı hafif sesle uyanmasından korkarak dikkatlice oturdum. Sonra gözlerimi ondan ayırmadan öylece kaldım.
Saçları sarıydı. Dağınık hâlde alnına düşen birkaç tutam, yüzündeki sert ifadeyi biraz olsun yumuşatıyordu. Normalde insanın dikkatini ilk çeken şeylerden biri olan yeşil gözleri şimdi kapalıydı. Uzun kirpikleri, belirgin kaşları ve yüz hatlarıyla gerçekten fazlasıyla yakışıklıydı. Üstelik uzun boylu ve kaslı yapısı, üzerindeki kıyafetlere rağmen kendini belli ediyordu. Onu ilk gördüğümde de dikkatimi çekmişti ama şimdi, bu kadar yakından ve sessizce izlerken yüzündeki en küçük ayrıntıyı bile fark edebiliyordum.
Yine de şu an yakışıklı olup olmamasından çok başka şeyler düşünüyordum. Yüzündeki morluklar, dudak kenarındaki yara ve alnındaki bandaj gözümün önünden gitmiyordu. Normalde kendinden emin tavırlarıyla etrafındaki herkese meydan okuyabilecekmiş gibi duran Aras, şimdi kanepede sessizce yatıyordu. Onu bu hâlde görmek içimi sıkıştırıyordu.
Dört kişinin karşısına tek başına çıkmıştı. Üstelik bunu benim için yapmıştı. Ne kadar kızsam da kolyeyi geri almak için kendini tehlikeye atmış olması aklımdan çıkmıyordu. Bir yandan ona hâlâ öfkeliydim, diğer yandan başına daha kötü bir şey gelmemiş olduğu için şükrediyordum.
Bakışlarımı yüzünden ayırmadan içimden derin bir nefes aldım.
Bir süre daha onu izledim. Sonra battaniyenin omzundan hafifçe kaydığını fark edip yerimden kalktım ve üzerini yeniden örttüm. Uyandırmamaya çalışarak eski yerime oturdum.
Saattlerce dizlerimi gögsüme cekmis bir sekilde sandalyenin üzerinde onu izledim.
Saat gece yarisini gectiginde gözlerim kaymaya baslmamisti. Kafami zor tutuyordum.
Tam uykuya dalacakken Arasin kipirdandigini fark ettim. Hemen yerimden kalkip onun yanina gittim. Gözlerini hafif aralamis zorlukla kollarindan destek alarak dogruldu. Bir seyden rahatsiz oldugu belliydi. Anlindan terler akiyordu.
"Aras iyi misin?" diye fisildayarak sordum.
Aras yarıya kadar açtığı gözlerini bana çevirdi ve gülümsedi.
"Beni izlerken gülümsedin herhâlde, akşam akşam yandı bu ev."
Bu nasıl bir cevaptı böyle? Yüzünde o gıcık sırıtışı vardı yine. Sarhoş gibiydi. Elimi kaldırıp ateşini kontrol etmek için alnına, ardından da boğazına tuttum. Resmen cayır cayır yanıyordu.
İlaç kutusuna doğru koştum ve ışığı açmadan telefonumun ışığıyla ateş düşürücüyü bulmaya çalıştım. Hemen mutfaktan bir yemek kaşığı alıp Aras'ın yanına gittim.
İlacı tam ağzına götürdüğümde başını çevirdi.
"Ben onu içmem, kesin zehir vardır bunda."
"Aras, saçmalama. Ateş düşürücü bu."
Aras kaşığa kısa bir bakış attı.
"Bu beyaz şurup, çilek aromalı pembe şurup değilse ben içmem."
"Aras, bebek misin sen? Deli etme insanı, cayır cayır yanıyorsun resmen," diyerek hazır ağzını konuşurken aralamışken kaşığı uzattım ama o benden hızlı davrandı.
"Yemeemmm," diye söylendi ve ağzını eliyle kapattı.
"Çilekli şurup yok evde. Şimdi bunu içmen lazım ve eğer kendi rızanla içmezsen sana bunu kendi yöntemlerimle içiririm."
"Eğer sen beni gülüşünle yakmasaydın bunlar başımıza gelmezdi," diye ciddi ciddi söylendi.
Başka işim yok, bu mızmızla uğraşıyordum resmen. Elini ağzının önünde tutmaya devam ediyordu.
Tam o anda aklıma dayımın bana uyguladığı eski bir yöntem geldi. Hemen burnunu tuttum ve nefes almasını engelledim. Nefes alamayınca mecburen ağzını açıp nefes alması gerekti. Ben de tam o anda kaşığı ağzına soktum ve tükürmesin diye elimle ağzını kapattım.
Resmen 18 yaşındaki koca bir adamın ilacın çilek aromalı olmadığını fark edip tükürmesini engellemek için ağzını tutuyordum. Ben ne yaşıyordum böyle? Nasıl bir durumun içine düşmüştüm?
Aras sonunda bir şekilde ilacı yuttu. Sanki limon suyu yutuyormuş gibi yüzünü ekşitti.
"Allah kimseyi senin eline düşürmesin," dedi en sonunda ağzını silerek.
"Sus Aras. Fena sinir oldum sana," diye tısladım ve kalın kazağını çıkarmaya çalıştım.
"Lan, soyuluyorum resmen, imdat!"
"Sus, komşular duyacak. Ne yapıyorsun? Ateşin var, bu kazakla duramazsın."
"Sen ne çılgın bir şey çıktın yaa, hiç mi utanma yok sende?"
"Aras! Saçmalamayı kes. Eğer yine kendi yöntemlerimi kullanmamı istemiyorsan dediğimi yap."
"Soyulduğum yetmezmiş gibi bir de tehdit ediliyorum. Ben nereye düştüm böyle?" diye söylendi ve kazağını ağır hareketlerle en sonunda çıkardı.
"Sonunda... Gerçekten tam bir baş belasısın, Aras Şimşek."
Birden ani bir hareketle başını bacağımın üzerine koyup yattı.
"Ben de seni seviyorum, Nazlı Kaya," dedi gülümseyerek.
"Ne... Ne yapıyorsun ulan! Kalk hemen!" diye başını kaldırmaya çalıştım. Yaralı olmasaydı çoktan onu koltuğun öteki tarafına yapıştırmıştım ama kafasından ağır darbeler almıştı.
Başının altına koyduğum elimi aldı ve kendi yanağının üstüne koydu. Elini elimin üzerinden çekmedi. Gözleri hâlâ kapalıydı ama kafası güzel gibi sırıtıyordu.
"Biri sana hiç ellerinin çiçek gibi koktuğunu söylemiş miydi?"
Kaşlarımı çattım. Bu iyice sarhoş olmuştu.
"Parfüm kullansaydın anlardım ama bu sana özgü bir koku ve çok hoşuma gidiyor."
Kendimi tutamayarak gülümsedim.
"Gülümseyince çok güzel oluyorsun. Güneş bir insan olsaydı sen olurdun. Saçının ve gözlerinin rengi tam uyuyor ama sinirin her şeyi bozuyor. Kaşlarını çattığın zaman çok çirkin bir canavara benziyorsun."
"Aras, uyu artık," dedim anlamadan kaşlarımı çatarak.
"Çirkin bir canavarın kucağında uyuyamam, korkuyorum," dedi ve hemen eliyle kaşlarımı düzeltmeye çalıştı.
Derin bir nefes verdim. Birkaç saniye sonra yeniden mırıldanmaya başladı.
"Bir de gözlerin..."
"Ne olmuş gözlerime?"
"Bakınca..." Cümlesinin devamını getiremedi. Kaşlarını hafifçe çattı, sanki söylemek istediği kelimeyi bulmaya çalışıyordu. "Neydi ya?"
"Ben nereden bileyim?"
"Unuttum."
İstemeden güldüm.
"Harika. Çok etkileyici bir konuşmaydı."
O da sesimi taklit eder gibi hafifçe güldü. Sonra gözlerini aralayıp yüzüme baktı.
"Şimdi de gülüyorsun."
"Evet, çünkü çok saçmalıyorsun."
"İyi..." diye mırıldandı. "Gül işte."
Bir an duraksadı. Bakışları yüzümde dolaştıktan sonra yeniden gözlerini kapattı.
"Ben böyle daha çok seviyorum."
Bir anda ciddileşti.
"Sen neden hep Mert'e gülümsüyorsun? Ben varken neden o salağa güzel yüzünü dönersin ki?"
Ve yine kocaman gülümsemeye başladı.
"O tiyatro gününde seni öptüğümde kalbin o kadar hızlı atmıştı ki kalbin yerinden fırlayacak sanmıştım. Acaba seni dudağı..."
Lafını tamamlamasına izin vermeden hemen elimle ağzını kapattım.
"Şu an sarhoşsun, Aras. Pişman olacağın şeyler söyleme."
"Anladın mı ama?"
Anlamıştım. Hem de fazlasıyla.
"Anladım," diye fısıldadım.
"İyi." Küçük bir gülümsemeyle gözlerini kapattı. "Çünkü bir daha anlatamam. Çok yoruldum."
Bu kez cevap veremedim. Yüzümdeki sıcaklığın iyice arttığını hissediyordum. Elimi hâlâ yanağının üzerinde tuttuğunu fark edince usulca çekmeye çalıştım.
"Gitme," diye mırıldandı.
Olduğum yerde kaldım.
Başımı eğip ona baktım. Söylediklerinin yarısını ertesi gün hatırlamayacağına emindim ama nedense o an söylediklerinin her biri beni ayrı ayrı utandırmaya yetiyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…