Bölümler 18Şu an: Bölüm 4
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime
- 5 Bölüm 43.509 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime
- 8 Bölüm 73.232 kelime
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime
- 11 Bölüm 102.383 kelime
- 12 Bölüm 112.458 kelime
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ertesi gün okulun gri beton koridorları, sabahın ilk saatlerinde her zamanki uğultusuyla doluydu. Haftanın ilk günü olmasına rağmen okul bahçesindeki ve koridorlardaki havanın odağında tek bir konu vardı: Dağ kampı ve patikada yaşanan o kaza.
Sırt çantamı omzuma asmış, hafifçe zonklamaya devam eden şakağım ve sarılı elimle dolabımın önüne kadar gelmiştim. Kapağı açıp defterlerimi yerleştirmeye başladığım sırada arkamdan gelen hızlı ayak seslerini duydum.
Defne, nefes nefese tam yanımda bitti. Gözleri merakla kocaman açılmış, doğrudan şakağımdaki hafif morluğa ve sarılı elime kilitlenmişti.
"Sonunda geldin!" dedi Defne, sesini koridordakiler duymasın diye alçaltarak ama heyecanını gizleyemeyerek. "Kızım, dünden beri meraktan çatladım! Kamp grubundaki mesajlaşmaları okumadın bile, telefonlara da bakmadın. Çabuk her şeyi baştan sona anlatıyorsun!"
Derin bir nefes alıp dolabımın kapağını hafifçe çarparak kapattım. "Abartılacak hiçbir şey yok Defne. Sadece patikada yürürken dengemi kaybettim, Aras da yanımdaydı, birlikte kaydık. Hepsi bu."
Defne gözlerini devirdi, kollarını göğsünde kavuşturdu. "Bana bak Nazlı, beni geçiştirmeye çalışma. Bütün sınıf başka şey konuşuyor! Sığınaktaki o iki saat boyunca ne oldu? Aras'ın kolu niye o kadar kötü durumdaydı da revire bile gitmek istemedi? Üstelik otobüste..." Defne burada sesini iyice fısıltıya düşürdü, "Otobüste Aras'ın omzunda uyuduğun doğru mu?"
Yanaklarıma aniden bir sıcaklık bastı, yüzüm hafifçe pembeleşti ama ifademi hemen toparladım. "Defne! Kim uyduruyor bu saçmalıkları?"
"Kerem gördüm dedi!" diye araya girdi Defne, heyecanla. "Otobüsten inerken Aras'ın omzundan kalkmışsın, yüzün kıpkırmızıymış, hatta Aras'a 'Sus ulan, öldüreceğim seni' diye bağırıp kaçmışsın! Doğru mu bu?"
Alnımı elime yaslayıp sabır diler gibi gözlerimi kapattım. "Kerem her zamanki gibi olayları kafasına göre çarpıtıyor. Başım çok ağrıyordu, mide bulantımdan gözümü açamıyordum. Otobüs virajda aniden savrulunca kafam yana kaymış, yanlışlıkla omzuna denk gelmişim. Ben fark ettiğim an zaten kalktım."
Defne şüpheci bir ifadeyle kaşlarını kaldırdı. "Yanlışlıkla mı? Nazlı, sen normalde Aras yanına bir metre yaklaşsa ortalığı ayağa kaldırırsın. Adamın omzunda uyumuşsun, fark etmedim diyorsun. Üstelik Aras seni uyandırmamak için iki saat boyunca tek milim kıpırdamamış. Berk söyledi, Aras'ın kolu zaten sakatmış, omzunu kasılmaktan mahvetmiş sırf sen rahat uyu diye."
Bu ayrıntıyı duyduğumda kalbimde tuhaf, anlık bir sıkışma hissettim ama hızla o hissi geri ittirdim. "Sırf laf sokacak malzeme çıksın diye yapmıştır," dedim sert görünmeye çalışarak. "Biliyorsun onun huyunu. Yol boyunca bana laf atıp durdu zaten."
"Peki sığınakta?" dedi Defne, gözlerini gözlerime dikerek. "Fırtına çıkıp o küçük kayalığa sığınmışsınız."
Bakışlarımı kaçırdım. O an sığınaktaki buz gibi hava, Aras'ın titremesi ve kendi montumu onun omuzlarına bırakırkenki o alaycı bakışları bir an zihnimde canlandı. "Bana montunu verdi ama ben istemedim," dedim fısıltıyla. "Kendi kafasına göre verdi. 'Hastalanırsan senle uğraşamam' dedi, geri almaya da yanaşmadı. Tamamen kendi şovculuğu."
"Nazlı..." Defne yaklaşarak elini omzuma koydu, sesi bu kez çok daha yumuşak ve ciddi çıkıyordu. "Siz uzun zamandır birbirinizi yemekten başka bir şey yapmıyorsunuz, tamam. Ama bu kampta yaşananlar sırf atışmaktan ibaret değil gibi duruyor. Aras seni korumak için elini, kolunu yaraladı. Sen de az önce adını duyduğunda bile panikliyorsun. Aranızda ne geçiyor gerçekten?"
Arkadaşımın gözlerindeki o sorgulayıcı ve dürüst ifadeye baktım. Göğsümdeki o karmakarışık hissi tarif etmek imkânsızdı; Aras'a duyduğum öfke, onun sinir bozucu rahatlığı ve aynı zamanda o sığınakta ya da otobüste hissettiğim o tuhaf, hiç alışık olmadığım güven duygusu...
"Aramızda hiçbir şey geçmiyor, Defne," dedim, sesimi bu kez olabildiğince net tutmaya çalışarak. "Aras neyse yine o. Sinir bozucu, ukala ve ukalalığından ne yapacağını bilemeyen biri. Ben de ondan nefret etmeye devam ediyorum. Bu kadar."
"Nefret ediyorsun yani?" dedi Defne, dudağının kenarıyla gülümseyerek.
"Nefret ediyorum," dedim kararlılıkla.
Tam o sırada koridorun diğer ucundan gelen gürültüyle ikimiz de o tarafa döndük. Aras, kolundaki sargısıyla sınıftan içeri girmek üzereydi. Merdivenlerin başında durup başını çevirdi ve gözleri tam o anda beni buldu. Yüzünde yine o bildik, hafif ve inatçı tebessüm belirdi. Bana kısa bir an baktıktan sonra hiçbir şey söylemeden sınıfa geçti.
Defne, o an Aras'ın arkasından nasıl baktığımı kaçırmadı. "Hıhı," dedi imalı bir tonla, "kesinlikle nefret ediyorsun."
Ona ters bir bakış fırlatıp çantamı kavradım ve "Siz sınıf olarak beni sinir etmeye yemin mi ettiniz?" diyerek hızlı adımlarla sınıfa doğru yürümeye başladım.
Sınıfın kapısı açıldığında içeri giren edebiyat öğretmeni Ahmet Bey, elindeki yoklama defterini ve birkaçı yıpranmış kitapçığı kürsüye bıraktı. Henüz derse geçmeden, ciddi ve net bir ses tonuyla tüm sınıfa dönerek konuştu:
"Gençler, sessizlik lütfen. Oturun yerlerinize," dedi Ahmet Bey. "Biliyorsunuz, geleneksel okullar arası bilgi yarışması bu yıl bizim okulda düzenlenecek ve her sınıf kendi ekibini kurmak zorunda. Öğretmenlerle uzun uzun düşündük. İkiniz de bu sınıfın en iyisisiniz, bu yüzden diğer sınıflara karşı yarışmakta sizi seçtim ve isimlerinizi müdüre verdim."
Ahmet Bey duraksadı ve gözlerini sınıfın sıralarında oturan iki kişiye dikti:
"12-A'yı Nazlı ve Aras temsil edecek."
Sınıfta hafif bir mırıltı dalgası yayılırken, Ahmet Bey sözlerine kaldığı yerden devam etti:
"Çalışmak için bir haftanız var. Kitapçığı size dersten sonra veririm, ondan çalışırsınız. Şimdi açın bakalım kitapları..."
Aras, hocanın adını söylemesiyle birlikte hafifçe arkasına yaslandı, kollarını göğsünde kavuşturdu ve başını yana eğerek solundaki sırada oturan bana baktı. Yeşil gözlerinde her zamanki o alaycı pırıltı vardı ama aramızda herhangi bir konuşma geçmedi. Ben ise bakışlarımı tahtaya dikmiş, çenemi sıkmış ve tek bir kelime bile etmeden önümdeki deftere bakıyordum; içimdeki o büyük öfkeyle birlikte yarışmanın kaçınılmaz olduğunu artık kabullenmek zorundaydım.
Ders zili çaldığında sınıftakiler hızla eşyalarını toplayıp dışarı çıkmaya başladı. Masamın üzerindeki defteri çabucak çantama tıkıp direkt Ahmet Bey'in kürsüsüne doğru adımladım. Aynı anda, yan sıradan kalkan Aras da ağır adımlarla öğretmen masasına yanaşmıştı.
Ahmet Bey, masasındaki evrakları toparlarken ikimizin de karşısında belirdiğini görünce başını kaldırdı. Yan yana duran ikimize bakıp hafifçe tebessüm etti.
"Aferin, hemen geldiniz," dedi Ahmet Bey. Çantasından çıkardığı iki kalın yarışma çalışma kitapçığını masanın üzerine bıraktı. "Sorular genelde bu kapsama paralel çıkacak. Sınıfın yükü sizin omuzlarınızda ama ikinize de güvenim tam."
Masadaki kitapçıklardan birini hızla çekip aldım. Yüzümdeki gerginlik ve öfke o kadar belirgindi ki, Ahmet Bey durumu fark etse de bir şey söylememeyi tercih etti.
Aras ise diğer kitapçığı alırken tek bir kelime dahi etmedi. Yüzündeki o sakin ve alaycı ifadeyi koruyarak sadece başıyla hocaya teşekkür etti. Hemen yanımda duruyor, öfkeden alev alev yanan hâlimi ve sıktığım yumruklarımı gayet iyi hissediyordu. Ancak bilerek tek bir laf atıp kışkırtmadı; sessizce patlamaya hazır hâlimi izlemek bile şu an onun için yeterince eğlenceliydi.
Aras'a dönüp yüzüne bile bakmadan arkamı döndüm ve fırtına gibi sınıftan dışarı fırladım. Koridorun ortasında adımlarımı hızlandırırken elimdeki kitapçığı neredeyse buruşturacak kadar sıkı tutuyordum.
Sınıfın ortasında öfkeden soluk soluğa dururken Defne bir anda yanıma koşarak geldi. Hâlimi, özellikle de sıkıca kavradığım kitapçığı görünce durumu anladı. Hiç lafı uzatmadan hızlıca koluma girdi, omzumdaki sırt çantamı nazikçe alıp kendi omzuna astı ve diğer elindeki montu omuzlarıma doğru bıraktı.
"Yürü bakalım, biraz temiz hava alalım," dedi Defne, direnmeme izin vermeden beni okul bahçesine doğru çekiştirirken. "Biraz soğuk hava yüzüne vursun yoksa okulda patlama yaşanacak. Bak seni anlıyorum, çok kızgınsın ama iyi tarafından bak... Öğretmen size iki ayrı kitap verdi. Ya sadece bir tane verip ikinize de birlikte çalışmanızı söyleseydi?"
Okul bahçesinin serin rüzgârı yüzüme çarptığında derin bir soluk aldım. Omuzlarımdaki montu düzeltirken Defne'nin son cümlesiyle olduğum yerde durdum. Gözlerim irileşti; kafamda o korkunç senaryo canlandı: Aynı kitapçığı paylaşmak, aynı masaya kapanmak, yan yana çalışmak...
Düşüncesi bile tüylerimi ürpertiyordu.
Hızla başımı sallayıp o düşünceyi zihnimden uzaklaştırdım ve derin bir iç çekerek ellerimi montumun ceplerine soktum. "Haklısın," diye mırıldandım, sesim biraz olsun yumuşamıştı. "Tek bir kitap olsaydı herhalde ilk dakikada o kitapçığı Aras'ın kafasına geçirir, disiplin kurulunu boylardım."
Defne rahat bir nefes alıp güldü. "Gördün mü? Her şeyin daha kötüsü olabilirdi. En azından kendi kitapçığın var, ayrı köşelerde çalışırsınız, yarışma günü de çıkarsınız kürsüye, işinizi bitirip inersiniz. Aras'la hiç muhatap olmana bile gerek kalmaz."
...
Ahmet hocanın verdiği yarışma kitapçığını adeta hayatımın tek odağı haline getirmiştim. Her teneffüs sırasında masamın üzerindeki test kitaplarına gömülüyor, ders aralarında kütüphaneden çıkmıyor, akşamları ise odamda masamın başında saatlerce dirsek çürütüyordum. Aras'a muhtaç olmadığımı, onunla tek bir bilgi bile paylaşmadan bu yarışmayı sırtlayabileceğimi kendime ve tüm okula kanıtlamak istiyordum.
Aras ise tam tersine, dışarıdan bakıldığında inanılmaz derecede rahattı. Derslerde yine arkasına yaslanıyor, sol kolundaki sargıyı yavaş yavaş hafifletirken bahçede arkadaşlarıyla takılmaya devam ediyordu. Ancak dikkatli bakan birinin gözünden kaçmayacak bir şey vardı: Ne zaman kafamı bir testten kaldırsam veya kütüphaneye doğru hızlı adımlarla yürüsem, Aras'ın yeşil gözleri beni takip ediyordu. Birbirimizin yanından geçerken koridorlarda tek bir kelime dahi etmedik. Ben bakışlarımı tam karşıya kilitliyor, Aras ise sadece dudaklarında beliren o belli belirsiz, meydan okuyan gülümsemeyle rüzgâr gibi geçişimi izliyordu. Aramızdaki bu tam sessizlik, bağrışıp atışmamızdan çok daha ağır ve gergin bir hava yaratıyordu.
Ve sonunda, beklenen büyük gün geldi.
Perşembe sabahı, okulun büyük konferans salonu tıklım tıklımdı. Sahnenin iki yanına kurulmuş dev ışıklar, ortadaki uzun masayı aydınlatıyordu. Tüm sınıflar kendi temsilcilerini desteklemek için tribünleri doldurmuş, pankartlar ve tezahüratlarla salonu bir bayram yerine çevirmişti.
Kuliste aynanın karşısında durmuş, omuzlarımdaki resmî okul gömleğini düzeltiyordum. Kalbim adeta göğüs kafesimi delip çıkacakmış gibi çarpıyordu. Avuç içlerim terlemiş, şakağımdaki hafif sızı heyecanla birlikte yeniden nüksetmişti. Yüzümü soğuk suyla yıkamak için lavaboya doğru adımladığım sırada kulis kapısının yanında duran gölgeyi fark ettim.
Aras, sırtını duvara yaslamış, elleri ceplerinde beni bekliyordu. Bir haftadır ilk kez bu kadar yakınımdaydı ve ilk kez göz göze geliyorduk.
Duraksadım, çenemi dikleştirip yanından geçmeye çalıştım.
Aras duvardan doğruldu, aramızdaki mesafeyi birkaç adımla kapattı. Tam önümde durduğunda omuzlarımın ne kadar kasıldığını net bir şekilde görebiliyordu. "Tüm hafta boyunca o kitapçığın canına okudun, biliyorum," dedi Aras, sesi bu kez alaydan uzaktı. "Bütün soruları tek başına yanıtlayabileceğini sanıyorsan, yanılıyorsun."
Hızla başımı çevirip doğrudan gözlerinin içine baktım. Yanaklarım anında kızarmıştı ama geri adım atmadım. "Sanmıyorum, biliyorum. Senin o sorumsuzluğuna güvenerek bu sahneye çıkacak değildim."
Aras hafifçe gülümsedi. "Ben de boş durmadım, direktör. Ama olay soru bilmek değil. Orada bir sınıfı temsil ediyoruz. Sadece kendi kafanın dikine gidersen, o sahnede batarız."
"Sen sadece arkamda dur ve gölge etme, yeter," dedim sertçe ve Aras'ın yanıt vermesine fırsat kalmadan sahneye açılan kapıya doğru yürüdüm.
Salon, sunucunun sunumuyla adeta yıkılıyordu. Aras'la sahneye çıktığımızda 11-A'dan yükselen alkış ve tezahürat fırtınası salonu kapladı. İkimiz, kendimize ayrılan masanın arkasına geçip yerleştik. Masanın üzerindeki tek bir butona ve önümüzdeki boş kâğıt kalemlere baktım.
Yarışma oldukça sert başladı. İlk turlarda edebiyat, tarih ve genel kültür soruları geldi. İnanılmaz bir hızla butona basıyor, sorunun daha yarısı okunmadan doğru cevapları veriyordum. 11-B ve 12-D sınıfları puan kaybettikçe 12-A öne geçiyordu. Ancak bu hırsım ve heyecanım, dikkatsizliği de beraberinde getirmeye başladı.
Yedinci soruya gelindiğinde sunucu mikrofona yaklaştı: "Aşağıdaki fizik denkleminde verilen..."
Soru daha biter bitmez elimi uzattım ama tam butona basacağım sırada Aras'ın güçlü eli aniden bileğimi havada yakaladı.
Şaşkınlıkla ve öfkeyle başımı Aras'a çevirdim. "Ne yapıyorsun?!" diye fısıldadım hışımla.
Aras bileğimi bırakmadı, aksine sıkıca tutarak sorunun devamını dinlememi sağladı. Sunucu sorunun son cümlesini okudu: "...değişkenin eksi değer aldığı durum göz önüne alındığında sonuç ne olur?"
Soru tuzaklıydı; eğer aceleyle ilk kurguladığım cevabı verseydim, yanlış şıkkı seçecek ve takımımızı büyük bir puan kaybına uğratacaktım.
Aras, gözlerimdeki o anlık idraki gördüğünde bileğimi yavaşça bıraktı. Ardından kendi elini uzatıp soğukkanlılıkla butona bastı. Mikrofona doğru eğilerek, pürüzsüz ve kendinden emin bir sesle doğru cevabı verdi.
"Doğru cevap! 12-A sınıfı puanını artırıyor!"
Salondan büyük bir alkış koparken kalbimin gümbürtüsüyle masaya bakakaldım. Yanımda oturan adama kaçamak bir bakış attım. Aras bana dönmedi bile; sadece önündeki kâğıda bir şeyler karalarken dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsüyordu.
"Yalnız gitmeye çalışırsan devrilirsin," diye fısıldadı Aras, gözlerini sahneden ayırmadan. "Bırak biraz da ben yükü alayım."
Derin bir nefes verdim, içimdeki o aşılmaz gurur duvarı ilk kez hafifçe sarsılmıştı. Göğsümdeki o sıkışma yerini garip, güvenli bir ritme bıraktı. Yarışmanın geri kalanında kelimenin tam anlamıyla bir makine gibi çalışmaya başladık; ben sözel ve mantık sorularında şimşek gibi çakarken, Aras sayısal ve analitik soruları soğukkanlılıkla avlıyordu.
Son soruya girildiğinde 12-A ile 12-C baş başaydı. Bütün salon nefesini tutmuş, sahnedeki iki genci izliyordu.
Sunucu, elindeki altın rengi zarfı yavaşça açtı ve mikrofona doğru eğildi. Salonun içindeki sessizlik o kadar derindi ki neredeyse herkesin kalp atışları duyulabilirdi.
"Ve yarışmanın kazananını belirleyecek son soru geliyor," dedi sunucu heyecan dolu bir sesle. "Büyük Ödül ve şampiyonluk için değer mi? Dinleyin: 'Kuantum mekaniğindeki dalga fonksiyonunun çöküşü ilkesiyle birlikte, felsefi olarak determinizme meydan okuyan ilk temel yaklaşım hangi kuram veya paradoksa dayanır?'"
Soru havada asılı kaldığında, 12-C sınıfının masasındaki öğrencilerin yüzlerindeki o tereddüt ve belirsizlik anında göze çarptı. Göz ucuyla rakip masanın paniklediğini ve cevabı bilmediğini fark ettim. Yanımda oturan Aras'a doğru döndüm; Aras da tam o anda kafasını çevirmiş, doğrudan bana bakıyordu. Yeşil gözlerindeki o kendine güvenen, net ifade her şeyi anlatıyordu: Aras cevaptan kesinlikle emindi.
Bu kez direnmeyi, gurur yapmayı bir kenara bıraktım. Hafifçe başımı sallayarak Aras'a alanı bıraktım ve butona basması için ona izin verdim.
Aras, bu sessiz onayımı alır almaz elini uzatıp butona bastı. Salonda yankılanan sesin ardından mikrofona eğildi:
"Kopenhag Yorumu ve Heisenberg Belirsizlik İlkesi."
Birkaç saniyelik o mutlak sessizliğin ardından jüri başkanı tebessümle mikrofona konuştu: "Kesinlikle doğru! 12-A sınıfı yarışmayı birincilikle tamamlıyor!"
O an salondaki tüm 12-A sınıfı adeta ayağa fırladı. Tribünlerden yükselen sevinç çığlıkları, alkışlar ve tezahürat fırtınası salonu kapladı. Defne ve Kerem en ön sırada havaya zıplıyor, tüm sınıf birbirine sarılarak bu büyük zaferi kutluyordu.
Sahnedeki coşku devam ederken Zeynep Hoca ve Ahmet Hoca ellerinde şampiyonluk kupasıyla yanımıza geldiler. Ahmet Hoca gururla gülümseyerek kupayı Aras'la benim ellerime bıraktı. Zeynep Hoca ise mikrofona doğru eğilerek salona seslendi: "Gösterdikleri bu üstün başarı ve sergiledikleri muazzam takım ruhuyla 12-A sınıfını okulumuzun 'Altın Sınıfı' ilan ediyoruz!"
Salondan bir kez daha büyük bir alkış tufanı koptu.
"Hadi bakalım, şimdi bu tarihi anı ölümsüzleştirelim!" dedi Ahmet Hoca heyecanla. Fotoğraf Çekim için Zeynep Hoca sağ tarafıma, Ahmet Hoca ise Aras'ın sol tarafına geçti. İki öğretmen de kupayı ortada tutan bizi kareye sığdırmak için iki yandan hafifçe sıkıştırınca dengemizi kaybetmemek için aniden birbirimize doğru itildik.
Omuzlarımız ve bedenlerimiz sertçe birbirine çarptı.
Aras'ın göğsüne doğru hafifçe savrulduğumda refleksle başımı kaldırdım. Aras da tam o anda başını aşağıya indirmişti ve aramızdaki mesafe bir anda yok denecek kadar azaldı. İkimizin de nefesi kesildi; etraftaki bağrışmalar, alkışlar ve uğultu o saniye boyunca sanki tamamen silindi. Yeşil ve kahverengi gözler, aramızdaki o hiç sönmeyen gerilim ve yeni başlayan garip çekimle birbirine kilitlendi.
Ve tam o bakıştığımız, zamanın durduğu anda flaş patladı.
Kamera, arkada kupa, yanlarda gururlu öğretmenler ve ortada birbirimizin gözlerinin içinde kaybolmuş iki rakibin o anını sonsuza dek dondurdu.
Spor salonundaki kalabalık yavaş yavaş dağılırken diğer sınıflar çoktan dışarı çıkmış, salonda yalnızca zaferin tadını çıkaran 12-A kalmıştı. Kürsüden aşağı indiğimde ayaklarım sanki yere basmıyordu. Daha adımlarımı yeni tamamlamıştım ki Defne sevinç çığlıkları atarak koştu ve doğrudan boynuma atıldı.
Olduğum yerde öylece kaskatı kesildim. Gözlerim aniden doldu; boğazıma oturan o yumru, kalbimin atışını bile gölgeledi. Hayatımda ilk defa, birisi karşılık beklemeden, sadece beni kutlamak ve sevgi göstermek için bana böyle sımsıkı sarılıyordu. Ailemin mesafeli duruşu, evdeki o soğuk ve başarı odaklı düzen, bana dokunulmanın, sıcak bir kucaklaşmanın ne demek olduğunu hiç öğretmemişti. Ne yapacağımı, kollarımı nereye koyacağımı bilemeyerek kollarımı iki yanımda serbest bıraktım.
Defne, bu şaşkınlığımı ve donup kaldığımı hemen fark etti. Durumumdaki o derin kimsesizliği ve bocalamayı hissettiğinde gözleri doldu ama bunu belli etmemeye çalıştı. İki kolumu nazikçe tutup kendi beline doladı, ardından kollarını sırtıma sararak daha da sıkı, koruyucu bir kucaklaşmayla uzun uzun sarıldı.
"Kazandık kızım, duyuyor musun? Sen başardın!" dedi Defne, saçlarıma hafifçe dokunarak.
O anın içinde tamamen donmuştum. Bütün gün boyunca spor salonunda söylenen övgüleri, Zeynep Hoca'nın "Altın Sınıf" sözlerini, hatta Aras'ın bakışlarını bile ilk anda idrak edemedim. Zihnim bomboştu; tek hissettiğim şey, Defne'nin kollarındaki o yabancı ama bir o kadar da sıcak güven duygusuydu.
Arkamızdan gelen Aras, salonun çıkış kapısının önünde durmuş, kalabalığın arasından bize bakıyordu. Kolundaki sargıyla hafifçe duvara yaslanmış, bu savunmasız ve dalgın hâlimi sessizce izliyordu. Yeşil gözlerindeki o alaycı pırıltı yerini derin, sessiz bir gözleme bırakmıştı.
Defne sonunda geri çekilip ellerini omuzlarıma koydu ve gülümseyerek yüzüme baktı. "İyi misin Nazlı? Bambaşka bir dünyadaymışsın gibi bakıyorsun."
Yutkundum, gözlerimdeki nemi gizlemeye çalışarak hafifçe başımı salladım. "İyiyim," dedim fısıltıyla, sesim normalden çok daha zayıf çıkmıştı. "Sadece... biraz yorulmuşum."
Aras, uzaktan ikimize son bir kez baktıktan sonra elini hafifçe kaldırıp arkasını döndü ve spor salonundan çıktı. Ben ise Defne'nin yanında hâlâ o kucaklaşmanın şokunu atlatmaya çalışıyor, hayatımda ilk defa hissettiğim bu duygunun kalbimde açtığı devasa boşlukla baş etmeye çalışıyordum.
O günün geri kalanını adeta bir rüya âlemindeymişim gibi geçirdim. Spor salonundan çıkıp sınıfa doğru yürürken etrafımdaki sesler bana boğuk bir su altı uğultusu gibi geliyordu.
Sınıfa geçtiğimizde herkes kutlama havasındaydı. Sınıfın panosuna daha şimdiden "Altın Sınıf 12-A" yazıları asılmış, tahtaya devasa tebrik mesajları çizilmişti. Defne beni sırama oturtup çantama uzandı.
"Nazlı, duyuyor musun beni?" dedi Defne, elini gözümün önünde sallayarak. "Kızım, yarım saattir sana sesleniyorum. Montunu çıkaracak mısın artık? İçerisi pişti."
Gözlerimi kırpıştırarak Defne'ye baktım. Söylenenleri ancak birkaç saniye sonra idrak edebilmiştim. "Efendim? Ah, evet... çıkarayım," diye mırıldandım. Ellerim yavaşça montumun fermuarına gitti ama hareketlerim o kadar donuk ve mekanikti ki Defne bu hâlime merakla bakmaktan kendini alamadı.
"Sen gerçekten iyi misin?" diye sordu Defne, yanımdaki sıraya oturup eğilerek. "Kazanacağız diye o kadar çok stres yaptın ki pilin bitti galiba."
"İyiyim," diye fısıldadım. Ama içimdeki o tuhaf bocalama devam ediyordu. Zihnim, Defne'nin az önce spor salonunda bana nasıl sımsıkı sarıldığında takılı kalmıştı. Kimse bana öyle sarılmamıştı. Evde her başarı, sadece alınması gereken sıradan bir sonuç gibi karşılanır; bir tebrik öpücüğü ya da sıcak bir kucaklaşma asla gelmezdi. Oysa birkaç dakika önce hissettiğim o sıcaklık, yıllardır ördüğüm o kalın ve soğuk duvarları paramparça etmişti.
Tam o sırada Aras sınıfa girdi. Kolundaki sargıyı hafifçe düzeltirken sırasına doğru yürüyordu. Sınıftakilerin "Tebrikler Aras!", "Harikaydın dostum!" nidalarına sadece hafifçe başını sallayarak karşılık verdi.
Sırasına oturmadan önce gözleri bana kaydı.
Hâlâ donuk gözlerle sıramdaki tahta damarlarına bakıyordum; etrafımdaki hengameden tamamen kopuk gibiydim. Aras, yüzümdeki o sarsılmış, savunmasız ifadeyi fark ettiğinde kaşlarını hafifçe çattı. Beni her zaman dik, öfkeli ve savaşmaya hazır görmeye alışkındı. Beni ilk defa böyle kırılgan ve kendi kabuğuma çekilmiş görmek, Aras'ın içindeki o tanıdık koruma içgüdüsünü yeniden uyandırdı.
Aras sırasına otururken bakışlarını benden ayırmadı. Aramızdaki o yarışma stresi ve gerilim artık yerini daha derin, çözülmesi zor bir meraka ve çekime bırakmıştı.
Günün son zili çaldığında eşyalarımı ağır ağır çantama yerleştirdim. Defne koluma girip "Hadi, seni eve kadar bırakayım, bugün tek yürümene izin vermem," dediğinde yine sadece tepkisizce başımı sallamakla yetindim.
Defne, koluma girip beni okul bahçesine doğru yavaş adımlarla yürütürken bakışlarımı bir an bile yerden kaldırmadım. Zihnimin içi hâlâ tam anlamıyla sessizliğe gömülmüştü; etraftaki ayak sesleri, rüzgârın uğultusu ve sınıftan çıkanların konuşmaları sadece arka planda belirsiz bir gürültü olarak kalıyordu.
Koridorun kenarında, kapıya yakın duran Aras ise yaklaştığımı görünce duraksadı. Her zamanki alaycı laflarından birini söylemek için hamle yapacak gibi oldu ama tamamen yere kilitlenmiş gözlerimi, omuzlarımın çöküklüğünü ve adımlarımdaki o donuk bocalama hâlini fark edince tek bir kelime bile edemedi. Söyleyeceği bütün cümleler boğazında tıkandı.
Aras, çenesini sıkıp sadece sessizce geriye çekildi ve yanından geçip gitmeme izin verdi. Yeşil gözlerinde ilk defa ne yapacağını bilemeyen, derin bir merak ve hafif bir endişe vardı. Beni kızdırmaya, benimle atışmaya alışkındı; fakat benim böyle kendi içime kapanmış, savunmasız hâlim Aras'ı tamamen silahsız bırakmıştı.
Ben ise Aras'ın hemen yanımdan geçtiğini bile fark etmedim. Başımı yerden bir milim dahi kaldırmadan, Defne'nin rehberliğinde okulun demir kapısından dışarı doğru adımlamaya devam ettim. Kalbimde, hayatımda ilk kez hissettiğim o karşılıksız sıcaklığın yarattığı deprem hâlâ sürüyordu.
Okul bahçesini geride bırakıp sessiz sokakta ilerlerken Defne yanımdaki hâlimi endişeyle izlemeye devam ediyordu. Adımlarım gergindi, bakışlarım sabit bir noktada çakılı kalmıştı ve dudaklarımdan tek bir kelime bile çıkmıyordu. Zafer kazandığımız bir günde böyle kendi içime kapanmam hiç normal değildi.
"Nazlı..." dedi Defne, adımlarını yavaşlatıp kolumu daha sıkı tutarak. "Konuşmayacak mısın gerçekten? Bütün gün bir garipsin. Yarışmayı kazandık, herkes çıldırdı ama sen sanki burada değil gibisin. Bir şey oldu, değil mi? Söyle lütfen, ne oldu?"
Cevap vermedim. Sadece adımlarımı hızlandırmaya çalıştım, başımı biraz daha öne eğdim.
Defne bu sefer daha kararlı bir şekilde önüme geçip beni durdurdu. Omuzlarımdan tutup doğrudan gözlerimin içine bakmaya çalıştı. "Bak bana Nazlı. Beni geçiştirmeye çalışma. Koridorda, salonda, şimdi... Bambaşka bir yerdesin. İçine atıp durma, bana anlatmak zorundasın. Ne sıktı canını bu kadar?"
Gün boyu zorla tuttuğum tüm savunma mekanizmalarım, Defne'nin bu diretmesiyle aniden un ufak oldu. Boğazımda biriken o koca yumru patladı.
Gözlerimden aniden yaşlar süzülmeye başladı. Hiç ses çıkarmadan, bir an içinde yanaklarım ıslanmıştı. Başımı iki yana salladım, çenem titriyordu. Artık dayanacak gücüm kalmamıştı.
"Bana..." dedim, hıçkırığım sesimi keserken. "...bana ilk defa birisi sarıldı."
Sözler ağzımdan çıkar çıkmaz başımı öne eğip Defne'nin omzuna bıraktım. Yıllardır sırtımda taşıdığım yalnızlığın ve hiç hissetmediğim şefkatin ağırlığı tek bir cümlede dökülmüştü.
Defne duyduğu bu tek cümleyle adeta sarsıldı. İçinde hissettiği derin sızıyla kollarını hemen sırtıma doladı ve beni kendine çekti. Defne'nin omzunda sessiz sessiz ağlarken sokaktaki rüzgâr hafifçe esiyordu. Yıllardır her şeye ve herkese karşı dimdik duran o güçlü, sert kız; ilk defa içindeki küçük, yaralı çocukla yüzleşiyordu.
Kısa bir sürenin ardından başımı Defne'nin omzundan çektim ve gözyaşlarımı silmeye başladım. "Özür dilerim, seni de buraya kadar yordum. Sen şimdi kendi yoluna git, burası senin evine ters kalıyor. Şimdi benim evime kadar gelirsen yolun çok uzar, geç de oldu."
"Ama Nazlı..." diye itiraz etmek için bir adım attı ama kararlı bir şekilde geri çekildim.
"Lütfen Defne," dedim, gözlerimdeki o kırılganlığı gizlemek için bakışlarımı başka bir yöne çevirerek. "Yalnız kalmaya ihtiyacım var. Yarın okulda görüşürüz, söz veriyorum."
Defne yüzümdeki o net ifadeyi görünce daha fazla ısrar edemedi. İçindeki huzursuzluk tamamen geçmese de başını salladı. "Tamam," dedi yumuşak bir sesle. "Ama eve varınca bana mesaj atacaksın, unutmak yok."
"Atarım," diye mırıldandım.
Defne arkasını dönüp gitmeden önce son bir kez endişeyle baktı, ardından hızlı adımlarla kendi evinin yoluna koyuldu.
Sokak ortasında yapayalnız kaldığımda derin bir nefes aldım. Etrafımdaki sessizlik üzerime çökerken adımlarımı kendi evime doğru yönlendirdim.
Bölüm etkileşimi
