Kaldığımız yerden kitap kapağı

15. bölüm / 18

Bölüm 14

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 14

Gözlerimi yavaşça araladığımda ilk fark ettiğim şey, elimin hâlâ Aras'ın yanağında olduğuydu. Gece boyunca bu şekilde uyuyakalmış olmalıydım.
Elimi sanki ateşe dokunmuşum gibi ani bir hareketle geri çektim. Birkaç saniye boyunca kıpırdamadan yattım. Aras hâlâ uyuyordu. Yüzüne biraz daha dikkatli baktım. Geceki ateşi düşmüş gibiydi. En azından artık cayır cayır yanmıyordu.
Tam üzerimdeki battaniyeyi düzeltmek için hareketlenecektim ki Aras hafifçe kıpırdandı.
Önce kaşları çatıldı, ardından gözlerini yavaşça araladı. Başını kaldırıp etrafına baktıktan sonra gözleri benimkilerle buluştu.
Birkaç saniye boyunca öylece bakıştık.
Aras'ın kaşları giderek daha fazla çatılırken yüzündeki şaşkınlık yerini anlam veremediğim bir ifadeye bıraktı.
"Günaydın," dedim hafifçe gülümseyerek. "O yüz ne? Ters tarafından mı kalktın?"
Aras gözlerini benden ayırmadan başını hafifçe kaldırdı.
"Tersini bilmem de çok değişik bir yerde uyandığım kesin. Benim burada ne işim var?"
"Ne demek burada ne işin var? Dün olanları hatırlamıyor musun?"
"Yaralarımı sardığından sonrası yok bende... Dün ne oldu?"
Yüzüne biraz daha baktım. Gerçekten dün söylediği hiçbir şeyi hatırlamıyordu. Yüzündeki şok gerçekti.
Hafifçe doğruldu ve koltukta yanıma oturdu. Birden gözü üzerine kaydı.
"LAN... Benim kazağım nerede?"
Gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Fark etmesin diye hemen ağzımı elimle kapattım ama o çoktan fark etmişti bile.
"Nazlı, dün ne oldu? Hemen anlat."
"Hiçbir şey olmadı," dedim omuz silkerek.
"Nazlı... Ben buraya geldiğimde üstümde giysi vardı ve kendi başıma koltukta yatıyordum, o kadarını hatırlıyoruz herhalde. Kesin bir şey oldu ve ben hatırlayamıyorum."
"Gece bayağı ateşlendin, sana ilaç içirene kadar canım çıktı. Çilek aromalı değil diye canıma okudun."
"Lütfen bana o tipik fare zehri, çevre atığı aromalı beyaz şurubu içirdiğini söyleme, şuracıkta kusarım."
Gülmemi tutamayarak ağzımı kapattım.
"Sen ne kadar kalleş bir insansın. Bana zorla ilaç mı içirdin?"
"Ölmeyi mi tercih ederdin?"
"O beyaz şurubu içmek yerine ölmeyi tercih ederim, evet."
Bana birkaç saniye boyunca baktı. Ardından gözlerini kısıp şüpheyle konuştu.
"Nazlı, dün gece bana başka ne yaptın?"
"Ne yapmış olabilirim?"
"İşte onu soruyorum. Kazağım yok, başım ağrıyor, ağzımda hâlâ o iğrenç şurubun tadı var. Bir de senin yüzündeki şu gülümseme hiç hayra alamet değil."
Bu sefer gülmemek için dudağımı ısırdım.
"Gece çok ateşlendin ve bu yüzden de bayağı sayıklamaya başladın. Ama merak etme, dediğin hiçbir şeyi ciddiye almadım."
Aras'ın gözleri bir anda büyüdü.
"Ben sayıkladım mı..? Hemen ne söylediğimi anlat!"
"Aras, bağırma! Başın ağrıyor."
"Sen önce gece olanları anlat!"
"Allah'ım, sabah sabah bir de bununla mı uğraşacağım?"
Ayağa kalkıp üzerimdeki hırkayı düzelttim. Mutfaktan bir bardak su alıp ona uzattım.
"Al, önce şunu iç. Sonra da kalkıp yüzünü yıka. Kahvaltı hazırlayacağım."
Bardağı elimden alırken yüzüme şüpheyle bakmaya devam ediyordu.
"Sen konuyu değiştirmeye çalışıyorsun."
Derin bir nefes aldım. Bu çocukla anlaşmak gerçekten mümkün değildi.
"Önce kahvaltını yap. Sonrasına bakarız."
Mutfağa doğru adımladım ve hemen çay koydum. Ardından tost yapmak için ekmek alacaktım ki Aras'ın sert şeyleri çiğneyip çiğneyemeyeceği aklıma takıldı. Öğrenmek için salona geri döndüm. Aras kazağını giymiş, başını tutmuş koltukta oturuyordu.
"Bir şey soracağım. Ağzını kullanabiliyor musun?"
Kaşlarını kaldırıp yüzüme baktı.
"Ne?"
"Çiğneyebiliyor musun diye soruyorum. Yoksa sana daha yumuşak bir şeyler hazırlayacağım."
Aras birkaç saniye yüzümü inceledikten sonra sırıttı.
"Benim için bu kadar endişelendiğini bilmiyordum."
"Aras, basit bir soru sordum."
"Ben de basit bir cevap vereyim. Evet, çiğneyebiliyorum. Merak etme, ağzım hâlâ çalışıyor."
"Bir an olsun susmadın zaten. Sormama gerek bile yoktu aslında," diyerek mutfağa geri döndüm.
Tostları bitirip elimde tepsiyle salona döndüğümde Aras hâlâ eli başında, eğilmiş bir şekilde koltukta oturuyordu. Tepsiyi sehpanın üzerine koyup yanına oturdum.
"Aras, iyi misin?"
"Başım ağrıyor."
"Sana biraz daha ağır bir ağrı kesici verebilirim ama tok karnına içebilirsin onu sadece," dedim ve tostu mendile sarıp elime aldım.
"Aç ağzını."
Aras başını kaldırıp bana baktı. Kaşları hafifçe çatılmıştı. Bir an itiraz edecek gibi olduysa da uzatmadan ağzını açtı. Tosttan küçük bir ısırık aldı.
"Biraz daha ye. Sonra ilacını vereceğim."
"Çocuk muyum ben?" diye söylendi ağzındaki lokmayı çiğnerken.
"Şu an pek farkın yok."
Gözlerini devirip tosttan bir ısırık daha aldı. Ve tostu kendi eline alıp bitirdi. Dolaptan en etkili ağrı kesici hapını alıp suyla yanına gittim.
"Bunu iç, seni biraz halsizleştirecek. Yine koltukta yatarsın."
Bir şey söylemeden ilacı içti ama hiç yatacak gibi bir hâli yoktu.
"Zaten bütün gün uyudum, hiç uykum yok."
"Uykun olmasa da biraz dinlenmen lazım. Başka türlü iyileşemezsin. Dediğimi yap ve uyumaya odaklan."
"Off, bu baş ağrısıyla nasıl uyuyacağım?"
"Aras!"
"Tamam, tamam, tek bir şartım var. Eğer bana dün gece anlattıklarımı en küçük detayına kadar anlatırsan uyumayı kabul ederim."
"Bana bir şey anlatmadın, sadece kendince saçmaladın. Zaten sarhoştun, dediğin şeylerin mantıklı olmasını beklemiyordum."
"En azından anladığın dilden konuştuğuma eminim, yoksa sen öyle değişik sırıtmazdın."
"Bir sürü şey söyledin."
"Mesela?"
"Hatırlamıyorum."
"Yalan söyleme."
İç çektim.
"Benim ne kadar gıcık, inatçı ve sinir bozucu birisi olduğumdan bahsettin ve benim bu hâllerimin seni ne kadar yorduğunu ve bu okula gelmemin senin hayatını nasıl mahvettiğini falan söyledin."
"Yalan ağzına yuva yapmış resmen. Ben asla böyle bir şey söylemem, ne kadar sarhoş olursam olayım imkânsız."
"Yani söylediğim şeyleri inkâr mı ediyorsun?"
"Gıcık ve inatçı olman dışında diğer her şeyi inkâr ediyorum."
Kaşlarımı havaya kaldırarak ona inanmayarak baktım.
"Ne? En azından sınıfta sinir etmesi zevkli olan biri var. Sıkılmama imkân yok."
"Ben de ciddi ciddi seni dinliyorum," dedim ve koltuğun en köşesine kaydım. Ellerimi göğsümde birleştirip bacak bacak üstüne atıp başımı farklı yöne çevirdim.
"İstediğin cevabı alamadın diye bana trip mi atıyorsun?"
"Ne münasebet! Sana trip attığım falan yok. Zerre umurumda değilsin."
"Zerre umurumda değilim?"
"Değilsin."
"Umurunda olmayan birisi için fazla hizmet sergilediğini düşünmüyor musun?"
"Ben onu kolyeyi bana geri getirdiğin için yaptım, yoksa asla evime adımını atamazdın."
"Bu yüzden mi başıma bir şey gelmesin diye okulda beni görmezden geldin?"
Başımı ona çevirdim.
"Ha, bir de az daha unutuyordum. Ben sana o kolyeyi sen yaralarımı sardıktan sonra verdim."
"Maşallah, her şeyi de hatırlıyorsun hani, başın ağrıyordu senin?"
"Başım ağrıyor diye hafızamı da kaybetmedim herhalde."
"İyi, o zaman dün gece sayıkladığın şeyleri de hatırlıyorsundur. Benim anlatmama gerek kalmadı."
"Hatırlıyorum tabii. Ama senin ağzından dinlemek daha eğlenceli olur diye düşündüm."
"Ne kadar şanslısın ki ben de anlatmaya hiç niyetli değilim."
"Yazık. Ben dün gece kendimi bu kadar güzel ifade etmişken."
"Güzel ifade etmekten ziyade aklına geleni ortaya attın. Anlatırken öyle kocaman gıcık sırıtıyordun ki..." Lafımı yarıda kestim.
"Eee, devam et."
"Sen kendini fazla akıllı sanıyorsun herhalde. Benim ağzımdan asla laf alamazsın."
"Sırıttığıma göre bana göre iyi bir şey anlatıyordum. Bana göre iyiyse sana göre de iyidir yani sonuç olarak sana iltifat ediyordum. Bu sabahki sırıtışlarını da göz önünde bulundurursak çok yüksek bir ihtimalle tahminim doğru."
"Atladığın şeyler var. Sen beni gıcık ettiğin zaman sırıtırsın ve ben de senin iltifatına değil, rezil olmana gülerim. Ve sarhoş olduğunu göz önünde bulundurursak bütün kirli çamaşırlarını ortaya dökmüş olman daha yüksek bir ihtimal."
"Taşın altında kalırım, lafın altında kalmam diyorsun yani. Peki, o zaman son bir soru soracağım."
"Son olacağına inanayım mı?"
"Gerçekten son."
"Tamam, sor bakalım."
"Dün gece sana güzel olduğunu söylediğimde ne yaptın?"
Beklediğimden daha doğrudan bir soruydu. Bir an duraksasam da yüzümdeki ifadeyi değiştirmemeye çalıştım.
"Sen bana öyle bir şey söylemedin."
"Doğru, ben böyle bir şey söylemem çünkü o çatık kaşlarla çirkin bir canavara benziyorsun."
Gülmeye başladım. Dün gece sarhoşken de aynı şeyi söylemişti.
"Normalde buna sinirlenip bana yastığı kafama yerim diye düşünmüştüm ama sen beni şaşırtmayı tercih ettin, ilginç."
"Son sorundu, sordun. Ben odamdayım, bir şeye ihtiyacın olursa seslenmen yeter," diyerek omzundan tutarak onu koltuğa yatırdım ve odama yürüdüm.
Kapıyı hafif aralık bıraktım ve yatağıma dönüp el işimi elime aldım. Yeni bir şal örmeye başlamıştım ve bu birkaç haftadır bitirmeye çalışıyordum ama hiç derslerden ve tiyatro kulübünden zaman bulamıyordum.
Aradan çok sessiz ve huzurlu iki saat geçti.
Birden içeriden mesaj sesleri gelmeye başladı. İlk başta aldırış etmedim ama mesajların sonu gelmiyordu ve hep tekrarlanan sesten de huzurum tamamen bozulmuştu. Yatağımdan söylenerek kalkıp salona doğru yürüdüm. Sehpanın üstünde Aras'ın telefonu titriyordu ama ilacın etkisiyle o kadar derin uyuyordu ki telefonun sesini duymuyordu. Hemen telefonu elime alıp sesini kapattım. Ama sesini kapatırken gözüm istemeden gelen mesajlara kaydı.
Mesajlar Selin'dendi.
Kız 20 mesaj göndermişti. Bunun derdi neydi?
Merakıma yenilerek mesajın üstüne tıkladım. Kız resmen her kelimeyi tek tek mesaj olarak atmış...
Aras'a feci şekilde yanık ya da daha doğrusu takıntılı olduğu yazdığı mesajlardan anlaşılıyordu. Birkaç saniye sonra yine birkaç tane daha mesaj bildirimi geldi.
Kahretsin... Mesajları okuduğumu görebildiği aklımdan çıkmıştı! Şimdi ne yapacaktım? Cevap vermeli miydim? Yoksa sadece telefonu sessizde bırakıp kenara mı koyacaktım?
Ne yapacağımı kara kara düşünürken telefon çalmaya başladı. Sesini az önce kısmış olmama rağmen titreşimin sehpa üzerinde çıkardığı gürültü kulaklarımı tırmalıyordu.
"Kim arıyor?"
Gözlerimi sıkıca yumup derin bir nefes aldım. Harika, başaramadık. Yavaşça arkamı döndüğümde Aras'ın dirseklerinden destek alarak koltukta doğrulmaya çalıştığını gördüm. Gözleri hâlâ uyku mahmurluğuyla kısılmış, saçları her zamankinden daha dağınık bir hâlde yüzüne düşmüştü.
"Telefonun susmak bilmedi, uyandıracak diye susturmaya çalışıyordum," dedim telefonu ona uzatarak.
Aras gözlerini ovuşturup başını iki yana salladı. Hâlâ tam olarak kendine gelememişti.
Ekrandaki ismi görünce yüzünde bıkkın, hatta biraz da sinirli bir ifade belirdi. Aramayı cevaplamak yerine ekranı kilitleyip telefonu yanına, koltuğun üzerine bıraktı.
"Cevap vermeyecek misin?" diye sordum.
"Hayır."
"Neden?"
"Çünkü bana bir sürü soru soracak ve ben yalan söylemek istemiyorum."
"Neden senin için bu kadar endişelendi ki?"
"Endişelendiğini sanmıyorum, bence sadece merak etti. Mahallenin dedikodu şirketini o ayakta tutuyor sonuçta."
Haklıydı. Selin'den doğru düzgün bir davranış beklenemezdi zaten.
Kenara attığı telefonu yine eline aldı. Selin mesaj atmaya devam ediyordu. Uykulu hâli yavaş yavaş dağılıyor, yerini o her zamanki dikkatli ve alaycı bakışlarına bırakıyordu.
"Sen de mesajları okudun, değil mi?"
"Ne münasebet," dedim hemen kollarımı göğsümde birleştirerek. "Benim başkalarının özel hayatıyla işim olmaz. Sadece sesi kısmaya çalışıyordum, ekran açıktı."
Aras başını hafifçe yana eğip dudaklarının kenarında beliren o sinir bozucu sırıtışla beni süzdü.
"Tabii, kesin öyledir. O yüzden şu an suçüstü yakalanmış gibi savunmaya geçtin."
"Bırak telefonunu ve geri yat. En çabuk şekilde iyileşmen gerekiyor ki seni kovabileyim."
Aras, tam telefonunu kapatacakken söylediğim cümleyle duraksadı. Yüzündeki o alaycı sırıtış daha da genişledi, sanki tam da duymak istediği şeyi duymuş gibi bir ifade yerleşti yüzüne.
"Kovabileyim mi?" diye tekrarladı, sesinde tehlikeli bir neşe tınısıyla. Telefonu yavaşça koltuğun üzerine bırakırken başını hafifçe geriye yasladı. "Burası gayet konforlu, hem hasta bakıcım da fena sayılmaz hani. İlaçlar, haplar falan... Alışabilirdim aslında."
"Aras, sabrımı test etmeyi bırakıp uzanır mısın şuraya?" Sesimdeki hafif uyarı tonuna rağmen içten içe onun bu rahat tavrına sinir olmaktan kendimi alamıyordum. "Başın çatlıyor, hâlâ laf dalaşı peşindesin."
"Başım ağrıyor, evet," dedi, gözlerini yavaşça kapatıp kısa bir an soluklanarak. Ama hemen ardından yeniden açıp bana dikti. "Ama senin o sinirden gerilen yüzünü izlemek, inan her türlü ağrı kesiciden daha iyi geliyor."
"Hazır her yerin yara içindeyken seni yastıkla boğmak isterdim ama vicdanlı olduğum için maalesef kendimi tutuyorum."
Aras, mutfağa doğru yürümeye başladığım sırada arkamdan hafifçe gülerek karşılık verdi:
"Vicdanına sağlık o zaman, yoksa bu yakışıklı yüzden mahrum kalacaktın," dedi, sesindeki o alaycı tını hiç eksilmeden. "Hem bence yastıkla boğmak yerine daha yaratıcı bir şey denemelisin. Mesela... o nefret ettiğim beyaz şuruptan tekrar içirmeyi deneyebilirsin. Etkisi kesinlikle daha acı verici olur."
Olduğum yerde durup başımı hafifçe omzumun üzerinden ona doğru çevirdim.
"Fikir için teşekkürler ama sanırım bugünkü dozun fazlasıyla yetti," dedim sert bir ses tonuyla. "Şimdi o kafanı yastığa koyup sessizce uyuyorsun, yoksa vicdanım falan dinlemeyip gerçekten ilk bulduğum yastığı kafana geçireceğim."
Aras ellerini teslim olur gibi havaya kaldırıp gülümsedi.
"Tamam, tamam, korktum," dedi, gözlerini yarı kapatarak koltuğa uzanırken. "Doktor hanımın gazabına uğramaktansa uyumayı tercih ederim."
Hiç cevap vermeden hemen odama geçtim. Ufak bir gülümseme yerleşti yüzüme. Aras resmen Selin'in ismini gördüğü an yaptığı yüz ve hemen telefonu kapatıp kenara atması... Ben ne yapıyorum ya? Başka bir kıza yüz vermedi diye niye sevinmiştim şimdi? Onun ne yaptığı beni ne ilgilendirir?
Kafamı dağıtmak için örgümün başına oturdum. Dört sıra ördükten sonra yine hayaller âlemine daldım. Aras'ın ateşler içinde yanarken benimle ilgili söylediği şeyler... Aynanın önüne geçip saçlarımı tarayıp düzelttim. "Güneşin insan bulmuş hâli." Söylediği kafamın içinde yankılandı. Hayatımda aldığım en güzel iltifattı bu. Birden aynanın önünde kendi kendime bakarak gülümserken buldum kendimi.
"Ne yapıyorsun Nazlı, kendine gel!" diyerek hemen kendimi yatağımın üstüne sırtüstü attım. O anda Aras'ın yarıda kestiğim cümlesi aklıma geldi. "Acaba seni dudağı..." Ne demek istediğini anlamıştım ve bunu bu kadar hızlı anlamama sinir olmuyor değildim. Beni o gün dudağımdan öpseydi...
Kafamdan bu düşünceyi atmak için yüzümü yastığa gömüp boğuk bir çığlık attım. Kalbim göğüs kafesimi delecekmiş gibi çarpıyor, yanaklarım ise alev almış gibi yanıyordu. O gün o cümleyi tamamlamasına izin verseydim ne olurdu? Geri çekilir miydim, yoksa o anın büyüsüne kapılıp bütün duvarlarımı yıkar mıydım?
"Saçmalama Nazlı, o sadece ateşin etkisiyle sayıklıyordu!" diye kendi kendime mırıldandım yastığın altından. Ama içimdeki o inatçı ses bile bu bahaneye inanmıyordu. Aras ne zaman ateşler içinde sayıklamıştı ki? O her zaman kontrolü elinde tutan, en kritik anlarda bile zekâsıyla etrafındakileri alt eden biriydi.
Ama zihnimdeki o uğultuyu, Aras'ın o hastane kokusunu ve odamda bıraktığı ağırlığı bir türlü susturamadım. Tavandaki gölgeler bile sanki bana onun bakışlarını hatırlatıyordu. Beynimin içinde dönüp duran o yarım kalmış cümle, Selin'in ekranda parlayan adı ve o çınar ağacının altında gördüğüm kanlı tablo birbirine girmişti. İçimdeki bu huzursuzlukla daha fazla odada tıkılı kalamayacağımı anlayıp sert bir nefesle yataktan kalktım.
Salona doğru yürürken göz ucuyla kanepede uyuyan Aras'a baktım. Güçlü ağrı kesicinin etkisiyle derin ve ağır bir uykudaydı; başı hafifçe geriye düşmüş, nefes alışverişleri düzene girmişti. Onu uyandırmamak için adım atarken bile nefesimi tutuyordum. Dün gece o kadar şey yaşadıktan sonra kesin aç uyandığında midesi kazınacaktı. İçimdeki o inatçı, korumacı ses yine devreye girmişti; Aras uyandığında aç kalmasın diye ona hızlıca bir şeyler hazırlamaya karar verdim.
Parmak uçlarımda, ses çıkarmamaya azami özen göstererek mutfağa süzüldüm. Dolapları ve çekmeceleri açarken metal kısımların birbirine çarpıp ses çıkarmaması için nefesimi tutup yavaşça hareket ediyordum. Bıçağın tahtaya çarpan sesini bile en aza indirmek için titizlikle çalıştım. Tencereyi ocağa koyarken, su eklerken, çorbanın altını yakarken resmen devrialem yapıyormuşum gibi temkinliydim. Aras'ın uykusunun ne kadar hafif olduğunu bildiğim için her an salon tarafından gelecek bir sesle irkilmeye hazırdım.
Yemek pişerken etrafa yayılan sıcak koku mutfağı sardı. Ocağın altını kapatıp yemeği tencerede dinlenmeye bıraktıktan sonra mutfağı tıpkı girdiğim gibi sessizce topladım. Aras'ın hâlâ derin uykuda olduğunu kontrol etmek için kapı aralığından salona baktım; yerinden bile kıpırdamamıştı.
Derin bir rahatlama nefesi vererek hızlı adımlarla odama geri döndüm. Bu zihinsel dağınıklığa ve yorgunluğa artık dayanacak gücüm kalmamıştı. Kafamı dağıtmak için kitaplığa uzanıp raftan rastgele kalın kapaklı bir roman çektim. Yatağıma geri dönüp sırtımı başlığa yasladım, kucağıma açtığım kitabın sayfalarını çevirmeye başladım.
İlk birkaç satır gözümün önünden kayıp gitti, kelimeler birbirine karıştı. Göz kapaklarımın gitgide ağırlaştığını, uykusuz geçen gecenin ve adrenalinin ardından yorgunluğun beni esir aldığını hissettim.
Kitap kucağımda açık bir hâlde, parmaklarım hâlâ sayfanın kenarındayken başım yavaşça yana düştü. Zihnimdeki o gürültülü sesler nihayet susmuştu ve ben, o yarım kalmış cümlelerin ortasında derin bir uykuya teslim oldum.
Öğleden sonranın sönük ışığı perdeden sızıp odanın içine dolduğunda göz kapaklarımı aralamaya çalıştım. Deliksiz, saatlerce süren bir uykunun uyuşukluğu bütün bedenimi sarmıştı. Gözlerimi ovuşturarak yatağın içinde doğruldum. Kitap kucağımdan kayıp yere düşerken odamda duran o karaltıyı fark etmem bir saniyemi bile almadı.
Nefesim boğazımda düğümlendi.
Aras, yatağımın yanındaki sandalyeye ters oturmuş, okurken uyuya kaldığım kitabı elinde tutuyordu. Yüzünde ne o geceki ateşin sersemliği ne de sabahki solgunluk vardı; gözleri pırıl pırıl, bakışları ise fazlasıyla odaklanmış bir şekilde doğrudan beni izliyordu.
"Günaydın, uykucu," dedi, sesi her zamanki o pürüzlü ama tehlikeli derecede sakin tonuyla odada yankılandı. "Nihayet teşrif edebildin. Acaba akşamı mı bekleyecektin uyanmak için?"
Şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemeyerek yorganı üzerimden ittim.
"Sen... Sen ne arıyorsun burada?" diye mırıldandım, sesim uykunun verdiği mahmurlukla hâlâ pürüzlü çıkıyordu.
Aras dudaklarının kenarını yukarı kıvırarak yavaşça yatağıma doğru bir adım attı. Aramızdaki mesafeyi kapatırken o hastane ve yağmur kokusu yine odayı doldurdu.
"Salonda sıkıldım," dedi, gözlerini bir an olsun gözlerimden ayırmadan.
"Hem... mutfaktaki harika çorba kokusunu takip edip uyandım ama ortalıkta ev sahibesi görünmeyince ben de seni kendi ellerinle hazırladığın o yemeğe davet etmek için buraya kadar geldim."
Durdu, tam yatağımın ucunda durup tepeden bana baktı. Gözlerindeki o muzip ama derin pırıltı kalbimi yeniden tekletmeye yetmişti.
"Tabii, uyurken o kadar gü..." Lafını yarıda kesti ve dudağını ısırdı.
"...uyandırmaya kıyamadım yani."
Hemen kalkıp onu kenara ittim ve elindeki kitabımı aldım.
"Kitaplarıma dokunma."
Mutfağa geçip dolaptan iki çorba kasesi çıkardım. Aras da arkamdan eğilmişti. Doldurduğum kaseleri elimden alıp masaya koydu.
"Ağrın var mı?" diye sordum bana yardım ettiğini görünce.
"Göğsüm ağrıyor sadece biraz. Verdiğin ağrı kesici bayağı etkiliydi."
Kaşıkları da masaya koydum ve birlikte masaya oturduk.
Aras çorbadan bir kaşık aldığı an bir anlığına dondu. Bir önündeki çorbaya bir bana baktı.
"Ne var? Kötü mü olmuş?"
Aras tek kaşını kaldırıp hafifçe sırıtatarak kaseye tekrar baktı.
"Kötü değil, aksine çok güzel olmuş... Yani en azından beyaz şuruptan daha iyi."
Gözlerimi devirdim ama içten içe yüzüme yayılan o sıcaklığı durduramadım.
"İltifat mı ediyorsun, gömüyor musun belli değil."
Aras'ın sırıtışı daha da büyüdü.
"Eline sağlık, Nazlı."
Yüzümde istemsizce beliren o yumuşak ifadenin anlaşıldığını fark edince hızla toparlanmaya çalıştım. Boğazımı küçükçe temizledim, sesimin olabildiğince düz ve mesafeli çıkmasına özen göstererek başımı kaldırdım.
"Afiyet olsun," dedim, gözlerimi gözlerinden kaçırmamaya çalışarak.
İçten içe kendime kızıyordum. Alt tarafı bir çorba içmişti ve ben bu kadar basit bir övgüden neden bu kadar etkilenmiştim ki?
Çorbalarımızı bitirdiğimizde ben bulaşıkları yıkamaya koyuldum. Aras da hemen yanıma gelip yardım etmeye kalkıştı ama ona engel oldum.
"Ben hallederim, hastaya iş yaptıracak değilim."
"Aman Allah'ım, ne kadar naziksiniz ama gitmeden önce arkamı toplamam lazım, ayıp olmasın."
"Gidiyor musun?"
"Kalmamı mı tercih ederdin?"
"Tabii ki hayır, gitmeni kesinlikle tercih ederim. Ama gitmeden önce sargılarını değiştirmem lazım, yoksa iltihap kaparsın."
"Eve gittim mi ben kendim değiştiririm."
"Sen beceremezsin onu. Tiyatro salonunda kolundan yaralandığın günü hatırlarsak benim yapmam daha sağlıklı olur."
"Peki, doktor hanım, ne derse o," diyerek iki elini havaya kaldırdı.
Bulaşıkları bitirip ilk yardım çantasını almaya gittim. Aras da yine her zamanki yerine, koltuğa yerleşti.
Yanına oturup yüzündeki kanlanmış yara bantlarını çıkardım.
Aramızdaki mesafe bir nefeslikti. Tentürdiyotlu pamuğu elime alıp kaşının üzerindeki o derin sıyrığa yaklaştırdığım an, Aras'ın hiç kıpırdamadığını fark ettim. Ne yüzünü buruşturdu ne de geri çekildi. Gözlerini yüzüme dikmiş, sadece beni izliyordu.
O kadar yakındı ki nefesinin yüzüme vuran sıcaklığını hissedebiliyordum. Elmacık kemiğindeki morluğa hafifçe dokunduğumda, bakışlarının gözlerimden dudaklarıma, oradan tekrar gözlerime kaydığını gördüm. O an odadaki bütün sesler kesildi sanki.
"Acıyor mu?" diye fısıldadım, kendi sesimin bile bu kadar kısık çıkmasına şaşırarak.
Aras başını çok hafifçe iki yana salladı. Gözlerindeki o alaycı parıltı tamamen sönmüş, yerini insanın içini titreten derin, durgun bir bakış almıştı.
"Hayır," dedi, sesi her zamankinden daha boğuk ve sakin. "Böyle bakarken hiçbir şey acımaz."
Elim pamukla birlikte havada asılı kaldı. Kalbimin göğüs kafesime vuruşunu o da duyuyor sanıp nefesimi tuttum. Başını hafifçe öne eğdi; alnı neredeyse alnıma değecekti. Aramızda santimler bile kalmamışken, o anın büyüsü o kadar yoğundu ki geri çekilmek aklımın ucundan bile geçmedi.
Tam ikimiz de büyülenmiş bir şekilde birbirimize bakarken telefonum sessizliği bozdu.
İkimizin de bakışları birbirimizden ayrıldı. Hemen telefonumu elime aldım. Arayan Defne'ydi.
Telefonu açıp kulağıma götürdüm. Bir yandan da Aras'ın yaralarını sarmaya devam ettim.
"Efendim, Defne."
"Nazlı, Aras nasıl?"
"Ne? Ben ne bileyim?"
"Bak, bir de yalan söylüyor. Ben sana dememiş miydim, beni her olaydan haberdar edeceksin? Az önce annemle pazardaydım ve Selin'le Yağmur arkadaşlarıyla konuşurken duydum. Aras, Emre ve tayfasıyla kavgaya girmiş, bayağı yaralanmış diyorlar. Ve asıl bomba haber de o kavgayı senin için girdiğini söylüyorlar. Sen Aras'ı kaldırıp götürmüşsün. Ben niye bunu senden duymak yerine Selin'in tayfasından duyuyorum?"
"Yalan haberdir o, inanma sen."
Tam o anda Aras, yanağımla omzumun arasına sıkıştırdığım telefonumu alıp kendi kulağına götürdü.
"Asla yalan haber değil, hatta şu an yaralarımı ikinci kez sarıyor."
Gözlerim kocaman açıldı. Hemen Aras'ın ağzını elimle kapattım.
"LAN, ARAS'IN SESİ MİYDİ O!" diye bağırdı Defne. Telefon kulağımda olmamasına rağmen ne dediğini çok net duymuştum.
Telefonu sert bir şekilde Aras'ın elinden çektim. Elim hâlâ ağzının üzerindeydi.
"Hayır... Hayır, yanlış duydun sen."
"Kesinlikle doğru duydum. Ulan Aras, onca zamandır senin yanındaydı ve bu olağanüstü haberi yine benden sakladın!"
"Hadi, kapatıyorum. Okulda görüşürüz."
"Hayır, kapatma..." Telefonu yüzüne kapattım.
"Amacın ne ulan?!"
"En iyi arkadaşına yalan söylemen hiç hoş değil, Nazlı."
"Bilerek yaptın! Defne bunu öğrenirse beni nasıl sorularla bombalayacağını çok iyi biliyordun."
"Ben sadece dürüst davrandım," dedi omuz silkerek.
"Sen gıcık davranmak dışında bir şey bilmezsin."
"Belki de Defne sayesinde gece ne sayıkladığımı öğrenirdim. Sen de beni anlamalısın."
"Nah öğrenirsin." Ayağa kalkıp mutfağa gittim ve bir saklama kabına çorba, bir tanesine de yaptığım sebze yemeğinden koydum. Dolaptan o güçlü ağrı kesiciyi aldım ve kutuyu ona uzattım.
"Eğer fenalaşırsan bundan iç. Unutma, içmeden önce bir şeyler yemen lazım, yoksa aç karnına miden ağrır," dedim ve elimdeki poşeti uzattım.
"Bunda da yemek var. Annen evde olmadığı için yaralıyken yemek yapamazsın diye düşündüm." Gözlerimi ondan kaçırdım.
"Düşüncen için sağ ol," dedi birkaç saniye yüzüme bakarak. İlacı ve poşeti eline aldı, ardından ağır adımlarla dış kapıya yöneldi.
"Teşekkür ederim, Nazlı," dedi, sesi az önceki şakacı tonundan tamamen sıyrılmıştı. "Her şey için."
Kapı yavaşça açılıp kapandı. Evdeki o tanıdık sessizlik geri döndüğünde olduğum yerde kalakaldım. Birkaç saniye Aras'ın oturduğu koltuğa baktım. Zihnimdeki karmaşa azalmak yerine daha da büyümüştü ve yarın okulda Defne'nin sorularıyla nasıl başa çıkacağım hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…