Kaldığımız yerden kitap kapağı

3. bölüm / 18

Bölüm 2

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 2

Sonraki iki hafta, Aras ile benim için tam anlamıyla bir yıpratma savaşına dönüştü.
Her gün son ders zilinin ardından üst kattaki salonda buluşuyorduk. Tozun, boyanın ve eski eşyaların arasında, sanki aynı amaç için değil de birbirimize karşı savaşıyormuşuz gibi çalışıyorduk. Aramızdaki mesafe bir türlü azalmıyordu. Aksine, her geçen gün en küçük detay bile yeni bir tartışmanın bahanesine dönüşüyordu.
Aras, her şeyi cetvelle ölçer gibi kontrol etme alışkanlığımla dalga geçip duruyordu. Üstelik bunu yapmakla kalmıyor, özellikle benim düzenlediğim şeylerin yerini inadına hafifçe değiştiriyordu. Bazen bir eşyanın birkaç santim kaydığını fark ettiğimde gözlerimi devirmekten kendimi alamıyordum. Bunu bilerek yaptığını biliyordum. En sinir bozucu tarafıysa bundan eğleniyor olmasıydı.
Ben de onun her şeyi 'halledeceğiz' diyerek geçiştirmesine tahammül edemiyordum. Yaptığı her teknik işi en az üç kez kontrol ediyor, gözden kaçırdığı en ufak hatayı bile yüzüne vuruyordum. Bazen bana abarttığımı söylüyordu ama işin sonunda haklı çıktığımda yüzündeki o ifadeyi görmek bütün sinirimi biraz olsun hafifletiyordu.
Yine de onunla uğraşmak düşündüğümden çok daha yorucuydu. Asıl sorun, Aras'ın ne kadar dikkatsiz olduğu ya da benim ne kadar titiz davrandığım değildi. Bir türlü aynı noktada buluşamıyorduk. Sanki ikimiz de karşı tarafın bir adım geri atmasını bekliyorduk.
Perşembe günü öğleden sonra gökyüzü karardı ve bardaktan boşanırcasına bir sağanak başladı. Yağmurun eski binanın çatısına vuran sesi, zaten gergin olan ortamı daha da boğucu hâle getiriyordu. Dışarıdaki hava gibi benim de içim kararmıştı. Üstelik bütün gün Aras'la uğraşmak sabrımı iyice tüketmişti.
Sahnenin köşesindeki kırık basamaklardan birine oturmuş, elimdeki yıpranmış, kapaklı kalın kitaba gömülmüştüm. Bir süredir sayfaların arasında kaybolmaya çalışıyordum. En azından kitap, Aras gibi sürekli sinirimi bozacak bir şey söylemiyordu.
Sahnenin diğer tarafında Aras, sahneye çakılacak yan çıtaları düzeltiyordu. Bir süredir yalnızca çekicin düzenli sesini duyuyordum. Bu sessizlikten memnun olduğumu itiraf etmeliyim. Belki de ilk kez birkaç dakikadır tartışmıyorduk.
Ancak çekicin sesi aniden kesildi.
Başımı kaldırmadan sayfaya bakmaya devam ettim. Aletin yere bırakıldığını, ardından ayak seslerinin bana doğru yaklaştığını duydum. Önce pek önemsemedim. Muhtemelen başka bir malzeme alacaktı.
Fakat ayak sesleri durdu.
Tam önümde.
İstemeden gözlerimi kitaptan ayırdım. Aras, elindeki tozu üstünden silkeleyerek tam tepe noktamda dikiliyordu.
Kaşlarımı hafifçe çattım. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden ona baktım.
"Sabahattin Ali mi?" dedi Aras. Sesi, yağmurun uğultusu arasında alaycı bir tonda yankılandı. "Şaşırtmadı. İnsanların sürekli acı çektiği, herkesin birbirine düşman olduğu o karanlık dünyalar tam senin ruhuna göre tabii."

Gözlerimi kitaptan ayırmadan sayfayı çevirdim. Parmağımı okuduğum satırın üzerinde tutarak başımı kaldırdım. Aras'ın yüzündeki o kendinden memnun ifadeyi görünce içimden derin bir nefes aldım. İki haftadır aynı şey. Bir insanın bu kadar konuşup bu kadar az şey söyleyebilmesi gerçekten inanılmazdı.
"En azından o insanların bir beyni ve hissettikleri gerçek bir acı var. Senin gibi her şeyi oyun zannedip bomboş sırıtmıyorlar."
Aras eğilerek kitabın köşesini parmağıyla hafifçe aşağı doğru itti. Hareketiyle birlikte bakışlarım istemsizce onun eline kaydı, ardından ela gözlerim doğrudan gözleriyle buluştu.
"Hayatı bir savaş alanı sanmaktan ne zaman vazgeçeceksin, Nazlı? Herkese gardını alıp diklenmekten yorulmadın mı?"
Bir anlığına sustum. Söylediği şeyin sinirimi bozmasının nedeni yalnızca beni kışkırtması değildi. Sanki beni tanıyormuş gibi konuşmasıydı. Sanki bütün bunların arkasında ne olduğunu biliyormuş gibi... Oysa hakkımda bildiği tek şey, onunla aynı ortamda bulunmaktan hiç hoşlanmadığımdı.
Kitabı hırsla göğsüme çektim. Gözlerimin öfkeyle parladığını hissedebiliyordum.
"Benim yorulup yorulmamam seni neden bu kadar ilgilendiriyor? Git o çıtalarını çak, Aras. Benim hayatımla ilgili felsefe yapacak zekâya sahip değilsin."
Aras bir an duraksadı. Yüzündeki alaycı gülümseme silinir gibi oldu. Bunu fark etmemek mümkün değildi. Fakat hemen ardından o sinir bozucu gülümseme yeniden dudaklarının kenarına yerleşti.
"Zekâmı hafife alma, direktör. Bir gün o gardını düşürdüğünde ilk göreceğin kişi ben olacağım ve inan bana, o zaman da seninle böyle dalga geçeceğim."
Kaşlarımı çattım. Kendinden bu kadar emin olması gerçekten akıl alır gibi değildi. Sanki gelecekte ne olacağını biliyormuş gibi konuşuyordu. Bir de bana direktör demesi yok muydu... Her söylediğinde ses tonuna özellikle o küçümseyici vurguyu ekliyordu.
"O gün gelmeyecek," dedim dişlerimi sıkarak. "Çünkü senin gibi birine karşı gardımı düşürmek için aklımı kaybetmiş olmam gerekir."
Cümlemin ardından gözlerimi yeniden kitaba indirdim. Konuşmanın bittiğini anlamasını umuyordum. Ama Aras'ın öyle kolayca pes edecek biri olmadığını artık öğrenmiştim.
Üstelik en sinir bozucu olan şey, bütün bunları yaparken neden sürekli benimle uğraşmayı seçtiğini bir türlü anlayamıyor olmamdı.
...
Cuma günü dekor panolarını verniklerken Defne içeri girdiğinde, Aras'la salonun iki ayrı ucunda duruyorduk. Aramızda tek kelime bile geçmiyordu ama bakışlarımız birbirimizi delip geçecek gibiydi. Defne elindeki çay bardaklarını masaya bırakıp derin bir iç çekti.
"Hâlâ birbirinizi bıçaklamamış olmanız mucize," dedi başını iki yana sallayarak. "Aşağıda herkes seçmeleri konuşuyor ama içeride üçüncü dünya savaşı çıkmış gibi bir hava var."
"Arkadaşına söyle," dedim, vernik fırçasını kutunun kenarına sertçe sıyırarak, "sol taraftaki panonun üst kancasını gevşek bırakmış. Yarın biri o panonun altında kalırsa sorumlusu kendisi."
Aras karşı duvardan seslendi: "Arkadaşına söyle Defne, ben o kancayı iki kez sıktım. Ama kendisi her şeye felaket tellallığı yapmadan nefes alamadığı için duvara güvenmek yerine bana sarmayı tercih ediyor."
Defne ellerini havaya kaldırdı. "Ben çekiliyorum. Yarın seçmelerde birbirinizi öldürmeyin yeter."
Pazartesi günü öğleden sonra tiyatro salonunun önündeki koridor ana baba gününe dönmüştü.
İçerideki masanın sol tarafına yerleşmiştim. Önümde kırmızı kaplı değerlendirme dosyam ve tükenmez kalemim duruyordu. Sırtımı dik tutmuş, içeri giren adayları dikkatle süzüyordum. Dışarıdan bakıldığında sakin görünmeye çalışsam da Aras'ın hemen yanımda oturuyor olması sinirlerimi fazlasıyla geriyordu.
O ise masanın sağ tarafına yerleşmiş, sandalyesine neredeyse yayılmıştı. Bir kolunu arkalığa atmış, o kurnaz yeşil gözleriyle içeri giren adayları izliyordu. Rahat tavırları, sanki burada bulunmaktan özellikle keyif alıyormuş gibi görünmesine neden oluyordu.
Adaylar sırayla sahneye çıkıp hazırladıkları tiradları okumaya başladığında, Aras'la aramızdaki çekişme masanın altında açık bir savaşa dönüştü.
Onuncu sınıftan Ahmet sahneye çıktığında eli ayağına dolaşmış, metni titrek bir sesle okurken kâğıdı yere düşürmüştü.
kalemimi kaldırıp dosyasının üzerine kocaman bir eksi işareti koymak üzereydim. "Yetersiz. Sahneye çıktığı an kontrolünü kaybeden bir oyuncuyla iki ay prova yapamayız."
"Dur bir dakika, infaz memuru," dedi Aras, elini dosyamın üzerine koyarak.
Elimi hızla geri çekip ona ters bir bakış fırlattım. Bu adamın her kararıma müdahale etmesi gerçekten sabrımı zorluyordu.
Aras sahneye döndü. "Ahmet! Kâğıdı bırak, derin bir nefes al. Karakter korkak değil, sadece köşeye sıkışmış. Bana bak ve o son cümleyi içinden geldiği gibi bağırarak söyle."
Çocuk yutkundu. Aras'ın meydan okuyan sesinden güç almış olacak ki kâğıdını bir kenara bırakıp son cümleyi öyle çiğ ve doğal bir öfkeyle haykırdı ki salondaki tozlar bile titreşmiş gibiydi.
Aras başını bana çevirip sırıttı. "Ne demiştin, yetersiz mi?"
Dişlerimi sıktım. İstemeye istemeye dosyama bir artı işareti koyarken gözlerimi onunkilere diktim. "Bir tesadüf senin haklı olduğunu kanıtlamaz."
Hemen ardından gelen Melis ise sahneye aşırı bir özgüvenle çıktı. Metnini tek bir tonlama hatası yapmadan, şiir okur gibi mekanik bir kusursuzlukla tamamladı.
Aras notunu dosyasına düşerken başını salladı. "Diksiyonu temiz, sesi güçlü. Alıyoruz."
"Asla," dedim sertçe.
Sahneye döndüm. "Melis, az önce annesini kaybetmiş bir kızı oynadın ama sesin haber bülteni sunar gibiydi. Ezberin kusursuz olabilir ama içinde tek bir damla sahici duygu yok. Tiyatro vitrin mankenliği değildir."
Kızın yüzündeki özgüvenin bir anda dağıldığını gördüm. Afallamış bir hâlde sahneden inerken Aras bana doğru eğildi, kaşlarını çattı.
"Kızı resmen harcadın. Sırf sana benzemiyor diye insanları ezemezsin."
"Ben kimseyi ezmiyorum," dedim gözlerimi kısmış bir hâlde. "Ben sahnede ruhu olan insanlar arıyorum. Senin gibi sadece dış görünüşe ve vitrine kananlar bunu anlayamaz."
"Allahim sen bana sabir ver!"
"Amin!"
İkisi masa başında birbirlerine doğru öfkeyle solurken, salondaki son aday olan Zeynep sahneye çıktı. Sinan'ın başrolü kaptığı o muazzam performanstan sonra sahneye çıkan kız, sahnenin sol tarafına yerleştirilmiş olan ağır, üç metre yüksekliğindeki ahşap fon panosunun önünde durdu.
Monoloğuna başladığı sırada, tavandaki eski demir raydan korkunç, metalik bir gıcırtı yükseldi.
Başımı hızla yukarı kaldırdığımda ilk gördüğüm şey, cuma günü uyardığım sol kancanın tavandaki çürük sıvadan kurtulup boşta sallanması oldu. Kalbim bir anlığına duracak gibi hissettim. Yüz kiloluk ağır ahşap pano, bağlı olduğu tek çelik telin kopmasıyla büyük bir ivmeyle Zeynep'in üzerine doğru devrilmeye başladı.
"Zeynep, çekil!" diye haykırdım.
Salondakilerin dehşet içinde donup kaldığını fark ettim ama ne Aras ne de ben düşünmek için bir saniye bile harcadık.
Masanın üzerinden bir sıçrayışta sahneye atladım. Tek düşündüğüm Zeynep'i o panonun altından çıkarmaktı. Bütün gücümle koşup onu belinden yakaladım ve sahnenin sağ tarafındaki boşluğa doğru savurdum. Ancak onu kurtarmak için yaptığım kontrolsüz hamle dengemi kaybetmeme neden oldu. Ayağım kaydı ve kendimi devrilen panonun kör noktasında buldum.
Başımı kaldırdığımda devasa ahşap bloğun üzerime doğru geldiğini gördüm.
Kaçacak zamanım yoktu.
Tam o anda Aras sahneye adeta bir fırtına gibi daldı. Gözlerindeki dehşeti gördüm. Kendini hiç düşünmeden öne atarak devasa ahşap çerçevenin kenarını iki eliyle havada yakaladı.
Panonun muazzam ağırlığı ve düşüş hızıyla Aras'ın kolları geriye doğru büküldü. Sivri ahşap çıtalardan biri kolunu ve omzunu boydan boya sıyırarak gömleğini parçaladı.
Aras dişlerini kırarcasına sıkarak, damarları boynunda fırlamış bir hâlde panoyu var gücüyle yana doğru itti.
Ağır pano büyük bir gürültüyle, yeri sarsarak Nazlı'nın sadece birkaç santim ötesine, sahne tahtalarını kırarak devrildi. Çıkan toz bulutu ve yankılanan gümbürtü salonu kapladı.
Salonda çığlıklar koptu. Zeynep yerde titriyor, diğer öğrenciler panikle sahneye doğru koşuyordu.
Yerde, tozun ve kırık tahtaların arasında yatarken kalbim göğsümü delecekmiş gibi atıyordu. Başımı kaldırdığımda Aras'ı hemen yanı başımda gördüm. Nefes nefeseydi, sol kolundan süzülen kana aldırmadan ayakta duruyordu. Yeşil gözleri öfkeden ve adrenalinden alev alev yanıyordu.
Hızla ayağa fırlayıp üzerimdeki tozu silkeledim. Aras bana doğru bir adım attı. Yüzündeki ifade rahatlamış olmaktan çok uzaktı; bakışları saf bir öfkeyle doluydu.
"Ulan delimisin kizim sen?!" diye bağırdı Aras, sesi boş salonda bir tokat gibi patladı.
Afallamak yerine öfkeden kıpkırmızı kesildim. Korkum saniyesinde yerini kontrolsüz bir hırsa bıraktı. Aras'ın üzerine doğru yürüdüm.
"Bana bağırmayı kes!" diye haykırdım, işaret parmağımı sertçe göğsüne doğru uzatarak. "Ben o kızı kurtarmasaydım şu an hastanedeydi! Asıl sen ne halt ettin? Cuma günü 'Ben o kancayı sıktım, bana bırak' diye bana nutuk çeken sen değil miydin? Birinin canına mal oluyordun az kalsın!"
"Ben o kancayı sıktım," dedi Aras, üzerime eğilerek. "Tavandaki sıvanın çürük olduğunu ve o kancanın ağırlığı taşımayacağını o çok bilmiş listene yazıp kontrol etmesi gereken sendin."
"'Çok kasıyorsun Nazlı, hiçbir şey olmaz' diyerek beni susturmaya çalışan sendin!"
"Seni kurtarmaya çalışanda kabahat!"
"Senden beni kurtarmanı isteyen olmadı!"
İkisi kırık panonun ve sahnenin ortasında burun buruna gelmiş, nefesleri birbirlerinin yüzüne çarparken gözleriyle birbirlerini yok etmek istercesine bakıyorlardı. Salondaki öğrenciler korkuyla geriye çekilmiş, kimse araya girmeye cesaret edemiyordu.
O sırada kapı hızla açıldı; gürültüyü duyan Zeynep Hoca ve Defne nefes nefese içeri girdi.
"Neler oluyor burada?! Bu ses ne?!" Zeynep Hoca sahnedeki kırık panoyu ve ikisinin arasındaki alevli tartışmayı görünce dehşetle durdu. "Aras! Kolun kanıyor!"
Aras bakışlarını bir saniye bile benden ayırmadan, sesindeki o sert ve tavizsiz tonu koruyarak konuştu: "Önemli bir şey yok hocam. Sadece sahne mekanizması çöktü. Direktörümüzün kusursuz planlaması sayesinde."
Dişlerimi sıktım. Tırnaklarımı avuçlarıma öyle bir batırdım ki canım yandı.
"Sorumsuz birinin işi yarım bırakması yüzünden çöktü hocam. Ama merak etmeyin, seçmeler bitti. Liste hazır."
Zeynep Hoca hızla araya girerek duruma müdahale etti. Diğer öğrencileri dışarı çıkardı ve Aras'ı revire göndermek için ısrar etti. Ancak Aras gitmeyi reddetti. Defne'nin getirdiği ilk yardım çantasından bir sargı bezi alıp koluna alelacele, gelişigüzel bir düğüm attı.
Yarım saat sonra salonda yalnızca derin bir sessizlik, kırık tahta parçaları ve akşamın alacakaranlığı kalmıştı.
Masanın başında tek başıma duruyor, son oyuncu listesini temize çekiyordum. Kapı aralandığında başımı kaldırmadım. Aras içeri girdi. Ceketini tek omzuna asmıştı. Sol kolundaki beyaz sargının üzerinden hafif bir kırmızılık sızıyordu.
Adımları masanın yanına kadar ulaştığında oturduğum yerde hiç kıpırdamadım. Yalnızca gözlerimi sargılı bileğine diktim. Çatık kaşlarımın arasındaki sert ifade bozulmadan, düşünmeye fırsat bile vermeden bileğini kavradım ve amatörce yapılmış o kötü düğümü çözmeye başladım.
Sesimdeki soğuk ve keskin tını sessizliği böldü.
"Hayatımda gördüğüm en kötü sargı bu."
Cebimden çıkardığım temiz bir mendille yarayı dikkatlice temizledim. Ardından hafifçe üfleyip profesyonel bir hareketle bandajı yeniden, bu kez oldukça sıkı bir şekilde sarmaya başladım.
Aras ne geri çekildi ne de tek kelime etti. Sadece başını hafifçe yana eğmiş, saçlarımın arasından süzülen altın parıltılı kahverengi tutamların gölgelediği yüzümü izliyordu. Bakışlarındaki o kurnaz ve meydan okuyan ışıltı yerini derin bir sükûnete bırakmıştı.
Sargının son düğümünü atmak üzereyken Aras'ın alaycı, neşeli sesi sessizliği böldü.
"Aman Allah'ım, rüya mı görüyorum yoksa Nazlı Hanım halime mi üzüldü? Kıyamam ya..."
Dalga geçtiğini anladığım anda kaşlarımı daha da çattım. Sargı bezinin ucunu son bir hamleyle sertçe sıkıştırıp bitirdiğim gibi, sanki elime ateş değmişçesine bileğini aniden bırakıp geri çekildim.
Hemen kâğıtlarımı topladım, dosyanın kapağını sertçe kapattım. Çantamı omzuma takıp başımı kaldırdım ve gözlerimi doğrudan Aras'ın gözlerine diktim.
"Seninle çalışmak," dedim her kelimenin üzerine basarak, "bu okula geldiğimden beri başıma gelen en büyük ceza."
Omzumu hafifçe onun yaralı omzuna çarparak yanından geçtim ve kapıyı arkamdan sertçe çarparak çıktım.
Aras karanlık koridorda uzaklaşan topuk seslerini dinlerken dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı; kolundaki sızıya ve içindeki o sert öfkeye rağmen, bu kızın gözlerindeki ateşi söndürmenin imkânsız olduğunu ve bu savaşın tahmin ettiğinden çok daha yıkıcı geçeceğini artık çok iyi biliyordu.
...
Salı sabahı okulun koridorlarında dün yaşanan pano kazasının fısıltıları hızla yayılmıştı. "Aras panonun altında kalıyordu", "Nazlı onu itti", "Yok artık, Aras Nazlı'yı son anda kurtardı" gibi abartılı versiyonlar kulaktan kulağa dolaşıyordu.
Birinci dersin zili çalmadan önce çantamı sırama bırakmış, cam kenarındaki yerime oturmuştum. Dün akşam eve yürürken, o rüzgârlı köy yolunda bile zihnimden atamadığım o an, Aras'ın öfkeli sesiyle kulaklarımda yankılanıp duruyordu.
"Seni kurtarmaya çalışanda kabahat!"
Öfkelendiğim için kendime kızıyordum. Aras haklı mıydı? Kanca konusunda belki evet ama o üslubu... O sinir bozucu, her an alay etmeye hazır hâli yok muydu?
İkinci dersin ardından teneffüs zili çaldığında Defne elinde iki bardak karton çayla sınıfa girdi. Doğruca önümdeki boş sandalyeyi çekip oturdu. Yüzünde, okulda dönen dedikoduların en tazesini yakalamış bir insanın o net ve sorgulayan ifadesi vardı.
"Dün sahneden sonra olanları tam olarak anlatmazsan çatlarım," dedi çayını masaya bırakırken. "Koridorlarda Aras'ın kolunun sargılı gezdiğini, senin de resmen adamı hastanelik ediyormuş gibi bağırdığını söylüyorlar. Ne oldu aranızda?"
Elimdeki tükenmez kalemle defterimin kenarına sert çizgiler çizerken başımı kaldırmadım.
"Abartıyorlar. Pano koptu, kızı kurtarmak için öne atıldım, o da panoyu tuttu. Olay bu."
"Sadece bu mu?" Defne hafifçe öne doğru eğildi. "Nazlı, dün Zeynep Hoca gelmese birbirinizin boğazına sarılacaktınız neredeyse. Üstelik Aras revire gitmeyi reddetmiş, sargısını da sen sararken görmüşler."
Kalemi masaya bıraktım ve ela gözlerimi Defne'ye diktim.
"Yarayı kendi başına berbat bir şekilde sarmaya çalışıyordu, dikişleri patlayacaktı. Mecbur kaldım, hepsi bu. Başka bir anlam yükleme."
Defne kollarını göğsünde kavuşturup hafifçe gülümsedi.
"Ben bir şey yüklemiyorum ama okulun yarısı yüklüyor. Bilmem farkında mısın ama Aras bugüne kadar hiçbir kızın kaprisini, terslemesini ya da diklenmesini bu kadar uzun süre alttan almadı. Normalde ilk terslemede insanlarla dalga geçip geçer. Ama seninle..." Defne duraksadı, çayından bir yudum aldı. "Seni her sinirlendirişinde sanki özellikle bunu istiyormuş gibi bir hâli var."
"Çünkü sıkılıyor," dedim buz gibi bir sesle. "Köy yerinde insanların hayatı monoton, o da eğlence arıyor kendine. Benimle uğraşarak gününü gün ediyor."
"Bilmem," dedi Defne omuz silkerek. "Bence bu sadece 'eğlence'den biraz daha farklı bir şey. Adam dün az kalsın kolunu kaybediyordu senin yüzünden."
İçime oturan o tuhaf ağırlık, Defne'nin sözleriyle biraz daha belirginleşti. Dün Aras panoyu tutarken boynundaki damarların nasıl belirginleştiğini, gözlerindeki korkuyla karışık öfkeyi hatırladım. Benim için oraya atıldığını bilmek içimi karıştırıyordu.
Bu tür şeylere alışık değildim. Hayatım boyunca her şeyi tek başıma göğüslemeye, kimseye borçlu kalmamaya ant içmiştim. Aras'ın o hamlesi, kendi kendime ördüğüm kalın duvarlara atılmış en büyük çatlaktı.
"Kapandı o konu," dedim kesin bir dille. Çantamdan tarih kitabımı çıkarırken sesimin kararlı çıkmasına dikkat ettim. "Bugünden sonra o salonda işimiz bitti zaten. Seçmeler bitti, listeyi Zeynep Hoca'ya teslim ettim. Bundan sonra tiyatro kulübünün provaları var ama benim ders çalışmam gerekiyor."
Defne, konuyu kapatmak istediğimi anlamış olacak ki ısrar etmedi. Ancak dudaklarındaki o imalı tebessüm de silinmedi.
"Peki, direktör öyle diyorsa öyledir. Bakalım o salondan bir daha tamamen uzak kalabilecek misin."
Teneffüs bittiğinde öğrenciler koridorlara döküldü. Öğleden sonraki dersler benim için her zamankinden daha uzun sürdü. Zihnim sürekli sınıfta değil, üst kattaki o sessiz salondaydı.
Son dersin zili çaldığında çantamı hızla topladım ve kimseyle konuşmadan koridora çıktım. Merdivenlerden aşağı inerken ayak seslerim boş koridorda yankılanıyordu. Okulun ana kapısına yöneldiğim sırada, arka bahçeye açılan cam kenarında duran Aras'ı gördüm.
Üzerindeki okul ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını yine dirseklerine kadar sıvamıştı. Sol kolundaki beyaz sargı, açık renkli gömleğinin üzerinden net bir şekilde seçiliyordu. Yanındaki iki arkadaşıyla konuşuyordu ama merdivenlerden indiğimi fark ettiği an gözleri istemsizce bana kaydı.
Başımı dik tuttum. Adımlarımı yavaşlatmadan tam önünden geçip gidecektim ki Aras arkadaşlarına kısa bir şey söyleyip doğrudan yoluma doğru bir adım attı.
"Bugün kaçıyorsun galiba, direktör?" dedi sesindeki o hafif alaycı ama yorgun tınıyla.
Durdum ve ela gözlerimi yeşil gözlerine sabitledim.
"Kaçmıyorum. İşim bitti, eve gidiyorum."
Aras ellerini cebine sokup hafifçe başını yana eğdi.
"Listeyi asmışsınız, gördüm. Kerem'i ana kadroya almışsın, Melis'i ise yedeklere atmışsın. Şaşırmadım."
"Kerem potansiyelini gösterdi, Melis ise sadece ezber yapıyordu," dedim soğuk bir tonla. "İtirazın mı var?"
"İtirazım yok," dedi dudaklarında hafif bir tebessümle. "Sadece bu kadar kısa sürede benimle aynı fikirde olmana şaşırdım, o kadar."
"Seninle aynı fikirde falan değilim. Sadece doğru olanı seçtim."
Aras'ın yanından geçip gitmek için bir adım attım ama aynı anda o da benimle birlikte yürümeye başladı. Okulun bahçe kapısına doğru yan yana, aramızda küçük bir mesafe bırakarak ilerledik.
İçimde, az önce beri beni kemiren o soru dönüp duruyordu. Kolun iyi mi? Kelimeler dilimin ucuna kadar geliyor, boğazıma düğümleniyor ama gururum onları dışarı çıkarmama izin vermiyordu. Yutkundum, gözlerimi önüme diktim.
Aras kollarını göğsünde kavuşturmuş, yürürken sessizce beni izliyordu. Her yutkunuşumu, dudaklarımı nasıl birbirine bastırdığımı ve gözlerimi nasıl kaçırdığımı o kurnaz yeşil gözleriyle tek tek okuyormuş gibiydi.
Birkaç adım daha sessizce ilerledikten sonra Aras dayanamayıp durdu. Ben de istemsizce durmak zorunda kaldım.
Hafifçe gülerek kollarını indirdi ve bana döndü.
"Ne soracaksan kendini yiyip bitirdin resmen, direktör. Söylesene, içindekileri yutmaktan miden delinecek."
Afalladım. Ela gözlerim irileşti.
"Ne... Ne saçmalıyorsun yine?"
"Sabahtan beri yol boyu kafanda kurup duruyorsun," dedi, sesindeki eğlenen tonu gizlemeden. "Hadi sor merak ettiğin şeyi. Yoksa çatlayacaksın."
Yanaklarıma aniden hırsla karışık bir öfke dalgası yayıldı ve sonunda dilim çözüldü.
"Alt tarafı... kolun iyi mi diye soracaktım!" diye patladım bir anda. Sesim istemeden yükselmişti. Hemen ardından pişmanlıkla gözlerimi yumdum.
Aras'ın yüzünde geniş, zafer kazanmış bir gülümseme yayıldı. Bir adım daha yaklaştı.
"Bunu mu merak ettin?" dedi tatlı bir alayla. "Duygulandım cidden."
Dişlerimi sıktım, gözlerimdeki bütün öfkeyi toplayıp dikleştim.
Keşke dilimi eşek arısı soksaydı, diye geçirdim içimden.
Aras birden ciddileşip sol kolunu hafifçe tuttu, yüzünü sahte bir acıyla buruşturdu.
"Aslında sen dün bana omuz atana kadar iyiydim ama acısı çok pis arttı, kıvranıyorum resmen."
"Keşke oracıkta kopsaydı o kolun da geberseydin!"
Sert bedduam karşısında Aras kahkahayı patlattı. Başını hafifçe geriye atıp gülerken, gülmesinin arasından konuştu:
"Keşke, keşke..."
Ardından yeşil gözlerindeki o parıltıyla başını yana eğdi. Dudaklarında hâlâ o tehlikeli tebessüm vardı.
"Sırıtıyorum çünkü dün o sargıyı sararken ellerin titriyordu, direktör. Ve bence sen o kolun kopmasından ziyade, benim iyileşmemi benden çok istiyorsun."
Arkamı dönüp hızlı adımlarla okul bahçesinden çıktım. Arkadan gelen o sakin ve kendinden emin kahkahayı bastırmak için içimden kendime saydırıp durdum. Ama kalbimin göğsümü zorlayan hızı, Aras'ın haklı olduğunu haykırıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…