Bölümler 18Şu an: Bölüm 7
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime
- 5 Bölüm 43.509 kelime
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime
- 8 Bölüm 73.232 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime
- 11 Bölüm 102.383 kelime
- 12 Bölüm 112.458 kelime
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Salı sabahı ilk dersin zilinden hemen önce, okulun bahçesindeki bankta oturmuş defterimi karıştırırken Defne koşarak yanıma geldi. Yüzündeki o devasa gülümseme ve gözlerindeki ışıltı, uzaktan bile fark ediliyordu. Defne soluk soluğa yanıma oturup kolumu tuttu.
"Evet dün neler olup bitti hemen anlat merakimdan catlayacagim."
"Tamam tamam hemen anlatiyorum..."
"Kafede o masada karşılıklı otururken ilk başta o kadar gergindim ki, içtiğim kahvenin bile tadını alamıyordum. Kerem bunu fark etti herhalde, bir anda ellerime baktı ve 'Ellerin buz gibi olmuş Defne' dedi. Sonra kendi elleriyle ellerimi ısıtmaya çalıştı. Kalbimin atışını kesinlikle duymuştur diye ödüm koptu!"
Yüzümde tatlı bir tebessümle arkadaşımı dinliyor, Defne'nin yanaklarındaki o tatlı kızarıklığı izliyordum.
"Eee, sonra ne oldu?" diye sordum merakla.
"Sonra içerideki o gerginlik tamamen kayboldu," diye devam etti Defne, mutluluktan uçacak gibi bir ses tonuyla. "Hava yavaş yavaş kararmaya başlarken, 'Hadi gel, gün batımını izleyerek biraz yürüyüş yapalım' dedi. Kafeden çıktık, parkın kenarındaki o eski köprünün oradan geçiyorduk ki Kerem birden durdu. Arkasından sakladığı o mor çiçekleri çıkarıp bana uzattı!"
Defne ellerini kalbinin üzerine koydu. "Ve ne dedi biliyor musun? 'Yol üstünde bu çiçekleri gördüm, mor renk bana seni hatırlattı, dayanamadım topladım' dedi. Biliyor musun Nazlı, benim en sevdiğim rengin mor olduğunu nereden bildiğini hâlâ şaşkınlıkla düşünüyorum."
Arkadaşımın bu saf mutluluğunu görünce içimden, "Demek operasyon tam da planladığımız gibi kusursuz işlemiş" diye geçirdim. Aras'la o gün yaşadığımız onca kaosa, merdiven kapmacalarına ve bayılma numaralarına değmişti doğrusu.
Defne heyecanla anlatmaya devam etti: "Yürüyüş boyunca o kadar güzel şeylerden konuştuk ki zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamadık. En sonunda da eve kadar bana eşlik etti, kapının önünde vedalaşırken haftaya tekrar buluşmak için sözleştik."
Defne tam Kerem'le vedalaşma anını bir kez daha detaylandırıp gözlerini hayallere daldırmışken, ders zili yüksek bir sesle çaldı.
Ben de çantamı omzuma takıp gülümsedim. "Sana söylemiştim, sadece biraz zaman ve doğru bir fırsat gerekiyordu. Bak,her şey yoluna girdi işte."
"Hadi bakalım darısı senin başına." dedi Defne sırıtarak.
Bu lafı üzerine hemen savunmaya geçerek kaşlarımı çattım.
"Ne alaka ya! Ben o kendini beğenmiş, her şeye burnunu sokan ukala Aras'la hayatta uğraşmam, Allah korusun!" dedim hızlıca, kendimi aklamaya çalışarak.
Defne ise yüzündeki sırıtışı daha da büyüterek bana döndü. "İyi de... Ben hiç Aras'ın ismini vermemiştim ki?"
Defne bu lafı yapıştırıp kıkırdayarak sınıfa doğru yürürken, söylediğim şeyin farkına varıp olduğum yerde donakaldım.
„Ulan salak hemen lafa atlamakta bir numarasın gerçekten. Konuşmadan önce düşünmek diye bir şey var kızım yaa offffff..."
"Hayatında ilk defa doğru konuştun Nazlı."
Duyduğum ses karşısında irkilerek arkaya baktım. Aras bir adımlık mesafede bana yukardan sırıtarak bakıyordu.
"Ya sen beni mi dinliyorsun? Kişisel alan diye bir şey var bilgilendireyim!"
"Her gün yeni şeyler öğreniyorum sayende."
Ona ters bir bakış atıp tam masama doğru gidecekken Aras beni kolumdan tuttu ve geriye doğru çekti.
Şaşkınlıkla gözlerimi açıp tam ağzımı açacakken, Aras kulağıma doğru eğilip alayla fısıldadı:
"Bazen kontrölü beyinden kalbe bırakmak gerekir...Neyse ki senin gibi planlı bir kız bile açık vermeyi başarıyor, yoksa işin tadı çıkmazdı."
Artık daha fazla dayanamayarak gözlerimi devirdim, "Manyak mısın nesin ya!" diye mırıldanarak Aras'ın yanından sert bir hamleyle geçtim ve koridorun ortasında dikilmeye devam eden adamı ardımda bırakarak hızlı adımlarla sınıfa daldım.
Sıramda otururken soluk soluğaydım. İçimdeki öfke dalga dalga yayılıyordu ama kalbimin o garip, düzensiz atışını engellemekte zorlanıyordum.
Arkamdan sınıfa giren Aras ise hiçbir şey olmamış gibi, elleri cebinde, rahat adımlarla yerine geçti. Yerine oturmadan önce son bir kez benim olduğum tarafa baktı ve göz kırptı.
Hızla önümdeki deftere döndüm, önüme bakıp derin bir nefes aldım.
Sonunda son dersin zili çaldı ve herkes hızlı bir şekilde sınıfı terk etti. Ben de defterlerimi sırt çantama koyup tam okul bahçesine adım attığım an bir el ağzımı kapatarak beni okul duvarının kenarına çekti.
Sırtım sert bir şekilde duvara yaslanmış bir şekilde büyük gözlerle karşımdaki adama bakıyordum.
"Siz türkyeyi il il gezen çetemisiniz ulan?! Sizin yüzünüzden bütün mal varlığımız gitti." diye kükredi Emre.
Emre'nin elini ağzımdan bir şekilde çekip "ben bir şey yapmadım neyden bahsettiğinide bilmiyorum."
"Bana yalan konuşma! Dayının dolandırıcı olduğunu bilmeyen yok okulda sende kesin ona yardım ediyorsun."
"Kimseye yardım ettiğim falan yok! Senin sorunun dayımla git ona kükre. " diyerek gitmeye çalıştım ama bu sefer kolunu boğazıma dayayıp beni duvara doğru bastırdı ve nefes almamı engelledi.
"Eğer bütün çaldığınız mallar yarına kadar gelmezse o zaman ikinizde öldünüz." diye kulağıma ölümcül bir tınıyla fısıldadı ve kolunu sert bir şekilde çekip uzaklaştı.
Nefes nefese kalmıştım. Birkaç saniye daha böyle devam ederse sanki göğsümdeki o darbe ile olduğum yere yığılacak gibi hissediyordum. Titreyen ellerimle boğazımı tutup derin nefesler alarak kendimi sakinleştirmeye çalıştım ama o panik dalgası bir türlü dinmiyordu; kalbim kaburgalarımı dövüyormuş gibi delicesine atıyordu.
Kendimi zorlayarak, güçlükle okulun çıkışına doğru yürümeye başladım. Aklımda tek bir düşünce vardı: Eve hemen gitmek ve dayımla konuşup bu işi kökünden halletmesini sağlamak.
Okulun nizamiyesinden henüz uzaklaşmıştım ki, arkamdan gelen o tanıdık ve huysuz ses adımlarımı dondurdu.
"Nazlı, defterini öğretmen sana vermeyi unutmuş, benden getirmemi is— Hey, dur bakayım bir dakika. Senin neyin var böyle?"
Kafamı bile kaldırmadan, "Sağ ol," diyerek defteri Aras'ın elinden çekiştirip aldığım gibi yürümeye devam ettim.
Aras kaşlarını çatıp bir adımla önüme geçti. "Hey, ne oluyor sana? Bir şey mi oldu?"
Arkama bakmadan mırıldandım: "Hiçbir şey olmadı, iyiyim. Sadece yorgunum ve eve gitmek istiyorum."
Aras ikna olmamış bir ses tonuyla, "Madem iyisin, neden ellerin titriyor ve başını yerden kaldıramıyorsun?" diye sordu. Sesindeki o her zamanki alaycı tondan eser kalmamıştı; yerine ani bir dikkat yerleşmişti.
Sinirle başımı kaldırdım, gözlerimdeki o korku ve öfke karışımı ifadeyle dikleştim: "Ne laftan anlamaz bir şeysin sen ya, yorgunum de—"
Lafımı daha bitiremeden Aras bir adımla iyice yanıma yaklaştı. İtirazıma fırsat vermeden parmaklarıyla çenemi nazik ama kararlı bir tutuşla kavrayıp yüzümü yukarı kaldırdı. Gözleri anında boynuma kaydı.
"Boğazın niye kızarık senin?" diye sordu Aras, sesindeki o sorgulayan ton sertleşerek.
Son gücümle Aras'ın elini sert bir şekilde itip geriye doğru savurdum. Vücudumdaki titreme artık kontrolümden çıkmıştı; kalbim o kadar hızlı ve düzensiz atıyordu ki göğsüm ağrımaya başlamıştı.
Aras'ın gözleri bir an titreyen ellerime, ardından ondan kaçırdığım gözlerime takıldı. Tam tekrar bir şey söyleyecekken parmağımı tehditkâr bir şekilde sallayarak tısladım: "Seninle uğraşacak halim yok, eve gitmem lazım. Eğer peşimden gelirsen seni gebertirim, Aras."
Arkama bile bakmadan son hızla eve doğru koşmaya başladım. Eve vardığımda soluk soluğa kapıyı açtım ama evde kimse yoktu, dayım henüz dönmemişti. Hemen cebimden telefonumu çıkardım ve elim titriye titriye dayımın numarasını tuşladım.
Dayım açana kadar telefonu defalarca aradım. Dakikalar boyunca durmaksızın aradıktan sonra, en sonunda hat açıldı.
"Nazlı, toplantıdayım güzelim, akşam eve gelince konuşuruz derdini—"
"Dayı, hemen eve gel, acil konuşmamız lazım! Her ne işin varsa artık, bundan önemli olamaz."
Karşı taraftaki ses, benim bu panik dolu ve titrek tonumu duyunca anında ciddileşti. "Nazlı, ne oldu?"
"Telefonda söyleyemem. Eve gel, hiçbir yere takılmadan doğrudan eve gel!"
"Tamam... Yarım saate oradayım."
Yarım saat sonra kapı açıldı.
"Nazlı ne oldu beni bu kadar acil çağırdın?"
"Okul çıkışında başıma gelenleri telefonda söyleyemezdim ama şimdi bilmek istiyorum dayı..." dedim, sesim titriyor ama kararlı çıkıyordu. "Emre adında bir çocuk önümü kesip babasının sizin yüzünüzden mahvolduğunu, her şeyini kaybettiğini söyledi. Bu doğru mu?"
Dayım şaşkınlıkla bana bakıp geçiştirmeye çalıştı, "Nazlı, çocuk saçmalamış, iş dünyası böyle şeyler—"
"Bana masal anlatma!" diye sözünü kestim, artık sesimdeki öfkeyi gizleyemiyordum. "Hani kimsenin hakkına girmeyecektin, hani o kirli işler geride kalmıştı? İnsanların hayatıyla oynamaktan, başkalarının hakkını yemekten hiç mi sıkılmadın artık?!"
"Ben yasalara aykırı bir şey yapmadım. Tanımadığın insanların lafına kanarak hemen öz dayının üstüne geliyorsun resmen. Aklını başına topla Nazlı!"
Kollarımı göğsümde kavuşturup sert bir ses tonuyla, "Madem ortada yasalsız ya da haksız bir durum yok, madem her şey 'iş dünyasının acımasızlığından' ibaret... O zaman polise gidelim dayı!" diye üsteledim. "Hemen şimdi gidip her şeyi resmi makamlara anlatalım, incelesinler!"
Dayımın yüzündeki o solgun ifade bir anda yerini derin bir paniğe ve öfkeye bıraktı. Gözlerini benden kaçırarak sesini yükseltti: "Ne polisi Nazlı! Kafayı mı yedin sen? Böyle ticari meseleler polise taşınmaz, şirketin adı lekelenir, işler daha da sarpa sarar!"
Nefesim kesilir gibi oldu. Dayımın polise gitmekten bu kadar köşe bucak kaçması, aslında gerçeğin tam da Emre'nin söylediği gibi olduğunu açıkça yüzüme vuruyordu. Dayım yine bana yalan söylemişti.
Gözlerimden alevler saçılırken, hayal kırıklığı ve öfkeyle ellerimi iki yana açtım: "Şirketin adı lekelenmesin diye insanları dolandırdın dayı! Emre bana gelip beni ölümle tehdit ediyor ve sen yine de yaptığından vazgeçmiyorsun. Ailemden kalan tek kişi de ölürse ben yalnız kalmaktan korkuyorum."
Dayım, bu keskin ve gerçeği yüzüne vuran haklı tepkim karşısında daha fazla dayanamadı. Suçluluk psikolojisi ve köşeye sıkışmanın verdiği öfkeyle ayağa kalktı. "Bana duygusallık yapma Nazlı! Emre'yle babasını ben hallederim ama sen bir daha burnunu benim işlerime sokarsan ve bana bir daha sesini yükseltirsen asıl o zaman olacaklardan kork!" diye bağırdı ve ceketini kapıp kapıyı arkasından sertçe çarparak evden fırladı.
Gürültülü kapanan kapının sesi bütün evde yankılanırken, ortada öylece yapayalnız kaldım.
Evdeki sessizlik üzerine bir kabus gibi çökerken, ellerim titreyerek koltuğa çöktüm.
Saatlerce, hava kararana kadar öylece salonun ortasında kaldım. Başım düşünmekten balon gibi olmuştu ve tırnaklarımı ellerime batırmaktan ve dudaklarımı kemirmekten her yerim yara bere içinde kalmıştı. Ailemden kalan tek kişi de hayırsız çıkmıştı. En son konuştuklarında işleri yoluna soktuğunu sanmıştım ama dayım sadece iyi bir rol oynayıp yine arkamdan iş çevirmişti. Yine yapayalnız kalmıştım.
Emre'nin cinayet işlemeyeceğini biliyordum, o kadar ileri gidemezdi; sadece tehdit etmekten başka çaresi yoktu çocuğun ama içten içe Emre'nin dediklerinde cömert ve ciddi olmasını istemiştim. Bu dünyadan uçup anneme ve babama kavuşma hayali beni bir anlığına gülümsetti.
Ama gülümsemem uzun sürmedi ve artık dayanamayıp kendi kendime sarılıp hüngür hüngür ağladım.
Saat gece yarısını geçtikten sonra ağlamaktan yorgun düşüp koltukta derin bir uykuya daldım.
Sabah uyandığımda saatin on bire yaklaştığını fark ettim. Okula geç kalmıştım. Koltukta öylece kambur oturup boşluğa daldım.
Kendimi sarhoş hissediyordum ve baş ağrısı da hareket ettikçe artıyordu. Güçlükle kalkıp odama gittim ve çekmecesinden bir tane ağrı kesici içtim. Aklımda sadece tek bir yer vardı. Ağrı kesiciyi içer içmez hemen montumu ve ayakkabılarımı giydim, telefonumu ve anahtarımı cebime attım. Üstümde hâlâ okul kıyafetleri vardı ama hiç değiştirme zahmetinde bulunmadım. Kapıyı kilitleyip hemen şehre giden dolmuşlardan birine bindim.
KAYA AİLE MEZARLIĞI
Kaya Aile Mezarlığı'na vardığımda, yolda giderken aldığım çiçekleri annemin ve babamın mezarına diktim, mezar taşlarını ve topraklarını da temizledim. Normalde buraya geldiğim zaman hep bir şey anlatırdım ama bugün ağzımdan tek bir kelime bile çıkmadı. Sadece annemin mezar taşına yaslanıp soğuk mezar taşında annemin hiç hatırlamadığım sıcaklığını aradım.
Birkaç saat sadece öylece durdum ve en sonunda kalkıp mezarlıktan çıktım. Dolmuşların kalktığı durağa doğru gittiğimde bir amca hemen bana döndü:
"Kızım son dolmuşlar da az önce gitti, her cuma mesaileri saat 16:00'da bitiyor. Bu çok uzun zamandır böyledir, sen yeni misin buralarda yoksa?"
"Sağ ol amca, unutmuşum." diyerek duraktan uzaklaştım.
Taksi için yeterince para yoktu yanımda, bu yüzden telefonumdan navigasyonu açıp köye yürüme dönecektim. Haritada 20 kilometre, yani 4 saatlik yürüyüş gösteriyordu. İç çekerek haritadaki oku takip ederek yürümeye başladım.
Tam o anda ufaktan yağmur damlaları yüzüme damlamaya başladı ve kısa bir süre sonra sert bir yağmur bastırdı. Saniyeler içinde sırılsıklam olmuştum bile. Etraftaki esnaflar mallarını dükkanlarına çekiyordu ve birkaçı da bana içeri girmeyi teklif etti ama tekliflerin hepsini geri çevirip yoluma hiç durmadan devam ettim.
Köy yoluna vardığımda biraz olsun yolu yarılamanın verdiği rahatlamayla bir oh çektim. Atletime kadar ıslanmıştım ve soğuktan tir tir titriyordum ama kendime sarılarak sarsılmaz bir kararlılıkla attığım adımları hızlandırdım.
Eve 30 dakika kala, tam Remziye Teyze'nin evinin önünden geçecekken balkonda camın arkasında sıcak çayını yudumlayan Remziye Teyze fırtınanın ortasında yürüyen kişiyi fark eder etmez hemen camı açıp bana doğru bağırdı:
"Ne yapıyorsun bu fırtınada dışarıda, kafayı mı yedin ulan?!"
Başımı yukarı kaldırınca beni hemen tanıdı.
"Nazlı kızım, ne işin var dışarıda, kapıyı açıyorum hemen içeri gel!"
"Yarım saate evdeyim zaten, gerek yok ama sağ ol, eksik olma Remziye Teyze."
"Kız kırarım o bacaklarını, büyük sözü dinle biraz, hemen buraya gel!"
Remziye Teyze'yle tartışmaktan kaçmak için hemen "sağ ol" diye bağırıp el sallayarak koşarak uzaklaştım. Arkamdan ne kadar bağırdıysa sesine aldırmadım.
Sonunda evimin sokağına girdiğimde evin önünde polis arabalarını fark ettim. Adımlarımı hızlandırıp o tarafa doğru ilerledim. Polisler kapıya tıklayıp ismimi bağırıyordu.
Yutkunarak hemen "Buyurun, benim" dedim.
Polisler arkalarını dönüp beni baştan aşağı bir süzdüler.
"Nazlı Kaya doğru mu?"
"Evet."
"Dayınızı bugün dolandırıcılıktan sebep tutukladık. Mahkemesi ne zaman olur henüz belli değil ama size telefondan haber ederiz. Lütfen telefonunuza ulaşabilelim, bugün fırtınada zor zor geldik."
Bir anlığına donup kaldım. Aldığım bilgiyi sindirmekte zorluk çekiyordum. İlk defa dayım hapse girmiyordu ama her defasında da ilk kez oluyormuş gibi kalbime oturuyordu.
"Nazlı hanım iyi misiniz?" diyerek komiser eliyle beni uyandırdı.
"Pardon, şarjım bitmiş." dedim titreyen bir sesle ve polislerin arasından geçip hemen evime girdim.
Kapıyı kapattığım an sırtımı kapıya yasladım ve acı bir iç çektim. Emre'nin babası dayımı ihbar etmişti. Doğrusu da buydu zaten ama nedense dayımın hak ettiği yerde olmasından mutlu olmamıştım, aksine üzülmüştüm. Belki de üzüldüğüm kişi dayım değil, kendimdim. Yine kendi başıma kalmıştım.
Hayatı boyunca yalnızlığına sarılmış olan ben, hiçbir zaman bu duruma kendimi alıştıramamıştım.
Yine kafamın balon gibi olmasını önlemek adına hemen elimle alnıma tuttum ve ardından üstümü çıkarıp hemen yatağıma girdim. Başım feci şekilde zonkluyordu. Çekmeceden ilaç alamayacak kadar gücüm tükenmişti. Yatağımda ağrılar içinde kıvranarak başımı yastığa gömdüm ve kendini büyük bir çabanın ardından rüyalar alemine bıraktım.
...
Sabah alevler içinde uyandım. Feci şekilde üşütmüştüm ve ateş her yanımı sarmıştı ama soğuktan tir tir titriyordum. Dilim damağım kupkuru olmuştu ve iki gündür bir şey yiyip içmememden vücudum hastalığa karşı daha da savunmasız kalmıştı. Dirseğimle kendimi yataktan kaldırıp bir şekilde yataktan aşağı attım. Hemen yün hırkama sarılıp çekmecedeki ağrı kesiciden iki tane aynı anda ağzıma attım ve mutfaktan da kendime bir bardak su doldurup titreyen ellerimle zorlukla içtim.
Tam o anda kapı çaldı. Bakışlarım hemen saate kaydı. Çoktan öğle olmuştu. Yavaş adımlarla kapıya doğru gidip kapı deliğinden baktım.
Gelen Aras'tı!
Hemen sırtımı kapıya yaslayarak derin nefesler almaya başladım.
"Kahretsin, beni bu durumda görürse hiç çekemem bu huysuzu." diye içimden geçirdim.
O anda kapının arkasından o sinir bozucu sesi geldi:
"Nazlı, kapının arkasında olduğunu biliyorum, kapıyı açacak mısın yoksa ben kendi yöntemlerimle içeri gireyim mi?"
Ne yapacağımı bilemedim; tek bildiğim şey içeri girmesine asla izin vermeyeceğimdi. Aklıma ilk Aras'ın kapıyı kırma olasılığı geldi ve hemen mutfaktaki bir sandalyeyi zor bela sürükleyerek kapı kolunun altına koydum. Sandalyeyi koyup geri çekildiğim an sırtım sert bir yere çarptı.
Kafamı yavaşca yana çevirdiğim an Aras'ın sırıtan yüzüyle karşılaştım.
"Kapıyı kırıp gireceğimi düşünmen çok tatlı ve mutfağın camını açık bırakıp işimi kolaylaştırdığın için de sağ ol, cansın valla." dedi yüzünü yüzüme daha da yakınlaştırarak.
Nefesini yüzümde hissedebiliyordum ve bu, zaten alevler içinde yanan yanaklarımı daha da yakıyordu.
Mesafemi korumak adına elimi yumruk yapıp onu göğsünden itmeye kalkıştım ama itmez olaydım, keşke yanından geçip gitseydim. Adam bir milim bile kıpırdamadı, üstüne sırıtışı da büyüdü. Onu iten elim adeta kelebek konmuş gibi bir hissiyat vermişti.
"Bu ne Nazlı? Açıkçası hiç yakıştıramadım. Sen dokunduğun her yeri morluk içinde bırakırsın normalde."
Sinirden içten bir of çektim ve hemen geri çekildim.
"Hastayım... Bir dakika ya, ben niye açıklama yapıyorum, çıksana lan evimden!" dedim sesli ve sert çıkmaya zorladığım ama başaramadığım sesimle.
"Beni Remziye Teyze gönderdi" dedi elindeki ilaç dolu poşeti göstererek, "Sana ilaç götürmemi istedi. Dün fırtınada dışarı çıkmışsın, teyzenin lafını da dinlememişsin. Yine kendi inadınla hasta ettin kendini Nazlıcım."
"Aras, bu son uyarım, dışarı çık." dedim ama derken gözlerimi zor açık tutuyordum.
Aras hemen ona doğru salladığım titreyen parmağımı kavradı ve diğer eliyle de alnıma elinin tersiyle dokundu.
"Yuh, bu ateşle sen nasıl ayakta duruyorsun kızım?"
Cevap vermeme fırsat vermeden iki kolunu da vücuduma dolayıp ayaklarımı saniyesinde yerden kesti.
"Ne yapıyorsun..."
"Şşşş, rica ediyorum kendinizi bana bırakın yoksa bu ateş ve sinirin sıcaklığıyla öteki dünyaya adım atacaksınız Nazlı hanım."
Beni hemen yatağıma yerleştirdi ve arkama iki tane de yastık koydu. Sonra hemen poşetteki ilaçları çıkarıp dizdi.
"Yüzünün rengine bakılırsa hiç yemek yemedin ama bu ilaçlar da tok karnına içiliyor..."
"Bir şey olm—"
"Şşşş" dedi parmağını dudaklarıma tutup, "bu dediğim bir soru değildi."
Hemen mutfağa koştu ve birkaç ekmek kızartma dolap açıp kapama sesinden sonra elinde bir tepsiyle tekrar yanıma geldi.
"Eveeett, hadi bakalım aç ağzını Nazlı."
"Ben kendim yerim."
"Yok ya, halsizlikten elini doğru düzgün yumruk yapabildiğin yok. Bence hiç konuşma ve ye."
Ağzıma doğru tuttuğu tostu geriye doğru ittim ve kafamı ters yöne çevirdim.
Aras sesli bir şekilde iç çekti.
"Bak, eğer kahvaltını yaparsan seni rahat bırakırım, hem burada hem de okulda."
Şaşkınlıkla gözlerimi ona doğru çevirdim. Bu kadar hızlı inadından vazgeçeceğine şaşırmıştım. Normalde tostu ağzıma tıkar diye düşünmüştüm ve zaten bu yüzden de kafamı hemen çevirmiştim. Hayır bu pes etmek değildi. Aras gerekirse ölür ama inadından vazgeçmezdi.
"Zehir mi koydun tostun içine?"
"Seni hiçbir zaman rahat bırakmayacağımı bilmen çok hoş ama bana güvenmemen de canımı acıtmadı değil."
"Gıcık. Ölürüm de senin elinden hiçbir şey yemem." dedim yorganı çeneme kadar çekerek.
"Tamam o zaman Defne'yi çağırayım, o sana bir şeyler getirip seni yedirsin."
"Hayır, Defne olmaz!"
"Neden? En iyi arkadaşın değil mi?"
Dişlerimi sıkarak elimi alnıma koydum.
"Kerem'le önemli randevusu var bugün, benim yüzümden günü mahvolur."
Aras yine kocaman gülümsemeye başladı.
"Bence en iyi arkadaşlar durum ne olursa olsun hep en yakın arkadaşlarının yanında olmalı" dedi ve telefonundan Defne'yi aramaya başladı.
"Ya Aras kes şunu, kafayı mı yedin?!"
"Bana başka şans bırakmadın Nazlı, ne yapayım?"
Telefon birkaç kere çaldıktan sonra Defne'nin sesi duyuldu.
"Defne, az bir şey söyleyecektim, müsait misin?" dedi Aras gözlerini benden ayırmayarak.
"Ya şimdi şöyle ki, Nazlı.."
Artık dayanamadım, Aras'ın elini tutup tepsideki tostu eline verdim ve onun elini tutarak tostdan bir ısırık aldım. O kadar sinirlenmiştim ki başıma sanki biri tokmakla vuruyormuş gibi hissediyordum. Aras bu hareketimden sonra bir an duraksadı ama yüzündeki sırıtış hiç gitmedi.
"Eee Aras, ne olmuş Nazlı'ya?" dedi Defne telefonun diğer ucundan.
"Nazlı defterini okulda unutmuş da ben de eve götürdüm, acaba onu sana versem sen Nazlı'ya ulaştırır mısın diye soracaktım."
"Pazartesi günü sen niye vermiyorsun?"
"Hee, o da mantıklı, o zaman öyle yaparım sağ ol. Hadi iyi günler, Kerem'e de selam söyle."
Gözlerim tamamen kapalıydı ama odanın içindeki hafif hareketliliği, tahta döşemelerin gıcırtısını ve Aras'ın o sakin ama dikkati elden bırakmayan adımlarını hissebiliyordum. Telefonu kapatıp cebine attığı an, üzerimdeki o devasa ağırlık sanki biraz daha arttı. Başım zonkluyor, ateş beynimin içinde adeta çekiçle vuruyormuş gibi uğulduyordu.
Aras, elindeki tost tepsisini komodine bırakırken hafifçe gülümseyerek baş ucumda durduğunu hissettim. Sesindeki o her zamanki alaycı ve sinir bozucu tondan eser yoktu; aksine, şaşırtıcı derecede yumuşak ve net çıkıyordu:
"Gördün mü, hiç gerek yoktu o kadar drama yapmaya," dedi. "İnatçılığınla kendini bu hale getirdin, bari şimdi uslu bir kız olup şu ilaçları iç."
İtiraz etmek, ona ters bir şeyler söylemek istiyordum. Dilimin ucunda, "Bana ne yapacağımı söyleyemezsin," gibi keskin cümleler birikmişti ama kelimeler dudaklarımdan dökülecek gücü bulamadı. Gözlerimi açmak bile göz kapaklarıma tonlarca ağırlık bağlamışım gibi imkansız geliyordu. Zaten çoktan direnç gösterecek dermanım kalmamıştı.
Aras, çaresizliğimi ve bitkinliğimi fark etmiş olacak ki, daha fazla zorlamadı. Komodinin üzerindeki bardağı ve ilaç paketini aldı. Dikkatli hareketlerle biraz doğrulmama yardım etti, yastığımı düzeltti ve ilaçları yutabilmem için bardağı dudaklarıma yaklaştırdı. Titreyen ellerimle bardağa tutunmaya çalıştım ama parmaklarımın dermanı yoktu; o yüzden suyu içmeme sessizce destek oldu.
İlaçları yuttuktan sonra başımı tekrar yastığa bıraktım. Vücudumdaki o buz gibi titreme yerini yavaş yavaş derin bir ağırlığa ve uyuşukluğa bırakıyordu. Aras, üzerimdeki yorganı çeneme kadar dikkatle çekerken, hareketlerindeki o özen gözümden kaçmadı. Normalde olsa elini iter, "Çekil başımdan" derdim ama şu an sadece bu sıcaklığın ve sessizliğin tadını çıkarmak istiyordum.
Odanın içinde birkaç saniye boyunca sadece nefes seslerimiz duyuldu. Aras, komodinin üzerindeki boş tepsiyi ve ilaç poşetini eline alıp sessizce kapıya doğru yöneldi. Gitmeden önce son bir kez durup bana baktığını, üzerimi örtüp örtmediğimi kontrol ettiğini hissettim. Ardından mutfağa geçip tepsiyi bıraktı, musluğu açıp ellerini yıkadı ve ortalığı toparladı. Mutfaktan gelen o hafif, boğuk sesler evin içindeki yapayalnızlığımı bir nebze olsun dağıtıyordu.
Artık hiç dayanamayıp kendimi derin bir uykuya teslim ettim.
Bölüm etkileşimi
