Kaldığımız yerden kitap kapağı

17. bölüm / 18

Bölüm 16

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 16

Sabah, güneşin cılız ışıklarının pencereden süzülüp yüzüme vurmasıyla yavaşça uyandım. Gözlerimi açtığımda yatağın diğer tarafı boştu. Aras yanımda yoktu. Dün gece o kadar yorulmuş ve ruhsal olarak tükenmiştim ki, ne zaman uyuyakaldığımı bile tam hatırlayamıyordum, demek ki kalkıp gittiğini hiç duymamıştım.
Üzerimdeki pikeyi kenara itip yataktan kalktım. Ayaklarımı yere bastığımda dün yaşadığımız o fırtınalı günün yorgunluğu hâlâ kaslarımda sızlıyordu. Belki hâla evdedir, belki henüz gitmemiştir umuduyla odadan çıkıp salona yöneldim. Evi şöyle bir dolaştım ama içeride ondan başka kimse yoktu; sessizlik hakimdi.
Tam geri dönecekken mutfaktan gelen hafif bir koku dikkatimi çekti. Adımlarım o tarafa yöneldiğinde, ocağın üzerinde küçük bir tava ve parıl parıl parlayan bir çaydanlık durduğunu gördüm. Merakla tavanın kapağını aralayıp baktığımda, sıcacık duran mis kokulu bir menemenle karşılaştım. Resmen ben uyanmadan önce kalkmış, bana kahvaltı hazırlamıştı.Dışarıdan bakıldığında o sert, mesafeli ve kimseye yaklaşmayan Aras'ın böyle ince bir düşünceye sahip olması içimde tuhaf ama bir o kadar da sıcak bir duygunun dalgalanmasına neden oldu.
Mutfaktan çıkıp salona geçtiğimde, koltuğun üzerindeki telefonumu farkettim. Ekranı actigim an gördüğüm manzara karşısında adeta dondum. Defne ekranı mesaj yağmuruna tutmuştu. Kız resmen beni yirmi kez aramış, elli sekiz tane de mesaj atmıştı. Panikle saatime baktım, şu an okulda ders saatiydi, onu şimdi arasam açamazdı ya da başı belaya girerdi. Okuldan çıkıp bana ulaşana kadar beklemekten başka çarem yoktu.
Mutfağa geri dönüp masaya oturdum ve Aras'ın hazırladığı menemenden bir kasik aldım. Gerçekten de beklentimin çok ötesinde, inanılmaz lezzetli olmuştu. Yanına doldurduğum çaydan bir yudum alırken, istemsizce yüzümde küçük bir tebessüm belirdi. "Vay be," diye geçirdim içimden, "Aras'ın da elinden her iş geliyormuş."
Yemeğimi yerken zihnim ister istemez dünkü anılara kaydı. Dün okul çıkışı yaşadığım o kâbus gibi anı, Selin'in zehirli sözlerini ve hissettiğim o korkunç yalnızlığı düşündüm. Ama hemen ardından, o fırtınanın ortasında Aras'ın beni kollarıyla nasıl sarıp sarmaladığını, o devasa duvarlarımı nasıl tek bir hamleyle yıkıp geçtimini hatırladım. Aras bana ilk defa o kadar yakınlaşmış, ilk defa bu kadar sıkı sarılmıştı. O kolların arasındayken hissettiğim o güven duygusu, tabağımdaki sıcak menemenden çok daha fazla ısıtmıştı içimi.
"Nazlı! Sen insanı kalp krizinden öldürmeye mi çalışıyorsun?!" diye çıkıştı, bir yandan da üzerimi başımı süzüyordu."Telefonun neden açılmıyor, biliyor musun dünden beri sabrım nasıl tükenti?!"
"Telefon koltuğun üzerindeydi, Defne. Dün yorgunluktan sızmışım, yeni uyandım," diye mırıldandım ama beni dinleyecek halde değildi.
Gözleri mutfaktan gelen çay ve menemen kokusuna takıldı, ardından masadaki boş tabaklara ve tezgâhın üzerindeki ilk yardım çantasına kaydı. Yavaşça bana döndü; bakışlarındaki o meraklı parıltı yerini kocaman açılmış gözlere bırakmıştı.
Yemeğimi bitirdikten sonra duş alıp dünden kalma okul giysilerimi değiştirdim. Günün devamını kitap okuyarak ve şalımı örerek geçirdim. Okul çoktan bitmişti ve Defne'nin aramasını beklemiştim ama hiç aramamıştı. Bu tuhafıma gitmişti.
Bunu düşünürken birden kapı çaldı. Hemen kalkip kapi deliginden baktim.
Gelen Defne'ydi.
Kapıyı açtığım an üzerime atlayıp bana sarıldı.
"Nazlı, seni çok merak ettim! İyi misin?"
"Evet, iyiyim ama biraz daha sıkarsan boğulacağım." Defne hemen beni bıraktı ve geri çekildi.
"Okulda olanları duydum. O cadı Selin'in yaptıkları akıl alacak gibi değil. Bugün okula gelmedi. Gelseydi saçını başını yolmuştum. Seni de yalnız bıraktım onunla, özür dilerim. Kardeşimi doktora götürmem gerekti. Annem ve babam işteydi diye."
"Sıkıntı yok Defne. Sen de orada olsaydın benimle birlikte 1 hafta okuldan uzaklaştırılıp 1 ay da disipline gitmen gerekirdi. Doktora gitmen daha iyi olmuş."
"Eğer Selin'in ağzını yırtabileceksem gerekirse bütün yıl disipline giderim."
Ardından elindeki poşeti gösterdi. "Sana en sevdiğin kahveyi getirdim. Gel, oturup birlikte içelim."
Birlikte koltuğa yerleştik ve kahvelerimizi yudumlamaya başladık.
"Eee, anlat bakalım. Okulda duyduğuma göre Aras kurtarmış Selin'i elinden."
"Evet... Kurtarmakla kalmamış, Selin'in ona yaslanmasına bile izin verdi."
"Ne? Senden aldığı azarı hayal bile edemiyorum."
"Ne alaka, ben Selin ona dokundu diye niye onu azarlayayım?"
"Yeme beni Nazlı. Seni çok iyi tanıyorum. Sen de Aras'ı iyi tanıyorsun. Sadece sevdiklerinde temasa izin verir. Bence Selin ona yaslanırken sana bakıyordu ve o kadar büyülenmişti ki senin güzelliğinle Selin'i fark etmemiştir bile."
"Sen Aras'ın avukatı mısın?"
"Lütfen bana doğruyu söyle. Aras'ı azarladın mı, azarlamadın mı?"
"Gerçekten çekilmez birisin." Bana hâlâ umut dolu gözlerle bakıyordu, iç çektim. "Tamam, tamam, pes ediyorum. Evet, onu azarladım ama kıskançlıktan değil... Selin gibi birine çok sakin davrandı diye."
"Aynen aynen, kesin öyledir. Bunu yaptıktan sonra kesin kendini affettirmeye çalışmıştır o zaman. Ne yaptı?"
"Sarıldı." diye fısıldadım, duymamasını umarak.
"Yaaaaaa, sarıldı demek. Allah'ım, bu çocuk aşkından ölüyor resmen. Olduğum yerde eriyeceğim."
"Öyle bir şey yok. İkimiz de birbirimizi arkadaş olarak görüyoruz, hatta bazen arkadaş olarak bile değil. Zamanın %90'ında birbirimizden gıcık oluyoruz."
"En büyük aşklar kavgayla başlar derler, hiç duymadın mı?"
"Hayır, duymadım Defne." dedim sinir olmuş bir sesle. Bir an durdum ve aklıma birkaç gündür merak ettiğim bir şey geldi.
"Defne... Sen çok fazla film izliyorsun ya, bu sorunun cevabını da bilirsin diye düşündüm. Bir insan sarhoş olduğunda doğruları söyleyebilir mi yoksa sadece uyduruk şeyler mi söyler?"
"Bunu neden birden durduk yere soruyorsun ki? Ne oldu?" Bir an duraksadı. "Yoksa... Aras sarhoş sarhoş sana bir şeyler anlattı ve sen bunları ciddiye alıp alamayacağını mı öğrenmek istiyorsun?"
"Ya Defne, işi değişik noktalara götürme. Kütüphaneye gidecek vaktim olmadı, hazır yanımdasın, işin uzmanına sorayım dedim."
"Eğer biri sarhoşsa dedikleri şeyler de genellikle ciddidir. Sana ne anlattı, lüüüttfeeenn söyle. Vallaha kimseye anlatmam, söz."
"Sence Aras sarhoş olmuş olabilir mi? Alkol kullanmıyor."
"Çocuk sadece sana bakarak bile sarhoş olabilir."
Sonra birden ciddileşip eliyle başını tuttu. "Eğer şimdi geçmişi düşünürsek yaralandığı zaman ateşlenmiş olabilir ve sen de ambulansı aramadığın için ve senin yanında kaldığı için büyük ihtimalle o gün sana bir şeyler anlatmış olabilir."
Gözlerim kocaman açıldı ve yanaklarımın yandığını hissettim. Bu kız nasıl her şeyi bu kadar çabuk kavrayabiliyordu?
"Yüzünden anladığım kadarıyla tahminim doğru. Sana ne anlattı, ne olur anlat!"
"Bana bir şey anlatmadı. Ne dediğini bile anlamadım, ağzında bir şeyler geveledi."
"Emin misin? O zaman neden bana demin sarhoş insanlar doğruyu mu anlatır diye sordun?"
"Unutma, tamam mı Defne, asla dediğim tek bir kelimeyi bile unutma. Allah korusun, unutursun, bir yerine bir şey olur."
Defne gülmeye başladı ve bana doğru yaslanıp koluma sarıldı.
"Sen benim tek arkadaşım değil misin? Neden benimle hiçbir şeyi paylaşmak istemiyorsun? Yoksa bana güvenmiyor musun?"
Sesli bir iç çektim. Bu kız gerçekten işini iyi yapıyordu.
"Sadece seni gerçekten çok sevdiğim için anlatıyorum."
Ona o gün Aras'ın sayıkladıklarını anlattım. Benim güneşe benzememden, gülünce çok güzel olmamdan ve tiyatro oyunumuzda beni yanağımdan öptüğünü dile getirmesi. Defne her cümlemde daha da büyük sırıtıyordu ve elini yanaklarından bir saniye bile çekmedi.
"Ne, seni o tiyatro gününde yanağından mı öptü?! Ben bunu bilmiyordum ama tabii böyle kapalı kutu bir arkadaşım olunca bilmem mümkün değil."
"Onu sadece beni sahnenin önünde utandırmak için yaptı."
"Bence kendini affettirmek için yaptı. Ben çünkü ona seninle barışması için bayağı laf etmiştim."
"Ne?"
"Ne yapayım, arkadaşımın suratsız hâlleri hiç hoşuma gitmedi."
"Yani ben onu affedeyim diye mi beni..."
"Evet!"
"Ulan Defne, sen nasıl böyle bir şey yaparsın? Aras beni ne güzel kendi hâlime bırakmıştı, bütün işi bozdun."
"Sence Aras seni kendi hâline bırakır mıydı? O sessiz günlerin nedeni de sadece iyi bir planın üzerinde çalışıyor olmasıydı."
"Tamam, yeter. Bu konu burada kapansın, artık Aras ismini duymak istemiyorum."
"Anlattığın için teşekkür ederim. Sırrın benimle güvende, merak etme."
O esnada kapı çaldı. Defne, ben bakarım diyerek kapıya doğru ilerledi.
"Aaa, Aras, hoş geldin. Ben de şimdi çıkıyordum." diye bir ses geldi koridorun sonundan. Of Aras, yine tam zamanında geldin gerçekten. Bu kaçıncı Defne'ye yakalanışımız, saymayı bırakmıştım bile. Kapıya doğru gittim ve Aras'a başımla selam verdim.
Hemen koltuktan eşyalarını alıp "Size iyi sohbetler." diyerek gülümsedi ve koşar adımlarla evden çıktı.
"Zamanı hep nasıl bu kadar iyi tutturuyorsun, hayret ediyorum gerçekten."
"Senin arkadaşın da hiç dibinden ayrılmıyor."
"O değil, sen hiç dibimden ayrılmıyorsun. Neden geldin?"
"Defterlerini getirdim ve öğretmenlerin dağıttığı kâğıtları. Ha, bir de Mert'in sana bir notu vardı masanda, onu da getirdim."
"Ne notu?" diyerek hemen zarfı elime aldım. O da o anda içeri girdi ve kapıyı kapattı.
"Bu zarf neden açılmış?" Gözlerimi kısıp Aras'a baktım.
"Ne? Ben açmadım. Zarfı elime aldığım an yanlışlıkla yere düşürdüm, yerde de şans eseri makas vardı, birden açılı verdi. Benim bir suçum yok."
"İnanılmazsın gerçekten. Benim özelime girmeseydin şaşardım zaten."
Kâğıdı açıp içimden okumaya başladım.
Nazlı, olanları duydum, umarım iyisindir. Burada işler yerinde, tiyatro kulübü yarın sahneye çıkıyor. Ben ve Ece her şeyi hallediyoruz, merak etme. Bugün hoca yeni bir senaryo üzerine çalışmanı istedi. Aklımda birkaç fikir var, istersen okulun yanındaki kafede buluşup konuşabiliriz. Eğer bir şeye ihtiyacın olursa ya da sadece konuşmak bile istersen bana günün hangi saati olursa olsun yazmaktan çekinme. Yeni Numaram:
Kaşlarımı çattım. Kâğıdın devamı yırtılmıştı. Kesin bu da Aras'ın işiydi.
"Bu kâğıdın devamı neden yırtılmış?"
"Ben ne bileyim."
"Aras! Yalan söyleme. Senden başka biri bunu yırtmış olamaz."
"Okula gittiğinde zaten numarasını alabilirsin."
"Evet ama okul olduğunda buluşacak zamanım yok, öğleden sonra disipline gitmem lazım. Hazır şimdi bir hafta boştum..." O anda tüm parçalar yerine oturdu.
"Bunu yine bilerek yaptın. Kafan gerçekten her türlü kurnazlığa çalışıyor."
Aras kocaman sırıtmaya başladı. "Senin kafan da iyi çalışıyor, inkâr etmeyeceğim."
"Tamam, defterlerimi ve YARIM notu da getirdin, şimdi gidebilirsin."
"Senin de bir dediğin bir dediğini tutmuyor. Daha dün gitmemem için yalvarıyordun. Şimdi de gitmemi istiyorsun."
"Öncelikle, ben sana yalvarmadım. Feci şekilde çöküş yaşamıştım, sen de... sen de işte bir arkadaş olarak yanımda oldun."
"Merak etme, sadece arkadaş olarak yaptım zaten. Aklıma başka bir şey gelmedi."
Gözlerimi kaçırdım. Bu konuşma çok değişik yerlere varmıştı.
"Bugünkü kahvaltını nasıl buldun?"
"Menemeni sen mi yaptın gerçekten?"
"Bunu sorduğuna göre gerçekten beğenmiş olmalısın." dedi bir kaşını havaya kaldırıp sırıt arak.
"Yoo, senden daha iyi bir performans beklerdim açıkçası, ondan sordum. Çok tuzlu olmuş, yiyemedim bile."
Yüzünü yüzüme daha da yaklaştırarak gözlerimin içine baktı. "Gerçekten hiç yalan söyleyemiyorsun. Böyle durumlarda önemli bir özellik. Sende bu özelliğin olmaması çok acınası."
"Okulda beni bulamayınca canın sıkılıp beni sinir etmek için evime kadar gelmek zorunda kalmanda çok acınası."
"Seni sinir etmek için yürüdüğüm yollar ne kadar uzun olursa olsun beni hiç yormuyor."
Birkaç saniye birbirimize öylece baktık. Ardından Aras ayaklanıp kapıya doğru yürümeye başladı.
"Evde yalnız olduğum için canım çok sıkılıyor, bu yüzden her gün ziyaretine gelirim. Sonuçta sen de evde yalnızsın, canın sıkılmasın. Bir ARKADAŞIM olarak seni düşünüyorum."
"Çık git Aras!" diyerek onu sırtından itip dışarı attım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…