Bölümler 18Şu an: Bölüm 11
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime
- 5 Bölüm 43.509 kelime
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime
- 8 Bölüm 73.232 kelime
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime
- 11 Bölüm 102.383 kelime
- 12 Bölüm 112.458 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Aradan birkaç gün geçti. Emre'yle mahkemedeki konuşmamızdan sonra onu bir daha görmemiştim. Yine de söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.
Aras'ı bu işten uzak tutmak için elimden geleni yapmaya çalışıyordum. Ona hiçbir şey anlatmamaya, özellikle okul çıkışlarında birlikte görünmemeye dikkat ediyordum. Emre'nin Aras'ı tehdit etmesinin sebebi bendim. Aras'ın bu mesele yüzünden yeniden hedef hâline gelmesini istemiyordum. Belki aramızda biraz mesafe olursa Emre'nin ona yaklaşması için bir sebep de kalmazdı.
O gün son dersin ardından tiyatro kulübünün provası vardı. Çantamı alıp salona doğru ilerledim. Kapıyı açtığımda Zeynep'in sahnenin ortasında repliklerini tekrar ettiğini, Mert'in ise elinde senaryoyla onu dinlediğini gördüm. Ece ve Burak arka tarafta kendi sahneleri üzerine konuşuyordu. İrem de dekor için hazırladığımız kartonları düzenliyordu.
"Ben gelene kadar başlamışsınız bile," dedim.
Zeynep başını kaldırıp gülümsedi.
"Mert yüzünden. Beş dakikadır aynı sahneyi çalıştırıyor beni."
Mert hemen itiraz etti.
"Çünkü her seferinde aynı yerde takılıyorsun."
"Sen de her seferinde aynı şeyi söylüyorsun!"
"Tamam, tamam. Daha başlamadan kavga etmeyin," dedim gülerek. "Yoksa sizin sahnenizi değil, tartışmanızı izlemek zorunda kalacağız."
Ece kahkaha attı.
"Bence onların sahnesi zaten böyle daha güzel."
"Sen kendi repliklerini ezberle de başkalarıyla ilgilenme," diye karşılık verdi Zeynep.
Çantamı masanın üzerine bıraktım ve senaryoları çıkardım.
"Hadi bakalım, bugün şu ikinci perdeyi biraz toparlayalım. Geçen provada son sahnede istediğimiz duyguyu yakalayamamıştık."
Mert yanıma gelip elimdeki dosyalara uzandı.
"Bunları ben dağıtayım, sen de sahneye bak."
"Sağ ol, Mert."
Dosyaları alıp herkese dağıtmaya başladı. Ben de sahnenin başından itibaren neleri değiştireceğimizi anlatmaya koyuldum.
Prova başladığında herkes yerini aldı. Zeynep ve Mert başrollerini canlandırırken Ece ile Burak'ın sahnesi için de birkaç düzenleme yaptım. İrem'in dekor değişimini biraz daha hızlı yapması gerekiyordu. Arada hepimiz gülüyor, yanlış söylenen replikleri birbirimize hatırlatıyorduk.
Bir sahneyi üçüncü kez durdurmak zorunda kaldım.
"Mert, burada Zeynep'in sözünü kesmen gerekiyor. Ama bu kadar erken değil."
Mert senaryoya baktı.
"Şurada mı?"
"Biraz daha bekle. Önce onun ne söyleyeceğini anlamaya çalışıyormuşsun gibi bak, sonra konuş."
Zeynep kollarını göğsünde birleştirdi.
"Yani beni biraz daha dinleyecekmiş gibi yapacak."
"Sen de hemen gülme," dedim. "Karakterin o sırada ona kızgın."
"Tamam, tamam. Bu kadar sert yönetmenlik yapmana gerek yok."
"Ben sert değilim, siz çok nazlısınız."
Hepimiz güldük. Mert de gülümseyerek senaryosunu kapattı.
"Bir daha deneyelim. Bu sefer olacak."
Tam o sırada salonun kapısı açıldı. Başımı çevirdiğimde Aras'ı gördüm. Elini hafifçe kaldırarak selam verdi ve her zamanki gibi arka sıralardan birine oturdu.
Bakışlarımı yeniden oyunculara çevirdim. Onun burada olması artık şaşırtıcı değildi. Provalar başladığından beri ara sıra geliyor, arka sıralarda oturup bizi izliyordu. Neden geldiğini sormamıştım. O da kendiliğinden bir açıklama yapma gereği duymamıştı.
Prova kaldığı yerden devam etti.
Bir süre sonra Mert'in elindeki senaryonun sayfaları yere düştü. Eğilip toplamaya çalışırken ben de yanına gittim.
"Dur, ben alırım."
"Sen uğraşma, ben hallederim."
Sayfaları birlikte topladık. Mert onları düzeltip bana uzattı.
"Bu arada, geçen gün verdiğin notları düşündüm. Karakterin o sahnede neden öyle davrandığını daha iyi anladım sanırım."
"Güzel. O zaman bir sonraki provada daha rahat oynarsın."
"Sen anlattıktan sonra anlamamak mümkün değil zaten."
Gülümseyerek başımı salladım.
"Bunu repliklerini ezberlerken de hatırlarsan çok sevinirim."
Mert güldü. Tam yeniden sahneye geçecekken arka taraftan bir ses geldi.
"Yönetmen Hanım, oyuncularınızla aranız oldukça iyi görünüyor."
Aras'ın sesini duyunca başımı ona çevirdim. Koltuğuna yayılmış, yüzünde hafif bir gülümsemeyle bize bakıyordu.
"Çünkü birlikte çalışıyoruz. Birbirimizi boğazlamamaya gayret ediyoruz," dedim.
"Güzel. Özellikle bazı oyuncuların buna ihtiyacı var gibi."
Mert ona baktı.
"Bir sorun mu var?"
Aras omuz silkti.
"Yok. Sadece provayı izliyorum."
Aras'ın ses tonunda belirgin bir alay yoktu ama bakışlarının bir anlığına Mert'te durduğunu fark ettim.
"O zaman sessizce izlemeye devam edebilirsin," dedim.
"Emredersiniz."
Gözlerimi devirip yeniden sahneye döndüm. Mert de bir şey söylemeden senaryosunu açtı.
Prova bir süre daha devam etti. Sonunda herkes yorulunca çalışmayı bitirdim. Gelecek provanın gününü hatırlattım ve eksik kalan sahneleri evde tekrar etmelerini söyledim.
"Nazlı, şu dekor işini ben hallederim," dedi İrem. "Sen senaryoyla uğraş."
"Emin misin? Geçen sefer çok uğraşmıştın."
"Sorun değil. Zaten Burak da yardım edecek."
Burak başını salladı.
"Ben de buradayım. Bizi bedavaya çalıştırmıyorsun sonuçta," dedi gülerek.
"Bir dahaki sefere size çay ısmarlarım," dedim.
"Çay yetmez," diye araya girdi Ece. "Bence pasta da almalısın."
"Önce oyunu sahneleyelim, sonra pazarlığa otururuz."
Herkes gülüşerek eşyalarını toplamaya başladı. Ben de masanın üzerindeki senaryoları düzenledim. Mert yanıma gelip kalan kâğıtları aldı.
"Bunları da ben götüreyim."
"Gerek yok, Mert. Ben hallederim."
"Zaten elim boş. Hem sen yeterince uğraştın bugün."
Teşekkür edip kâğıtları ona bıraktım. Birkaç dakika sonra salon boşalmıştı. Aras ise hâlâ arka sırada oturuyordu.
Çantamı omzuma takıp kapıya yöneldim.
"Neyse, Mert oldukça hevesli görünüyor. Sana yardım etmekten de memnun gibi."
"Mert iyi bir arkadaş. Herkese yardım ediyor."
"Öyle mi?"
"Evet. Bir sorun mu var?"
"Hayır, sadece tiyatro kulübünü daha yakından tanımaya çalışıyorum."
"Neden peki?"
"İnsanlara nasıl işkence yaptığını görmek istemiştim ama bayağa normal bir insan gibi yönetiyorsun her şeyi. Demek ki tek bana ters davranmayı seviyorsun."
"Sana karşı değil, hak edenlere karşı. Kendini bir şey sanma."
O anda Mert bize doğru geldi.
"Nazlı, senaryonu yere düşürmüşsün."
"Teşekkür ederim, getirdiğin için."
"Rica ederim. Yarın görüşürüz," dedi gülümseyerek.
"Görüşürüz," dedim, ona gülümseyerek karşılık verip.
"Mert'e gülümseyerek teşekkür mü ettin sen, yoksa ben mi yanlış duydum? Onun senin hayatını kurtardığını hatırlamıyorum."
"Belki de teşekkürümü hak etmesi için sadece dürüst ve nazik bir insan olması yetiyordur."
"Ben de nazik biriyim."
"Bu dediğine sen kendin inanıyor musun?"
"Tüm kalbimle inanıyorum."
"O zaman bir kalp doktoruna gitmelisin çünkü ben kalbinin olmadığına yüzde yüz eminim," dedim ve çıkışa doğru yürümeye başladım.
Kahretsin! Onunla mesafeli olacağıma söz vermiştim ama onunla konuşmaya başlayınca hemen kendime verdiğim sözü unutmuştum.
Arkamdan gülümsediğini, yüzüne bakmadan bile hissedebiliyordum.
Adımlarımı hızlandırıp eve doğru yürümeye başladım.
...
Ertesi sabah okula gittiğimde Aras'la karşılaşmamaya çalıştım. Bunun için özellikle bir çaba göstermem gerektiği gerçeği bile canımı sıkıyordu. Normalde onu görmemek için uğraşmazdım. Hatta bazen nerede olduğunu farkında olmadan gözlerimle aradığımı bile kabul etmek istemiyordum.
Sınıfa girdiğimde Defne çoktan yerine oturmuştu.
"Günaydın," dedim çantamı sıraya bırakırken.
"Günaydın. Dün tiyatro provası nasıldı?"
"İyiydi. Biraz yorucuydu ama güzel geçti."
"Mert'le Zeynep'in sahnesi ilerliyor mu bari?"
"Evet. Mert son zamanlarda bayağı çalışıyor. Zeynep de artık repliklerini daha az karıştırıyor."
Defne güldü.
"Yani sonunda bir şeyler yoluna giriyor."
"Umarım. Yoksa gösteriye kadar hepimiz delireceğiz."
Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı. Aras içeri girdi. Gözleri kısa bir an üzerimde durdu. Her zamanki gibi yanıma uğrayacağını düşünerek çantamdan defterimi çıkarmaya devam ettim. Ancak birkaç saniye sonra sıramın yanında durduğunu fark ettim.
"Günaydın, Nazlı Hanım."
Başımı kaldırdım.
"Günaydın."
Aras yüzüme baktı. Sanki söyleyeceğim başka bir şey varmış gibi bekledi ama ben yeniden defterime döndüm.
"Bugün oldukça konuşkansın."
"Ders başlayacak. Hazırlanıyorum."
"Anladım."
Dersler başladığında Aras'la konuşmak zorunda kalmadım. Teneffüslerde de mümkün olduğunca Defne'nin yanında kaldım. Öğle arasında sınıftan çıktığımda Aras'ın arkadaşlarıyla koridorda durduğunu gördüm. Beni fark edince konuşmasını yarıda kesip doğruldu.
"Nazlı, bir dakika."
Yanımdaki Defne'ye döndüm.
"Geliyor musun?"
Defne önce bana, sonra Aras'a baktı.
"Ben kantine uğrayacağım. Seninle sonra görüşürüz."
"Tamam."
Aras yanıma geldi.
"Seninle bir şey konuşacaktım."
"Şimdi biraz acelem var."
"Beş dakikanı almaz."
"Başka zaman, Aras."
Cevap vermesini beklemeden yürümeye başladım. Arkamdan seslenmedi. Yine de birkaç adım sonra dönüp bakmamak için kendimi zor tuttum.
Günün geri kalanı sakin geçti. Son dersin bitmesiyle çantamı toparlayıp sınıftan çıktım. Tiyatro provası olmadığı için doğrudan eve gitmeyi planlıyordum. Merdivenlerden inerken Aras'ı girişte gördüm. Beni beklediğini anlamak için özel bir çaba harcamama gerek yoktu.
"Eve mi gidiyorsun?" diye sordu.
"Evet."
"Güzel. Ben de seninle geleyim."
"Gerek yok. Bir yere uğrayacağım."
"Geçen gün de bir işin vardı."
"Bugün de var."
Aras birkaç saniye yüzüme baktı.
"Benden kaçıyor musun?"
Sorusuyla olduğum yerde duraksadım. Bir an ne diyeceğimi bilemedim ama hemen toparlandım.
"Her şeyi kendinle ilgili sanma."
"Sanmıyorum. Sadece son zamanlarda benimle konuşmak istemediğini fark ettim."
"Belki de eskisi kadar konuşacak şeyimiz yoktur."
Bu kez cevap vermedi. Yüzündeki hafif gülümseme kaybolmuştu. Bakışları bir süre üzerimde kaldı.
"Peki," dedi sonunda. "Seni zorlamayacağım."
Yanından geçip okulun kapısına yöneldim. Dışarı çıktığımda derin bir nefes aldım.
Bunu yapmam gerekiyordu. Aras'ın benden neden uzaklaştığımı anlamaması belki de daha iyiydi. Ne kadar çok şey bilirse kendini o kadar fazla tehlikeye atabilirdi.
Yine de arkamı dönüp ona bakmamak için kendimle mücadele etmek zorunda kaldım.
Eve doğru yürürken telefonum titredi. Ekrana baktığımda Aras'tan mesaj geldiğini gördüm.
"Eve vardığında haber ver. Bir şey soracağım."
Mesajı birkaç saniye inceledim. Sonra telefonu kilitleyip çantama koydum.
Cevap vermeyecektim.
En azından bir süreliğine, kendime verdiğim sözü tutmalıydım.
...
Teneffüs zili çalar çalmaz çantamı alıp sınıftan çıktım. Bahçeye inmek istiyordum. Biraz hava almak, mümkünse Aras'la karşılaşmadan teneffüsü geçirmek niyetindeydim.
Koridora adımımı atmıştım ki biri kolumdan tuttu. Ne olduğunu anlamama fırsat kalmadan beni yan taraftaki depoya doğru çekti.
"Aras! Ne yapıyorsun sen?"
Kolumu kurtarmaya çalışırken beni deponun içine soktu. Ardından kapıyı kapattı. Bileğimi hemen kavrayışından kurtarıp birkaç adım geriledim.
"Delirdin mi sen? Ne oluyor?"
Aras kapının önünde duruyordu. Yüzünde her zamanki rahat ifade vardı ama bu kez gülümsemiyordu.
"Konuşacağız."
"Ben seninle konuşmak istemediğimi kaç kere söyleyeceğim?"
"Ben de kaç kere sorduğum sorulara doğru düzgün cevap alamadığımı söyleyeceğim?"
Gözlerimi devirdim.
"Aras, çekil. Bahçeye çıkacağım."
"Önce benimle konuşacaksın."
"Bana emir vermeyi bırak."
"Emir vermiyorum. Sadece bu kez kaçıp gitmene izin vermeyeceğim."
Kapıya doğru bir adım attım. Aras yerinden kıpırdamadan önümde durdu.
"Çekilir misin?"
"Hayır."
"Gerçekten sabrımı zorluyorsun."
"İnan bana, bu konuda yalnız değilsin."
Ona ters ters baktım. Sinirimi bozmak için özellikle böyle konuştuğundan emindim.
"Ne istiyorsun benden?"
Aras'ın yüzündeki ifade biraz ciddileşti.
"Son günlerde neden benden kaçıyorsun, Nazlı?"
"Kaçmıyorum."
"Peki. O zaman neden her karşılaştığımızda bir yere yetişmen gerekiyor?"
"Belki de seninle vakit geçirmek istemiyorumdur. Hiç aklına geldi mi?"
"Sen bunu zaten ilk okula geldiginden beri diyorsun. Beni sevmedigin zaten belli. Bende sana bayiliyor degilim. Ama eger yanlis bir sey yaptiysamda bunu bilmek isterim."
"Aras birak gideyim" dedim ic cekerek.
"Birimi sana bir sey söyledi? Yine dayinla ilgili bir sey mi?"
"Aras..."
"Ne yaptigimi bana söylersen kapiyi acicam. Beni görmezden gelmelerin hic bana gicik olan nazlinin hareketleri degil."
Bana daha da yaklasti.
"Ne sakliyorsun Nazli? Sana her seyi kendnin halletmene gerek yok demistim bunda samimi oldugumu bil." dedi aramizdaki mesafeyi sifirlayarak.
Bir anlığına ona her şeyi anlatmayı düşündüm. Belki de anlatmalıydım. Aras'ın bana yardım edebileceğini biliyordum. Ama aynı zamanda ne yapacağını da biliyordum. Emre'nin karşısına dikilecek, onu karşısına almaktan çekinmeyecekti. Sonra da bütün bunların bedelini o ödeyecekti.
Buna izin veremezdim.
"Hiçbir şey saklamıyorum."
Aras gözlerini yüzümde gezdirdi. Söylediklerime inanmadığı her hâlinden belliydi.
"Bana bakıp bir de yalan söyleme, Nazlı."
"Yalan söylemiyorum."
"Peki, o zaman neden gözlerimin içine bakamıyorsun?"
İstemeden bakışlarımı ondan kaçırdım. Bunu fark etmesi uzun sürmedi.
"Bak, ne olduğunu bilmiyorum. Ama bir şeylerin değiştiğinin farkındayım. Bir anda benimle konuşmayı kesiyorsun, karşılaştığımızda yolunu değiştiriyorsun. Üstelik bunu neden yaptığını sorduğumda da hiçbir şey söylemiyorsun."
"Belki de artık eskisi gibi konuşmak istemiyorumdur."
"Buna sen de inanmıyorsun."
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Ne söylersem söyleyeyim beni ikna etmeyecekti.
"Aras, lütfen. Beni rahat bırak."
Bu kez sesim düşündüğümden daha yumuşak çıkmıştı. Aras bir süre sessiz kaldı. Yüzündeki ifade değişti. Sanki söyleyeceği bir sürü şey vardı ama hangisini söylemesi gerektiğine karar veremiyordu.
"Benden yardım istemek bu kadar zor mu?" diye sordu sonunda.
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Bu seninle ilgili değil."
"Öyleyse neyle ilgili?"
Cevap vermedim. Çünkü vereceğim her cevap beni gerçeğe biraz daha yaklaştıracaktı.
Aras derin bir nefes aldı. Sonra kapının önünden çekildi.
"Peki. Şimdilik git."
Hiç beklemeden kapıya yöneldim. Tam çıkacakken arkamdan yeniden seslendi.
"Ama bunu böyle bırakmayacağım, Nazlı."
Duraksadım. Arkama dönmedim.
"Ne yaparsan yap, benden bir cevap alamayacaksın."
"Bunu zaman gösterecek."
Kapıyı açıp dışarı çıktım. Koridora adım attığımda derin bir nefes aldım. Aras'ın peşimi bırakmayacağını biliyordum.
Ve en kötüsü, bir yanım onun bırakmamasını istiyordu.
Son dersin bitmesiyle birlikte eşyalarımı hızlıca topladım. Bugün okuldan mümkün olduğunca çabuk ayrılmak istiyordum. Aras'la karşılaşmadan çıkabilirsem belki biraz olsun rahatlayabilirdim.
Sınıftan çıkıp merdivenlere yöneldiğim sırada bahçe kapısının yakınında duran iki kişiyi fark ettim. Birinin yüzünü görür görmez adımlarım yavaşladı.
Emre.
Yanındaki çocukla konuşuyordu. Bizi henüz fark etmemişti. Bir an olduğum yerde kalakaldım. Sonra istemsizce etrafıma bakındım. Aras'ın nerede olduğunu kontrol etmek istiyordum.
"Kimi gözetliyorsun?" diye arkamdan gelen bir sesle irkildim.
"Aras, ödümü kopardın ulan!" diyerek onu geriye doğru ittim.
"Gitmeyecek misin?" diye sordu merdivenlerin başında hareketsiz bir şekilde dururken.
Emre'nin bizi birlikte görme ihtimalini ortadan kaldırmak için hemen bir yalan uydurdum.
"Defterimi masamın üzerinde unuttum. Onu almam lazım."
"Nazlı... Masanın üzerinde bir şey yok. Ben senden sonra çıktığım için biliyorum."
Gözlerimi ondan kaçırarak sessizce iç çektim.
"Hani senin nazik olmadığını söylemiştim ya... Eğer beni şimdi merdivenlerden inmeye bırakırsan nazik bir insan olduğuna inanacağım."
"Tamamdır o zaman. Hanımlar önden." diyerek eliyle merdivenleri işaret etti.
Hiç sorgulamadan kabul etmesine şaşırmadım değildi ama yine de bir şey demeden hemen merdivenlerden aşağı doğru yürüdüm.
Tam Emre'nin bulunduğu kata varmıştım ki birden arkamdan Aras'ın sesi geldi.
"Nazlı! İşte buradasın. Her yerde seni arıyordum. Benimle acil konuşmak istediğini söylemiştin. Hemen geldim. İstersen bahçeye çıkalım."
Olduğum yerde dondum. Aras, "Nazlı!" diye bağırdığı an Emre'nin yüzü bize doğru dönmüştü bile.
Gözlerim kocaman açılmış bir şekilde Aras'a bakıyordum.
"Ne yapıyorsun?" diye yalnızca onun duyabileceği şekilde fısıldadım.
Aras sadece sırıttı ve elini belime koyarak beni aşağı inen merdivenlere doğru yönlendirdi.
Tam Emre'nin görüş alanından çıkıp okuldan uzaklaştığımızda hemen Aras'a dönüp koluna bir tane indirdim.
"Ah ulan! Kolumu kırdın resmen."
"Sen ne yaptığını sanıyorsun?"
"Eğer bana doğruyu söylemiş olsaydın buna hiç gerek kalmayacaktı. Suçlu sensin, ben değil."
Koluna bir tane daha indirdim.
"Bir kez olsun söylediklerimde yalan aramasan olmuyor zaten. Ben sana bir şey yok diyorsam bir şey yoktur."
"Sen de benim söylediklerimi ciddiye almayı öğren. Eğer bir sorun çıkarsa her şeyi kendin halletmeye çalışma demiştim ama sen dinlemedin."
"Dinlemedim çünkü bir sorun çıkmadı."
"Nazlı... Az önce Emre'nin önünde seninle konuştum diye yüzün kireç gibi oldu. Çocuk resmen seni benimle tehdit etmiş."
"Eğer öyle bir şey olsaydı zerre umurumda olmazdı. Hatta senden kurtulacağım için mutlu bile olurdum."
"Eğer yaralanmam seni mutlu etseydi şimdiye kadar hiçbir yarama pansuman yapmazdın."
Hiçbir şey diyemedim. İç çekerek, kaşlarım hâlâ çatık bir şekilde başka bir yöne baktım.
"Merak etme, bana bir şey olmaz. Diyelim ki yine elime ufak bir çizik oldu, sen güzelce sararsın. Bir şeyciğim kalmaz."
"Geber ulan!" diye bağırdım ve onu göğsünden geriye doğru ittim.
"Ben sana benim işlerime karışma demiştim. Artık seni uyarmaktan gerçekten çok yoruldum."
"Tek yorulan sen değilsin. Yorulduğun kadar başka insanları da yoruyorsun."
"Ne dedin sen?" dedim ona daha da yaklaşarak.
"Ben senin başına bir şey gelmesin diye uğraşıyorum ve sen önüme geçmiş, insanları yorduğumu söylüyorsun."
"Hayır, sen beni yanlış anladın..."
"Yaklaşma." dedim geriye doğru adımlayarak.
Aras yine tam bir şey söyleyecekti ki hemen arkamı dönüp oradan uzaklaştım.
Nazlı'nın arkasından uzaklaşmasını izlerken Aras olduğu yerde kaldı. Birkaç saniye sonra derin bir nefes verdi. Elini yüzüne götürüp gözlerini ovuşturdu, ardından parmaklarını saçlarının arasından geçirerek saçlarını dağıttı.
"Salak herif..." diye kendi kendine söylendi.
Az önce söyledikleri zihninde yeniden canlandı. Nazlı'nın yüzündeki kırgın ifadeyi hatırlayınca çenesini sıktı.
Kendisini korumaya çalışan kıza, başkalarını yorduğunu söylemişti.
Başını geriye yaslayıp gözlerini kısa bir süre kapattı. Sonra yeniden elini saçlarının arasından geçirdi.
"İyi halt ettin, Aras."
Nazlı'nın ona son bakışını düşündü. Söylediği sözlerin onu ne kadar incittiğini anlamıştı. Üstelik bunu fark ettiği hâlde arkasından gitmemişti.
Bir süre olduğu yerde bekledi. Sonunda derin bir nefes alıp çantasını omzuna geçirdi.
Bu kez onunla konuşmaya çalışmadan önce nasıl konuşması gerektiğini düşünmesi gerekiyordu.
Bölüm etkileşimi
