Kaldığımız yerden kitap kapağı

9. bölüm / 18

Bölüm 8

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 8

Nazli ateşinden dolayı gereçkeci rüyalar görmeye başlamıştı.
Rüyamda her şey ne kadar da güzeldi. Annemle babamın elleri ellerimdeydi; parmaklarımın ucundaki o sıcaklık, yıllardır içimde kuruyan toprakları sulayan ılık bir yağmur gibiydi. Dünyanın bütün gürültüsü, dayımın yalanları, Emre'nin tehditleri, okulun o acımasız fısıltıları o çayırda yok olup gitmişti. Sadece biz vardık. Güneş tenimizi ısıtıyor, rüzgâr saçlarımızı havalandırıyordu.
Ama ateşin beynimi yakan o zehirli kolları rüyayı da zehirlemekte gecikmedi.
Gökyüzü bir anda, sanki üzerimize yıkılacakmış gibi simsiyah bulutlarla kapandı. Gök gürültüsü yer yerinden oynatırken, annemle babamın elleri ellerimden kayıp gitti. Onlara tutunmak istedim, adlarını haykırmak istedim ama sesim çıkmadı. Toprak ayaklarımın altından kayıyor, beni aşağıya, sonu olmayan karanlık bir kuyuya çekiyordu.
Ve tam o sırada fırtınanın ortasında iki siluet belirdi. Biri dayımdı; yüzü karanlığa gömülmüş, bana sırtını dönmüş, ellerinde hurda olmuş hayatımızın enkazıyla uzaklaşıyordu. Diğeri ise... Aras'tı. Uzaktan bana doğru bağırıyor, fırtınanın uğultusuna karşı adımı söylüyordu ama rüzgâr sesini yutuyordu. Aras bana ulaşmaya çalışıyor, o sert ve duvar ören hallerinden sıyrılarak beni o karanlıktan çekip çıkarmak ister gibi ellerini uzatıyordu. Ama ben hem dayımın ihanetinin bıraktığı o yalnızlığa gömülmek istiyor hem de Aras'ın o uzatılan elindeki sıcaklıktan korkuyordum.
Kabustaki düşmenin aniliğiyle irkilerek uyandim. Derin nefes alışverişimi duymuş olacak ki Aras hemen yanıma geldi.
"Nazlı, iyi misin?" dedi beni omuzlarımdan tutarak.
Hemen bana bir bardak su doldurup kendi elleriyle içirdi. Ardından soğuk bir bezle tekrardan yanıma gelip başımı yatağa geri yatırdı ve alnıma soğuk bezi yavaşça koydu.
Hiç sakinleşmemiştim, göğsüm hâlâ dehşet içinde inip kalkıyordu.
Aras yardım etmek istiyordu ama Nazlı o kadar korkmuştuki soru sormaya çekiniyordu.
Aras ilaçları incelemeye koyuldu ve ateş düşürücüyü bulduğunda yine beni yatağımda doğrulttu.
"Bak, ilacını içmeden önce sakinleşmen lazım."
Asla sakinleşemiyordum, nefes almalara doyamıyordum. Kendime sinirlenip ellerimi saçlarıma geçirdim.
Aras ellerimi tutup yavaşça kendine çekti. "İlk sınıfa geldiğin zamanlar o kadar çok göze battın ki özellikle Selin seni bayağı kıskanmaya başlamıştı. Uzun zamandır tiyatro senaristliğini hayal ediyordu ve senin hiçbir şey yapmadan bunu elde etmeni hazmedemiyordu."
Aras aklımı farklı yerlere çekmeye çalışıyordu.
Aras'ın anlattıklarını dinlerken kalp ritmimin normale dönmeye başladığını hissettim.
„Bu yüzdende posterlerin bir cogunu yirtip cöpe atti ve tiyatro kulübü ile ilgili dedikodular cikarmaya basladi. Kimsenin katilmamasini saglayip seni rezil edecekti ... bende Selin'in o dönem dolapta unuttuğun kulüp anahtarını nasıl ele geçirdiğini, hatta yazılara nasıl müdahale ettiğini bizzat müdürün masasına kadar taşıdım," diye devam etti Aras, sesindeki o sakin ve pürüzsüz ton dikkatimi dağıtmak için bilerek yumuşatılmıştı. "Kızın arkandan çevirdiği dolapları okul yönetimine resmi olarak kanıtladım yani. Selin o hafta disiplin kuruluna çağrıldı ve bir daha da yanına yaklaşamadı."
Gözlerimi kırpıştırarak ona baktım. İçimdeki o korku dolu dalga, yerini şaşkınlığa ve hafif bir merak duygusuna bırakıyordu. "Sen... sen nereden biliyordun ki bunları?" dedim, sesim hâlâ titriyordu ama nefes alış verişim yavaşlamıştı.
Aras hafifçe gülümserken, elindeki soğuk bezi alıp tekrar alnımın üzerine dikkatle yerleştirdi. "Ben sınıfta uyuyor gibiyimdir ama her şeyi görürüm Nazlı."
O an kalbimin atış hızı yavaş yavaş normal seviyesine dönerken, Aras'ın bu hikayeyi sırf beni o kabusun karanlığından çekip çıkarmak, aklımı dağıtmak için anlattığını fark ettim. Başım hâlâ çatlıyordu, midem bulanıyordu ama içimdeki o boğucu panik hissi yerini derin bir yorgunluğa bırakmıştı.
"Şimdi," dedi Aras, ilaç paketini eline alıp kutuyu açarken, "o hayaletleri geride bıraktığımıza göre, şu ateş düşürücüyü içme vakti."
Aras'ın uzattığı ilacı sessizce yuttum. O, ilaçları toplarken başımı tekrar yumuşak yastığa gömdüm. Ateşin etkisiyle göz kapaklarım yine ağırlaşmaya başlamıştı.
Gözlerimi açtığımda odanın içi tamamen karanlıktı. Duvardaki saat gecenin üçünü gösteriyordu. Akşamüstü o kadar erken saatte, ateşin ve ilaçların etkisiyle sızıp kaldığım için vücudum uykusunu almış, kafamdaki o dayanıklı zonklama yerini hafif bir sızıya bırakmıştı.
Boğazım kupkuru kesilmişti. Yorganı üzerimden itip sessizce yataktan kalktım. Ayaklarımı yere bastığımda başımın dönmemesine dikkat ederek karanlık koridordan mutfağa doğru yürüdüm. Mutfakta tezgahtan bir bardak su alıp kafama diktim. Suyu içtikten sonra ferahladığımı hissederek salona yöneldim, çünkü evde derin bir sessizlik vardı ve Aras'ın gitmiş olabileceğini düşünmüştüm.
Ama yanılmıştım.
Salonun ortasındaki uzun koltuğa sinmiş gibi oturan o geniş silueti görünce adımlarım aniden durdu. Aras, başını koltuğun kenarına yaslamış, üzerine giydiği o koyu renk montuyla oturur pozisyonda uyuakalmıştı. Yüzündeki o her zamanki alaycı, sinir bozucu ifade gitmiş; yerine yorgun ama huzurlu bir hat oturmuştu. Gece boyunca benimle ilgilendiği, gitmek yerine orada kaldığı her halinden belliydi.
İçimde tuhaf, adını koyamadığım bir sıcaklık yayıldı. Sessiz adımlarla yatak odasına gidip üzerimdeki yün hırkamı ve kalın bir battaniyeyi alarak tekrar salona döndüm. Aras'ın yanına yaklaşıp battaniyeyi dikkatlice omuzlarına örttüm. O sırada uyanmasından korkarak nefesimi tutmuştum ama o sadece derin bir nefes alıp başını biraz daha yana eğdi.
Dayanamayarak hemen yanındaki boşluğa, koltuğa kıvrıldım. Gözlerimi ona dikip incelemeye başladım. Normalde olsa bana dik dik bakar, "Ne bakıyorsun?" diye çıkışırdı. Ama şu an savunmasızdı. Kirpikleri uzun gölgeler düşürüyordu yüzüne; o sert, kimselere taviz vermeyen adam gitmiş, yerine bambaşka biri gelmişti. Onu izlerken, içimdeki o yalnızlık hissinin yavaş yavaş kabuk bağladığını hissettim.
Başım tekrar hafifçe ağırlaşmaya, göz kapaklarım kapanmaya başladı ve ne ara olduğunu anlamadan onun yanında uykuya daldım.
...
Sabah gözlerimi açtığımda üzerimde tuhaf bir ağırlık ve tarifsiz bir sıcaklık vardı. Önce nerede olduğumu idrak edemedim. Derin, düzenli bir nefes sesi kulağımın hemen dibindeydi.

Başımı biraz hareket ettirdiğimde, burnuma gelen o tanıdık kokuyla donup kaldım. Ben tamamen Aras'ın göğsüne yaslanmış bir pozisyondaydım; sol kulağım doğrudan kalbinin atışlarına denk geliyordu. Aras ise sırtüstü uzandığı koltukta, kolunu sıkıca omzuma dolamış, beni adeta dış dünyadan korur gibi kendine çekmişti. Gece örttüğüm battaniye ikimizin de üzerine serilmişti.
Kalbim yerinden fırlayacak gibi atmaya başladığında, Aras'ın kolunun hareketiyle uyandığını hissettim. Derin bir nefes alıp kıpırdandı ve çenesini hafifçe saçlarımda hissettim.
"Günaydın..." dedi, uykulu ve pürüzlü, kulağımın içinde yankılanan o tok sesle. "Bu kadarda bensiz yapamayacağını bilmiyordum doğrusu."
„Lan!" diye bağırarak hemen kendimi kolumla ondan iterek uzaklaştırmaya çalıştım ama çok sert geri gitmemden ve karıncalanmış bacaklarım yüzünden dengemi kaybedip sırtüstü, bacaklarım hâlâ koltuğun üstünde kalarak düştüm. Şaşkınlıkla tavana doğru bakıyordum.
Aras sesli bir kahkaha patlattı.
"Madem bu kadar utanacaktın, ne diye yanıma gelip yattın?"
"Ya sus, senin yanına gelip yatmadım, kesin yine senin işindir bu!"
"Vay anasını yaa. Koltukta uslu uslu uyurken bile günah keçisi ben oluyorum."
Tam yine ters bir şey söyleyecekken birden kapı çaldı. Aynı anda başımızı kapıya doğru çevirdik. Işık hızında yerimden kalkıp hemen Aras'ın kolundan tutup onu odama çekiştirdim.
"Ne oluyor yaa?"
"Sessiz ol ve dolabıma gir, ben 'çık' diyene kadar da çıkma."
Bir şey söylemesine izin vermeden hemen dolabın kapağını kapattım, üstümü başımı düzeltip doğruca kapıya doğru koştum.
Kapı deliğinden baktığımda gelenin Defne olduğunu anladım.
"Of, şimdi zamanı mıydı Defne yaa." diye içimden geçirdim ve hemen kapıyı yavaşça araladım.
"Nazlı! Nasılsın? Dayını tutuklamışlar... Bana niye bir şey söylemiyorsun? Aklım çıktı duyunca. İyi misin?" diye bana sarılarak aklındaki bütün soruları tek nefeste sordu.
"O kadar önemli bir şey değil, dayım ilk defa tutuklanmıyor, alıştım ben."
"Hayır, öyle alıştım malıştım yok, kötü bir şey olunca beni ara. Hem bak evde yalnız kalmışsın, insan sıkılır böyle, hiç ses yok bir şey yok."
"Sağ ol Defne, yanımda olduğun için."
"Ne demek, her zaman. Hem ben sana zaten bir şey anlatacaktım. Aras var ya, dün beni aradı; defterini okulda unutmuşsun, o da bulmuş, eve götürmüş. Bana da sordu ki, 'Bunu sana versem sen Nazlı'ya ulaştırır mısın?' Ben de ona 'Neden kendisi okul başladığında vermiyorsun?' diye sordum. 'Hee, mantıklıymış' diyip hemen kapattı. Tuhafıma gitti açıkçası. Ha bir de, 'Kerem'e de selam söyle' dedi. Benim o gün Kerem'le randevum olduğunu tek sen biliyordun, ben başka kimseye demedim ve Kerem de demediğini söyledi."
"Sen bana sınıfta randevunu o kadar heyecanlı anlatıyordun ki, merak edip dinlemiştir çakal. Aras'tan normal bir hareket beklenmez zaten."
"Ben kaç yıldır Aras'la aynı sınıftayım, bir kez olsun bile bana bir tanecik mesaj bile atmışlığı yok ama konu sen olunca hemen aradı resmen. Hal böyle olunca insan düşünmüyor değil, anlatabiliyor muyum?"
"Ulan Defne, iki saniye beni sinir etmeden duramıyorsun cidden. Nasıl arkadaşsın ya sen?"
"Ya of Nazlı yaa, sende bir kez olsun izin vermiyorsun ki şu konunun üzerinden bir geçelim. Adamın tek dizlerine çöküp 'Nazlı, ben sana sırılsıklam aşığım' demediği kaldı ve sen hala yok 'insani yardım niyetine bana kendi elleriyle çorba içirdi' falan filan zırvalıyorsun."
"Defne, valla koparacağım o dilini, çok fazla romantik film izliyorsun, onun dozunu azaltman lazım senin, yoksa senden daha çok çekeceğim var."
"Siz ikinizi izlediğim gibi bir romantik film ben hayatımda görmedim; tek sorun, kız gözünün önündekini görmemekte ısrar ediyor ve bu yüzden de hikaye uzuyor. Ben de canı arkadaşı olduğum için başrolümüze gerçeği görmesinde yardım ediyorum."
"Asıl gerçeği söyleyeyim sana, eğer biraz daha konuşursan o canım arkadaşın cinayete teşebbüsten tutuklanıp hapislerde çürüyecek."
"Çıldıracağım ya, bir keçide bile böyle inat yok yaa. Çocuk sana azıcık yaklaşınca hemen kızarıyorsun ama yine de kabul etmemekte kararlısın. Madem öyle, o zaman uzun zamandır zorlukla içimde tuttuğum bomba haberi salıyorum... Selin..."
Defne dudaklarını ısırmaya başladı.
"Ne olmuş Seline, yine ne yaptı o cadı?"
"Konuşsana Defne!"
"Seni Aras'tan kıskanıp tiyatro kulübünü sabote etmiş!" diye bağırdı Defne tek nefeste ve ardından da hemen elleriyle yüzünü kapattı.
"Ne?! Hayır, onu o nedenden yapmadı; tiyatro senaristliğini ve direktörlüğünü ben aldım diye beni rezil etmeye çalıştı, sen yanlış biliyorsun konuyu."
"Hayır, ben doğruyu söylüyorum, hatta kendi kulaklarımla duydum Selin Yağmur'la konuşurken. Aras'la arandaki yakınlığı kıskandı. Ben ilk lise yılımızda Selin'in Aras'ın dikkatini çekebilmek için neler neler yaptığını bilirim. İlerleyen yıllarda Aras'tan yüz alamayınca pes etmeye karar verecekti ki sen gelip onun kıskanç tarafını alevlendirdin."
Gözlerim kocaman olmuş, pür dikkat Defne'yi dinliyordum. Acaba Aras hikayenin bu tarafını biliyor muydu ve eğer biliyorsa bana neden yalan söylemişti?
"Aras'ın Selin'in ona olan duygularından haberi var mı?"
"Çocuğun gözünden bir şey kaçmadığına göre, evet var. Ama merak etme, Selin'in ne tür bir cadı olduğunun da farkında, onunla asla ilişki düşüneceğini sanmıyorum."
"Ne merak etmesi ulan, merak ettiğim falan yok, hatta zerre umurumda değil. Ben canım tiyatro kulübüme üzüldüm. Hatta şunu da söyleyeyim, inşallah o Selin'le evlenir de görür gününü, bunu sonuna kadar hak ediyor."
"Kız tövbe de, Allah korusun. Aras'ı senden başkasıyla hayal ettikçe tüylerim diken diken oluyor."
"Defne, bana seni evden atmamam için bir neden söyle!"
"Tamam, sustum. Sen de hemen sinirleniyorsun yaa."
"Çünkü sen de insanın sinirini bozmak için özel olarak yaratılmışsın."
"Ne yapayım, yeteneğim bu."
Başımı iki yana sallayıp ayağa kalktım.
"Bir şey içer misin? Kahve yapacağım."
"Kahve iyi olur. Şekersiz olsun."
Bir yandan fincanları hazırlarken bir yandan da Defne'nin söylediklerini düşünüyordum. Selin'in tiyatro kulübünü sabote etmesinin arkasında Aras'ın olması ihtimali canımı sıkmıştı. Aslında Selin'in benden hoşlanmaması umurumda değildi. Herkes herkesi sevmek zorunda değildi sonuçta. Ama işini yapmak için uğraştığım, neredeyse bütün boş zamanımı verdiğim kulübüme zarar vermesi başka bir şeydi.
Kahveleri hazırlayıp salona döndüğümde Defne telefonuyla ilgileniyordu. Fincanını önüne bıraktım ve karşısındaki koltuğa oturdum.
"Teşekkür ederim."
"Afiyet olsun."
Kahvesinden bir yudum aldıktan sonra telefonunu sehpanın üzerine bıraktı.
"Bu arada, tiyatro kulübü için ne yapmayı düşünüyorsun?"
"Önce neyin zarar gördüğünü görmem lazım. Her şeyi baştan düzenlemek zorunda kalabilirim."
"İstersen ben de yardım ederim. Aras da yardımcı olabilir."
"Onun bu konuyla ne ilgisi var?"
"Gerçekten bazen seninle konuşurken kendimi duvara anlatıyormuş gibi hissediyorum."
"Ne yaptım yine?"
"Hiç. Sadece Aras'ın bu meselede adının geçmesine rağmen senin hâlâ onunla ilgili hiçbir şey düşünmemen ilgimi çekti."
"Çünkü düşünmüyorum. Konu Selin ve tiyatro kulübü."
"Tabii, tabii."
Tam cevap verecekken odanın bulunduğu yerden hafif bir ses geldi. İkimiz de aynı anda başımızı çevirdik.Defne kaşlarını çattı.
"Ne oldu?"
"Ne?"
"Ses geldi."
"Üst kattaki komşudur."
"Nazlı, bu evin üst katı yok."
Bir anlık sessizlik oldu. İçimden küfür ederek fincanımı sehpaya bıraktım.
"Eski ev, tahtalar gıcırdıyor."
Defne şüpheyle bana bakmaya devam etti.
"Sen bugün biraz tuhafsın."
"Ben her gün böyleyim, yeni mi fark ettin?"
"Hayır, bugün özellikle bir şey saklıyorsun."
"Defne, kahveni iç."
Tam o sırada telefonum titredi. Ekrana göz ucuyla baktığımda Aras'tan gelen mesajı gördüm.
-Dolapta oksijenim tükenmek üzere. Misafirini ne zaman göndermeyi düşünüyorsun?-
Telefonu hemen ters çevirdim.
"Kim yazdı?" diye sordu Defne.
"Kimse."
"Kimse dediğin kim?"
"Telefon operatörüm. Faturamı ödememişim, hatırlatıyor."
Defne kahkahaya boğuldu: "Senin operatörün sana mesaj atarken neden yüzün değişiyor?"
"Defne, yemin ederim seni birazdan gerçekten evden atacağım."
Biraz daha sohbet ettik. Defne'nin kafasını başka bir yere çekip Kerem'le olan randevusunu detaylı bir şekilde anlatmasını sağladım. Aradan gecen bir saatin ardindan Defnenin telefonu caldi. Arayan annesiydi. Defneye eve misafir gelecegini ve bakkaldan bir kac sey almasini söyledi.
"Gitmem gerekiyor."
"Tamam, görüşürüz."
Çantasını alıp kapıya yöneldi. Tam çıkacakken yeniden bana döndü.
"Bu arada, bir şey olursa beni mutlaka ara. Dayın meselesi de dâhil. Evde tek başına kalıyorsun, haberim olsun istiyorum."
"Tamam, merak etme. Bir şeye ihtiyacım olursa ararım."
"Anlaştık. Kendine dikkat et."
"Sen de." Kapiyi kapatir kapatmaz hemen odama dogru kostum. Dolabi acdigim an Aras hemen öne dogru düstü.
"Ulan insan bir haber verir dur, kapıyı açıyorum diye."
"Nefessiz kaldım Nazlı diye ağlamıyor muydum? Al sana oksijen işte."
Gözlerimi devirerek dolabın kapağını tamamen açtım.
"Bu arada, arkadaşın bayağı konuşkanmış."
İç çekerek yatağımın kenarına oturdum.
"Defne'yi tanımıyorsun sanki. Bir başladı mı susturabilene aşk olsun."
"Özellikle bazı konularda."
Gözlerimi ona çevirdim.
"Ne demek istiyorsun?"
"Hiç."
"Aras."
"Efendim Nazlı?"
Birkaç saniye yüzüne baktım. Dudaklarının kenarındaki belli belirsiz gülümsemeyi görünce ne demek istediğini anladım.
"Bir şey söyleyeceksen açıkça söyle."
"Arkadaşın benim hakkımda bayağı olumlu düşüncelere sahipmiş."
Gözlerim dehşetle açıldı. Aras'ın bütün konuşmamızı duyabileceği hiç aklımın ucundan geçmemişti. "Ulan sen bizi mi dinledin? Hiç mi özele saygın yok?"
"Dolapta canım sıkıldı ve Defne'nin anlattıkları da ilgimi çekmedi değil. Kız okulda sadece bizi izliyormuş."
"Defne kafasında kurmayı sever, dünyayı gökkuşağı ve güneş ışığından ibaret sanan biri."
"İnşallah bu bakış açısı bulaşıcıdır da seni bu karamsar karakterden kurtarır."
"Dolapta herhalde beynin biraz fazla oksijensiz kalmis. En iyisi sen git."
"Ne kadar naziksin."
"Rica ederim."
Aras çantasını almak için odanın köşesine yöneldi. Ben de peşinden salona çıktım. Birkaç dakika önceki telaşın ardından evin yeniden sessizliğe kavuşması tuhaf gelmişti.
Aras koltuğun kenarındaki montunu aldı, ardından telefonunu kontrol etti.

"İyi misin peki?"

"İyiyim."

"Ateşin tekrar çıktı mı?"

"Hayır, çıkmadı."

"İlacını içtin mi?"

"İçtim Aras."

Gülümsedi. Montunu giyerken bir an durup bana baktı.
"Bugün kendini fazla yorma. Dün gece ateşin oldukça yüksekti."

"Merak etme, yatıp kitap okuyacağım. Bundan daha yorucu ne olabilir?"

"Senin kitap okurken bile kendini sinirlendirebildiğini düşünürsek, pek emin değilim."

"Aras, kapı orada."

Kahkaha atarak kapıya yöneldi.
Ancak kapının açılmasıyla duyduğum ses, olduğum yerde kalmama neden oldu.

"Ben anahtarlarımı..."

Defne'nin cümlesi yarıda kesildi.

Başımı kapıya çevirdiğimde onun gözlerini kocaman açmış hâlde bize baktığını gördüm. Önce bana, ardından birkaç adım ötemde duran Aras'a baktı. Birkaç saniye boyunca tek kelime etmedi.

Aras'ın da ne yapacağını bilemediği belliydi. Başını hafifçe yana eğmiş, Defne'ye bakıyordu. Dudaklarının kenarında beliren gülümsemeyi bastırmaya çalıştığını fark ettiğimde içimden kendisine saydırmaya başladım.

Defne'nin şaşkın ifadesi yavaş yavaş değişti. Önce dudaklarının kenarı kıvrıldı, ardından yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı.

"Yok artık..."
Gözlerimi kapattım.
"Defne..."

"BİLİYORDUM!"
Bir anda iki elini havaya kaldırıp yerinde zıplamaya başladı.
"BİLİYORDUM, BİLİYORDUM!"

"Defne, sus!"

Ama beni duyduğu falan yoktu. Bir bana, bir Aras'a bakıyor, sevinçten neredeyse olduğu yerde dans ediyordu.

Aras başını öne eğdi. Dudaklarını birbirine bastırarak gülmemeye çalışıyordu ama omuzlarının hafifçe titremesinden kendisini zor tuttuğu belliydi.

Ona sert bir bakış attım.
"Aras, gülmeyi kes. Boğarım seni."
"Allah'ım, sonunda! Ben boşuna konuşmuyormuşum demek ki!"
"Defne, ortada senin düşündüğün gibi bir şey yok."
"Ben en iyisi gideyim," dedi Aras en sonunda ve hızlı adımlarla kapıdan çıktı.
Aras çıkar çıkmaz hemen Defne'ye döndüm ama Defne, ellerini yanaklarına koymuş, olduğu yerde ileri geri gidiyordu.
"Defne, bak, iş sandığın gibi değil. Remziye Teyze, Aras'a bana ulaştırması için ilaç vermişti. Onları getirdi."
"Mümkün değil! Ben evden çok uzaklaşmadım, Aras'ın eve girip çıktığını görürdüm. Ha, bir de diyelim ki görmedim ve Aras sana ilaçları getirdi. Evinde ne işi vardı peki? Bence Aras sana ilaçları bugün getirmedi, dün getirmiş olabilir. Sonuçta dün okula gelmedin ve çok hasta olduğunu görünce âşık adam ne yapsın? Sana bakabilmek için burada kaldı... Ayyy, kalbim yerinden çıkacak! Bu nasıl bir sevdadır arkadaş!"
"İşine geldi mi nasıl da bir savcı edasıyla çözüyorsun olayları, pes doğrusu! Gerçekten siz ikiniz beni sinir hastası etmeye uğraşıyorsunuz. Ne hâliniz varsa görün ikiniz de! Ha, bu arada, kim olsa aynı şeyi yapardı. Aras âşık falan değil."
Defne kahkaha attı.
"Âşık olunmayacak gibi değilsin ki Nazlı. Fıstık gibisin. Aras da zevkli çocukmuş, biliyor kendine en yakışanı."
"Defne!" diye bağırıp hemen elime bir yastık aldım ve Defne'ye doğru fırlattım.
"Tamam, tamam. Ben anahtarlarımı almaya geldim zaten."
Birkaç saniye sonra anahtarlarını bulduğunda havaya kaldırdı.
"Buradaymış!"
"Harika. Şimdi lütfen git."
Defne anahtarlarını çantasına koyduktan sonra bana yaklaştı.
"Bunu sonra kesinlikle konuşacağız."
"Rüyanda görürsün canım. Hadi, güle güle," dedim ve Defne'yi de evden yolladım.
"Allah'ım, bana sabır ver. Bir insan nasıl habire böyle rezil olabilir ya?" diye geçirdim içimden.
Kalbim hâlâ sinirden ve utançtan göğüs kafesimi delercesine atıyordu.
Artık Defne'nin dilinden kurtuluş yoktu...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…