Bölümler 18Şu an: Bölüm 3
- 1 Önsöz472 kelime
- 2 Bölüm 13.566 kelime
- 3 Bölüm 23.079 kelime
- 4 Bölüm 33.883 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Bölüm 43.509 kelime
- 6 Bölüm 52.831 kelime
- 7 Bölüm 62.267 kelime
- 8 Bölüm 73.232 kelime
- 9 Bölüm 82.704 kelime
- 10 Bölüm 92.305 kelime
- 11 Bölüm 102.383 kelime
- 12 Bölüm 112.458 kelime
- 13 Bölüm 124.689 kelime
- 14 Bölüm 133.338 kelime
- 15 Bölüm 143.436 kelime
- 16 Bölüm 152.598 kelime
- 17 Bölüm 161.658 kelime
- 18 Bölüm 172.699 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bir ay sonra, okulun düzenlediği hafta sonu kampı için otobüsler dağ eteklerindeki geniş bir Kamp alanına varmıştım. Kampın ilk sabahı çadırları kurarken telefonuma gelen mesajla duraksadım. Defne'den uzun bir mesaj gelmişti:
"Nazlıcım, dün geceden beri ateşler içindeyim, galiba berbat bir grip kaptım. Annem kesinlikle kampa gelmeme izin vermedi. Seni o deli ve gıcık Aras'la baş başa bıraktığım için üzgünüm ama ölüyorum resmen, iyi eğlenceler!"
Telefonun ekranına bakıp derin bir iç çektim. Defne'nin yokluğu, kampı benim için tam anlamıyla bir izolasyon çabasına dönüştürmeliydi.
Akşam olduğunda kamp alanındaki büyük ateşin etrafında herkes toplanmış, gitarlar çalınıp şarkılar söyleniyordu. Kalabalığın gürültüsünden ve yapay neşesinden uzaklaşmak için elime kalın, koyu renkli battaniyemi alıp sessiz bir köşe aramaya başladım.
Sonunda kamp alanının biraz dışında, göle bakan büyük ve yüksek bir kayanın üzerine yerleştim. Ateşin ışığı buraya kadar ancak zayıf bir şekilde ulaşıyordu ve dağ başının ayazı giderek keskinleşmişti. Titreyerek battaniyeyi omuzlarıma iyice sardım, dizlerimi karnıma çektim ve sessizliğin tadını çıkarmaya çalıştım.
"Bakıyorum da yine köşe bucak kaçma felsefesi yapıyorsun, direktör."
Arkamı dönmeme bile gerek yoktu. Bu sinir bozucu, rahat ses tonunu nerede olsa tanırdım. Aras, elleri montunun cebinde, adımlarını ağır ağır atarak karanlığın içinden çıktı ve sormadan kayanın boş kalan kısmına oturdu.
"Gitsene, Aras," dedim gözlerimi devirerek, başımı bile kaldırmadan. "Şurada iki dakika kafamı dinleyecektim, onu da zehir etmeden duramıyorsun."
"Kafanı dinlemek mi? Benim yanımda asla sıkılmazsın, aksine aksiyon yaşarsın," dedi alaycı bir gülüşle.
Bakışlarının soğuktan hafifçe kızarmış burnuma ve omuzlarıma doladığım battaniyeye kaydığını fark ettim. Ardından konuşmaya devam etti:
"Hem arkadaşın Defne nerede? Seni buralarda tek başına, kendi kendine konuşurken bırakmış. Ben olsam adım atmazdım yanından."
"Ne bileyim, hasta olmuş, gelemedi işte," dedim sinirle ona dönerek. "Hem sana ne kimin yanında olup olmadığımdan?"
"Şu sınıftaki basketbolcu çocuktan bahsediyorum, Mert" dedi Aras, onu duymamazlıktan gelerek. Sesine bilerek o gıcık tınıyı yerleştirmişti. "Kampın başından beri harıl harıl seni arıyordu ortalıkta. Ben de dedim ki; 'Boşuna arama, o ormanda kurtlara yem olmaktan başka bir şey yapmaz, hem de yanına yaklaşılmıyor.'"
Aras bunu söylerken yüzünde öyle sinir bozucu bir zafer gülümsemesi vardı ki beni delirtmeye yetmişti. Aslında kampın başından beri o çocuğun çevremde dolanmasından rahatsız olmuş, onu kampın tamamen aksi yöndeki çadır bölgesine yönlendirmiştim.
"Sen gerçekten... tam bir bela kılıklısın!"
Öfkeyle ayağa kalkmaya çalıştım ama battaniyenin ucu kayanın sivri çıkıntısına takılınca dengemi kaybettim.
Aras saniyesinde refleksle ileri atılıp beni belimden yakaladı ve kendine doğru çekti. Sırtım göğsüne sertçe çarptı. Kollarını etrafıma öyle bir sarmıştı ki bir anda montunun altındaki sert sıcaklığın ortasında hapsolmuştum.
İkimiz de bir anlığına nefesimizi tuttuk. Kalbinin o kadar hızlı ve sert attığını hissedebiliyordum ki, her vuruşu sırtıma kadar ulaşıyordu. Aras'ın nefesini ensemde hissederken bir anlığına ne yapacağımı bilemedim.
Başımı hafifçe arkaya, ona doğru çevirdim. Karanlıkta yüzlerimiz birbirine tehlikeli derecede yakındı.
Aras, aramızdaki o aniden gerilen havayı dağıtmak istercesine sesini eski alaycı tonuna döndürmeye çalıştı ama sesi bu kez daha pürüzlü ve kısıktı.
"Battaniyeni bile zapt edemiyorsun, bir de hâlâ bana kafa tutuyorsun, direktör."
Kollarının arasında hafifçe kıpırdanıp o temastan kurtulmaya çalıştım ama içime yayılan o sıcaklık yüzünden hareketlerim bir anlığına yavaşladı.
"Bırak beni, Aras," dedim.
Ne var ki kendi sesimin bile istediğim kadar kararlı çıkmadığını fark ettim.
Aras, kararsızlığımı ve inatçı direnişimi fark etmiş olacak ki dudaklarında küçük bir tebessüm belirdi. Kollarını biraz daha sıktı.
"Bırakmam. Yoksa gidip o tipli çocuğu bulursun falan, mazallah başımıza iş almayalım."
"Evet gençler, herkes çadırlarına! Yarın sabah erken kalkacağız, sabah yürüyüşü var. Haydi bakalım, sessizlik!"
Zeynep Hoca'nın tok sesi karanlıkta yankılanırken bu uyarı benim için adeta bir can simidi oldu. Bir anda üzerimdeki büyü bozulmuş gibi irkildim. Hızla Aras'ın belimdeki ellerini itip bir adım geriye çekildim. Yüzümün karanlıkta bile utançtan ve öfkeden alev alev yandığını hissediyordum.
"Birtakım reflekslerin fazla hızlı çalışıyor galiba," dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. Dikleşip gözlerimi Aras'ın yüzüne diktim ama bakışlarımın ardındaki o sert duvarların bu kez biraz sarsıldığını hissediyordum. Battaniyemi omuzlarıma sıkıca sarıp arkamı döndüm.
"Bir daha bana dokunmaya kalkma."
Aras kayanın üzerinde öylece kalırken ben hızla uzaklaştım. Arkama bakmadım ama bakışlarının üzerimde olduğunu hissedebiliyordum.
Kamp alanındaki hareketlilik yavaş yavaş azaldı ve herkes çadırlarına çekilmeye başladı. Kendi çadırıma girdiğimde nefesimi düzene sokmaya çalışarak yere oturdum. Kalbim hâlâ göğsümü dövüyordu.
Aras'ın o yakınlığını, üzerime yayılan sıcaklığını ve o an kendime engel olamayışımı düşüncelerimden uzaklaştırmak istercesine battaniyeme daha sıkı sarıldım.
...
Sabah yürüyüşü başladığında, ormanın üzerini saran hafif sis henüz tamamen dağılmamıştı. Zeynep Hoca'nın yaptığı o "kura" sonucu Aras'la yine baş başa, grubun en arkasında yürümek zorunda kalmıştım. Aramızda gece yaşananların gerginliği, sabahın serin havasıyla birleşince neredeyse elle tutulur bir yoğunluğa ulaşmıştı.
Ellerimi montumun ceplerine sokmuş, adımlarımı sert ve hızlı atarak Aras'la arama mesafe koymaya çalışıyordum. Aras ise elinde ince bir ağaç dalı, onu sallaya sallaya, sanki pazar yürüyüşündeymiş gibi rahat bir tavırla arkamdan geliyordu.
"Hızlı yürürsen orman bitmiyor, direktör," dedi Aras, sesindeki o sinir bozucu tınıyla. "Aksine, arkada kalmamak için daha çok efor sarf ediyorsun."
Aniden durup arkamı döndüm. Aras neredeyse bana çarpacaktı. Ela gözlerim öfkeyle parlıyordu.
"Benimle uğraşmayı kes, Aras! Kampın başından beri tek yaptığın şey sinir uçlarıma basmak. Kendi grubunla, insanlarla falan yürüsene, ne diye sürekli benim tepemde bitiyorsun?"
Aras dalı sallamayı bıraktı. Yüzündeki o alaycı ifade biraz olsun dağıldı; yerine daha net, daha keskin bir bakış geldi.
"Çünkü bu grupta çekilmez triplerin ve o buz gibi duvarlarınla uğraşmaktan zevk alan tek adam benim, Nazlı. Diğerleri senin yanına yaklaşmaya bile cesaret edemiyor."
"Çünkü akıllılar!" diye çıkıştım, parmağımla orman yolunu işaret ederek. "Senin gibi her şeye burnunu sokup insanı delirtmiyorlar."
Aras bir adım daha yaklaştı. Aramızdaki mesafe yine o tehlikeli çizgiye gelmişti.
"Belki de delirtmek hoşuma gidiyordur," diye fısıldadı Aras, sesi ormanın sessizliğinde sadece ikimizin duyabileceği kadar alçaktı.
Cevap verecektim ki ön taraftan Zeynep Hoca'nın sesi ormanda yankılandı:
"Gençler, ana yoldan sapıyoruz! Birazdan dik bir patikadan göl kenarına ineceğiz. Herkes birbirine yakın dursun, kimse gruptan ayrılmasın!"
Bu uyarı aramızdaki o anı bölmeye yetti. Arkama dönüp hızlıca yürümeye devam ettim ama kalbimin o düzensiz atışı yüzünden adımlarım birbirine karışıyordu.
Öğleden sonra rota, kamp alanının arkasındaki sarp ve kayalık tepeye doğru döndü. Hava aniden bozmaya başlamıştı. Dağ havasının o anlık saflığı yerini, gri bulutların getirdiği kasvetli ve ağır bir neme bırakmıştı. Uzaklardan gelen gök gürültüsü, yaklaşan bir fırtınanın habercisiydi.
"Yağmur geliyor," dedi önde yürüyen Zeynep Hoca telaşla arkaya dönerek. "Herkes acele etsin! Tepeyi inip hemen kamp yerine dönmemiz lazım, yoksa fırtınanın ortasında kalacağız."
Grup tempolu bir şekilde yürümeye başlarken, patika da giderek daralıyor ve dikleşiyordu. Sol taraf yüksek bir kayalık duvar, sağ taraf ise aşağıya doğru inen sarp bir yamaçtı. Zemin, dökülen çam iğneleri ve nemli toprak yüzünden kayganlaşmıştı.
Öndeki kalabalığı takip ederken bir an ayağım kaygan toprağa bastı. Botum kaydı ve dengesini kaybederek sağdaki yamaca doğru savruldum.
"Nazlı!"
Aras'ın haykırışıyla birlikte saniyenin onda biri kadar bir sürede öne atıldı. Bileğimden yakaladığı gibi beni kendine doğru çekti ama zeminin ıslak ve kaygan olması ikimizin de dengesini bozdu. İkimiz birden patikadan aşağıya, sık çalıların ve kayaların arasına doğru yuvarlanmaya başladık.
"Aman Allah'ım!" diye arkadan çığlık sesleri yükseldi.
Birkaç metre aşağıda, kalın bir meşe köküne çarparak durabildik. Toz toprak içinde, çalıların arasında kalmıştık. Aras'ın altında kalmıştım. Ormanın sessizliği, sadece ikimizin sert nefes alışverişleriyle bozuluyordu.
Yaşadığım şokla gözlerimi kırpıştırdım. Üstümdeki ağırlıkla nefesim kesilmişti.
"İyi misin?" diye soludu Aras. Sesi, korku ve adrenalinin verdiği sertlikle boğuk çıkmıştı.
"İyiyim... Kalk üzerimden," dedim, ellerimi Aras'ın göğsüne koyup itmeye çalışarak. Ama Aras'ın kolu, yarası ve bugünkü sert düşüş yüzünden fena sızlamıştı; hafifçe yüzünü buruşturdu.
"Dur, kıpırdama," dedi Aras, yaralı kolunu korumaya çalışarak. "Bir yerini incittin mi?"
"Asıl sen iyi misin? Kolun..." Aras'ın yüzündeki acı ifadesini görünce kaşlarımı çattım. Az önceki öfkem uçup gitmiş, yerini derin bir endişe almıştı. "Sardığım sargı mahvoldu, kesin kanıyor."
"Senin derdin yine benim kolum mu?" dedi Aras, yüzünde o yorgun ama hâlâ inatçı tebessümle. Hâlâ üzerimdeydi, aramızda milimler vardı. "Düşerken bile aklın bende."
"Çok saçmalıyorsun, Aras. Kalksana şuradan, yukarıdakiler bizi bekliyor!" Utançtan kıpkırmızı kesilen yüzümü kaçırmaya çalıştım.
Tam o sırada gökyüzü iyice karardı ve bardaktan boşanırcasına şiddetli bir sağanak yağmur başladı. Orman bir anda gri bir su perdesinin altında kaldı.
"Aras! Nazlı! İyi misiniz? Orada kalın, geliyoruz!" Yukarıdan Zeynep Hoca'nın sesleri geliyordu ama rüzgâr ve yağmurun gürültüsü seslerini bastırıyordu. Patika çok dik olduğu için hemen aşağı inmeleri imkânsızdı.
Aras etrafa göz gezdirdi. Yamacın hemen altında, büyük kayaların oluşturduğu küçük ve kuru bir sığınak gibi oyuk vardı.
"Yukarıdakilerin bize ulaşması en az yarım saat sürer. Bu yağmurda burada donarız," dedi Aras, sert bir sesle. Elimi tuttuğu gibi kaldırdı. "Şu kayanın altına inmemiz lazım."
Birlikte sırılsıklam olmuş bir hâlde o küçük oyuğa kendimizi attık. Dışarıda dünya adeta kopuyordu; şimşekler çakıyor, yağmur yaprakları dövüyordu. Küçük sığınakta ise sadece ikimizin nefes sesleri ve üzerimizden süzülen su damlalarının sesi vardı.
Kollarımı göğsümde kavuşturmuş, sırılsıklam olan montumla titriyordum. Aras ise yaralı kolunu tutarak duvara yaslanmış, nefesini düzene sokmaya çalışıyordu.
Kayanın altına sığınıp soluklandığımız sırada Aras, gözlerini üzerimden bir an olsun ayırmıyordu. Elimdeki kesikle ilgilenirken aniden durdu ve kaşlarını çattı.
"Kıpırdama," dedi Aras, sesi aniden ciddileşerek.
Ters bir şey söylemek için başımı kaldırdığım an, Aras elini uzattı ve parmak ucuyla sol şakak bölgeme hafifçe dokundu. Parmaklarını çektiğinde, ucunda koyu bir kızıllık vardı. Düşerken kenardaki sivri bir taşa ya da kaya parçasına başımı çarpmış olmalıydım ama o andaki adrenalinle bunu hiç fark etmemiştim.
"Ne yapıyorsun?"
"Asıl sen ne yapıyorsun?" dedi Aras, sesindeki o sert ve azarlayan tonu gizleyemeden. Ceketinin cebinden çıkardığı temiz bez parçasını bu kez kanayan şakağıma doğru nazik ama kesin bir hareketle bastırdı. "Düşerken kafanı da çarpmışsın. Bunu fark etmeyecek kadar neye dalmıştın acaba?"
Aras'ın bu kadar yakınımda olmasından, nefesinin tenime değmesinden ve gözlerindeki o katıksız endişeden dolayı bir an ne diyeceğimi bilemedim. Kalbim göğsümü dövüyordu ama bunun utangaçlıktan değil, tamamen o anki şoktan kaynaklandığını kendime kanıtlamaya çalışıyordum.
"Sana ne!" dedim, sesimi olabildiğince sert çıkararak. Elimi Aras'ın bileğine götürüp onu uzaklaştırmaya çalıştım. "Ölümcül bir şey değil işte, kanayıp durur hepsi bu."
Aras, beni itişime izin vermedi; diğer eliyle çenemi hafifçe tutarak başımı sabit tuttu. Gözlerinde o inatçı, tavizsiz parlama vardı.
"Şimdi uslu dur ve kıpırdama. Zaten başıma bela olmaktan başka bir şey yaptığın yok; bari şu kafanı gözünü sağlam tutalım."
Dişlerimi sıktım, gözlerimi Aras'ın yeşil gözlerine diktim.
"Bela olduğum falan yok, asıl senin o gereksiz müdahalelerin yüzünden..."
"Şşş," dedi Aras, sesini alçaltarak. Bezi biraz daha bastırdı. "Konuşurken daha çok kanatıyorsun, hırsından çatlayacaksın neredeyse."
Dışarıdaki fırtınanın uğultusu sığınağın girişini döverken, içerideki sessizlik ikimizin de nefes sesleriyle doluydu. Aras parmağını ve bezi şakağımdan yavaşça çektikten sonra kanamanın durduğunu gördü ama yüzündeki o sinir bozucu sırıtış hâlâ yerindeydi.
Aras'ın bu kadar yakınımda durmasından duyduğum rahatsızlıkla başımı hafifçe geriye çektim ve elimi uzatıp bezi kendim tuttum.
"Bırak, ben tutarım," dedim, sesimi her zamanki o sert ve mesafeli tonuma bürümeye çalışarak. "Kendi başıma halledebilirim."
Aras ellerini hafifçe kaldırıp geri çekildi.
"Tabii ki halledersin, Nazlı," dedi, sesindeki o alaycı tınıyla. "Dünyayı da tek başına kurtarırsın zaten, kimseden yardım almazsın."
Ona ters bir bakış fırlattım ama cevap vermedim. Üzerimdeki sırılsıklam montu çekiştirerek biraz daha köşeye büzüldüm. Aras ise montunu çoktan omuzlarıma bırakmış olduğu için sadece üzerindeki ince gömlekle kalmıştı. Fırtınanın getirdiği dağ ayazı sığınağın içine kadar sızarken, Aras istemeden de olsa hafifçe titredi ve sırtını arkadaki kayaya yasladı.
Aras'ın titrediğini fark ettim. Kendi omuzlarımdaki kalın montu ve onun ince gömleğini göz ucuyla süzdüm; içimde beliren o anlık huzursuzlukla kaşlarımı çattım.
"Mont... üşüyorsan sen al," dedim, bakışlarımı kaçırarak ve sanki zorla söylüyormuşum gibi bir ses tonuyla. "Benim yüzümden üzerindekini verdin, sonra başıma bela olma."
Aras başını çevirip bana baktı, yeşil gözlerinde eğlenen bir parıltı belirdi.
"Yanlış mı duyuyorum? Nazlı Hanım şu an benim için mi endişeleniyor?"
Anında kaşlarımı çatıp sertçe ona döndüm.
"Ne endişelenmesi be! Donup hastalanırsan yarın yürüyüşte senin çekilmez triplerinle mi uğraşacağım, sadece onu düşünüyorum."
"Tabii ki," dedi Aras gülerek, başını iki yana salladı. "Kesin öyledir. Ama rahat ol, Nazlı; ben o kadar çabuk hastalanmam. Hem başınıza bela olmaya bayılıyorum, fark etmediysen."
"Fark etmez olur muyum," dedim gözlerimi devirerek. "Gördüğüm en sinir bozucu belasın."
Aras bu cevabıma sesli bir şekilde güldü. Dışarıdaki gri su perdesine doğru bakarak, "Neyse ki belanı aramayı seviyorsun," diye mırıldandı.
Sığınakta yeniden o didişmeli sessizlik hâkim oldu. Dışarıda doğanın öfkesi dinmek bilmezken, içerideki bu dar alan ikimizi birbirimize adeta mahkûm etmişti.
Tam o sırada dışarıdan gelen bir ses, aramızdaki o atışmayı böldü:
"Aras! Nazlı! Orada mısınız?!"
Zeynep Hoca'nın sesi rüzgârın arasından duyuldu. Aras ayağa kalktı, sığınağın çıkışına doğru bir adım atıp dışarıya seslendi:
"Buradayız hocam! İyiyiz!"
Dışarıdaki hareketlilik artarken hızla toparlandım, montu Aras'a geri fırlatıp şakağımdaki bezi düzelttikten sonra ayağa kalktım.
Üçümüz birlikte kamp alanına geri döndüğümüzde bütün sınıf, yaşananların şokunu atlatamamış gibi bir anda ayaklanıp üzerimize doğru koştu. Zeynep Hoca telaşla ilk yardım çantasının getirilmesini emretti. Çantayı hemen Mert kaptı; içinden bir sargı bezi ile antiseptik solüsyon alıp yanındaki Sinan'a uzattı.
"Al, sen Aras'ın kolunu sar, ben de Nazlı'nın yaralarına bakayım," dedi Mert.
Aras birkaç adım ötede, kamp sandalyesine yaslanmış bir hâlde duruyordu. Uzakta falan değildi; tam yanımızda, gözlerini bile kırpmadan olan biteni izliyordu. Sinan onun kolundaki sargıyı çözmeye çalışırken, Aras'ın yeşil gözleri bir saniye bile benden ayrılmıyordu. İçindeki o huzursuzluk, şakağımdaki morluğu ve kan izini yakından gördüğü anda daha da büyümüştü. Kendi kolunun sızısını tamamen unutmuştu; aklı, o patikada düşerken beni daha sıkı tutamamış olmasında kalmıştı.
Mert, pamuğa biraz temizleme sıvısı döküp şakağımdaki sıyrığa doğru yaklaştı. Solüsyon tenime değer değmez hissettiğim o keskin acıyla istemsizce kafamı çevirdim ve dişlerimi sıktım.
Mert hemen elini geri çekip, "Pardon, kusura bakma ama biraz dayanman lazım," dedi.
O an Aras'ın kaşları istemsizce çatıldı. Canımın yandığını görmek, sanki o acıyı kendi teninde hissetmesine neden olmuştu. İçinden Hâlâ inat ediyor, tek kelime etmiyor diye geçirdi; ama o inatçı dik duruşumun altında yatan kırılganlığı da en net o fark ediyordu.
Bu sırada Zeynep Hoca başımızda dikilmiş, ikimize de yaralara nasıl müdahale etmeleri gerektiğine dair net talimatlar veriyordu. Şakağımdaki işlem bittikten sonra Mert, kanayan elime yöneldi.
"Gerek yok, kendim yapabilirim," diyerek refleksle elimi çekmek istedim ama Zeynep Hoca hemen kaşlarını çatıp beni azarladı:
"Uslu uslu dur Nazlı, hareket etme de yaranı düzgün sarsınlar."
Mert, hocanın uyarısıyla elimi tekrar kavradı, avucumdaki sıyrığı temizleyip sarmaya başladı.
Aras'ın Mert'in elime dokunduğunu gördüğünde çenesini sıkıca kilitlediğini fark etmedim. İçindeki o tuhaf sahiplenme ve kıskançlık dalgası aniden tepesine sıçramıştı. Elini o adama bırakacağına kendi sarsa ya diye geçirdi içinden, neredeyse gidip Mert'in elini itecek ve "Bırak, ben hallederim" diyecekti. Ama bunu yapamayacağını biliyordu; çünkü benim o buz gibi bakışlarımı ve tepkimi çok iyi tanıyordu.
Bütün bunlar olurken Aras'ın o keskin ve yoğun bakışlarını üzerimde, adeta tenimi yakacak kadar yakınımda hissediyordum. O bakışların ağırlığını omuzlarımda taşıyordum ama başımı çevirip ona bakmamak için kendime büyük bir iradeyle söz geçirdim; gözlerimi başka bir yöne dikip durdum. Aras ise bu kaçışımı ve hâlâ ona boyun eğmeyişimi izlerken, dudaklarında hem sinirli hem de hayranlık dolu o tehlikeli tebessümle beklemeye devam etti.
Sinan, Aras'ın kolundaki sargıyı çözüp antiseptik solüsyonu pamuğa döktüğünde Aras hafifçe yüzünü buruşturdu ama sesini çıkarmadı. Asıl derdi kendi kolu değil, hemen yanı başında duran ve Mert'in müdahalesine karşı diklenmeyen bendim.
Mert elimi dikkatlice sarıp işini bitirdiğinde, Zeynep Hoca derin bir "şükür" nefesi verip ayağa kalktı.
"Evet, herkes kendi çadırına! Bakalım bu kampın geri kalanında daha başımıza ne felaketler gelecek," dedi Hoca, kalabalığı dağıtarak kendi çadırına doğru yürüdü.
Kalabalık yavaş yavaş dağılırken hızla ayağa kalktım. Üzerimdeki o gerginliği atmak istercesine derin bir soluk aldım, arkamı dönüp gittim ve hemen çadırıma girdim.
...
Kamp alanında sabahın erken saatleriyle birlikte herkes bir hareketlilik içine girmişti. Zeynep Hoca'nın uyarıları eşliğinde öğrenciler çadırlarını sökmeye, uyku tulumlarını ve eşyalarını sırt çantalarına tıkıştırmaya başladılar. Dağın serin havası yerini yavaş yavaş güneşin ısıttığı sabaha bırakırken, etrafta fermuar sesleri ve kahkahalar yankılanıyordu.
Çadırımın önüne gelip fermuarı açtım ve içeri girerek eşyalarımı toplamaya başladım. Sağ elim sarılı olduğu için küçük fermuarları çekmekte ve çantayı kapatmakta zorlanıyordum. Tam o sırada Mert, kendi çadırını erkenden toplamış bir hâlde yanıma geldi.
"Kolun sarılıyken o çadırı tek başına toplayamazsın, Nazlı," dedi Mert, yardıma hazırmış gibi kollarını sıvayarak.
Elimdeki çantayı yere bırakıp kaşlarımı çattım.
"Gerek yok, Mert, gayet iyi idare ediyorum. Kendim halledebilirim."
Mert benim bu inatçı hâlime gülerek aldırmadı ve çadırın pollerini söküp katlamaya başladı.
"Uzatma Nazlı yaa, hocadan fırça yiyemem şimdi, yardım ediyorum işte."
Homurdanarak ona engel olmaya çalışsam da Mert işine çoktan koyulmuştu.
Kamp alanının diğer tarafında ise Aras, kendi çadırının önünde dikilmişti. Sol kolundaki sargı yüzünden o da zorlanıyordu ama aklı ve tüm dikkati tamamen birkaç adım ötedeki çadırımda, Mert'le benim üzerimdeydi. Mert'in bana yardım edişini, benim itiraz edişimi ve ikimizin arasındaki o samimi diyaloğu izlerken Aras'ın kaşları çatılmış, gözleri hırsla kısılmıştı.
O sırada Sinan, kendi çadırını toplamış bir şekilde Aras'ın yanına geldi. Elindeki çantayı omzuna atıp Aras'a baktı.
"Kanka, kolun sakat, gel yardım edeyim şu çadıra," diye sordu Sinan.
Ama Aras o kadar dalmıştı ki, Sinan'ın sesini duymadı bile. Gözleri hâlâ Nazlı'nın üzerindeydi; içindeki o kıskançlık ve huzursuzluk dalgasıyla adeta körleşmişti. Sinan bir kez daha seslendi, yine tepki alamayınca sinirlenip sesini yükseltti:
"Oğlum Aras! Sana diyorum, duymuyor musun?!"
Aras, Sinan'ın bağırmasıyla irkildi ve aniden kendine geldi. Hızla kafasını sallayıp gözlerini Nazlı'dan ayırdı ve Sinan'a döndü.
"Ha? Ne?" dedi Aras, hafifçe toparlanmaya çalışarak.
Sinan gözlerini devirip, "Yardım edeyim mi diyorum, daldın gittin yine," dedi.
Aras, istemeden de olsa sesindeki o gerginliği saklayamayarak başını iki yana salladı. "Yok, sağ ol Sinan, ben kendim hallederim."
Sinan daha fazla ısrar etmeyerek başını sallayıp otobüslerin durduğu alana doğru yürürken, Aras son bir kez daha Nazlı'nın olduğu tarafa baktı.
Kamp alanının ana çıkışında toz bulutları arasında gri okul otobüsleri göründü. Motorların çıkardığı homurtu ve Zeynep Hoca'nın "Herkes çantalarını baksın, kimse bir şey unutmasın!" diye bağıran sesi ortalığı doldurdu. Öğrenciler gülüşerek, el sallayarak ikişerli gruplar hâlinde otobüse doğru akın etmeye başladılar.
Sırt çantamı omzuma atıp otobüsün basamaklarından içeri adım attım. Sağ elim sarılı olduğu için biraz yavaş hareket ediyor, bir an önce arka sıralarda tek başıma oturabileceğim boş bir yer bulmaya çalışıyordum. Koridorda ilerlerken orta sıralarda cam kenarında tekli oturan bir yer gözüme kestirmiştim ki arkamdan gelen tanıdık ve hızlı adımları hissettim.
Aras, sol kolundaki sargıyı umursamaz bir hareketle yana kaydırıp otobüse bindiği gibi tam arkamda bitti. Hiçbir şey söylemedi, tek bir saniye bile tereddüt etmedi; sanki yerler önceden rezerve edilmiş gibi hemen yanımdaki boş koltuğa adeta çöktü.
Şaşkınlıkla başımı çevirip ona baktım.
"Ne yapıyorsun sen?" diye fısıldadım, sesimdeki o ani çıkışı bastırmaya çalışarak. "Ön tarafta boş yer var, gitsene başka yere."
Aras pencere kenarına doğru biraz kayıp rahat bir pozisyon aldı. Yeşil gözlerini doğrudan yüzüme diktiğinde, yüzünde o inatçı ve meydan okuyan tebessüm hâlâ yerindeydi.
"Ön taraf kalabalık, sesli," dedi Aras, sesini sadece ikimizin duyabileceği bir tonda alçaltarak. "Hem yol boyunca senin o ters bakışlarınla çekilmez hâlini izlemek varken, başka yere niye oturayım ki?"
Kaşlarımı çatıp karşıdaki koltuğu ve etraftaki meraklı sınıf arkadaşlarını işaret ettim.
"Herkes bize bakıyor, Aras! Otobüste başka oturacak yer kalmamış gibi gelip yanıma oturdun."
"Baksınlar," dedi Aras omuz silkerek, gözlerindeki ışıltı daha da koyulaştı. "İnsanları umursamayan sen değil miydin, ne oldu?"
Verecek sert bir cevap aradım ama otobüsün motoru kükreyerek hareket etmeye başladı ve sarsıntıyla birlikte omuzlarımız birbirine çarptı. Hızla başımı cama çevirip dışarıdaki manzarayı izlemeye koyuldum.
Otobüs dağ yolundan çıkıp ana otoyola bağlandığında, yolculuğun üzerinden tam iki saat geçmişti. Sığınaktaki o kaza ve yaşanan gerginliğin bedenim üzerindeki yorgunluğu şimdi çıkıyordu. Başım birdenbire ağırlaşmaya, şakağımdaki yaranın olduğu bölge zonklamaya başladı. Gözlerimi kapattığımda bile midemin hafifçe bulandığını ve başımın dönmesini engellemekte zorlandığımı hissediyordum. Alnımda biriken soğuk teri saklamaya çalışarak dişlerimi sıktım, cama yasladığım başımı biraz daha dik tutmaya zorladım kendimi.
Yanımda oturan Aras, ilk başta cam kenarına dalıp gitmiş gibi görünse de bu ani durgunluğumu ve yüz hatlarımdaki o solgunluğu saniyeler içinde fark etti. Gözlerimi sıkıca yumup başımı koltuğun başlığına yaslayışımı, ellerimi yumruk yapıp dizimin üstüne koyuşumu dikkatle inceledi.
Aras aniden, "İyi misin?" diye sordu. Sesi her zamanki o alaycı, meydan okuyan tonundan çok uzaktı; oldukça net ve doğrudan bir endişe barındırıyordu.
Gözlerimi bile açmadan başımı hafifçe iki yana salladım. Sesimi sakin ve normal çıkarmaya çalışarak, "Bir şeyim yok," dedim ama tonumdaki o halsizlik her şeyi ele veriyordu. "Sadece biraz başım ağrıyor, geçer."
"Geçer gibi durmuyor ama," dedi Aras. Kollarını göğsünde kavuşturup biraz daha Nazlı'ya doğru döndü. Şakağındaki hafif morluğu ve sargılı elini süzerken içindeki o huzursuzluk yine tepesine t"Dün kafanı çarptığında o kadar 'önemli değil' derken gayet iddialıydın oysa."
Gözlerimi yavaşça açtım ve sertçe Aras'a baktım.
"Başımın ağrısının seninle bir ilgisi yok, Aras. Susar mısın biraz, zaten midem bulanıyor."
Aras bu terslememe karşılık vermedi. Çantasını karıştırıp içinden küçük, kapalı bir şişe su çıkardı ve kapağını açıp bana uzattı.
"Al şunu iç bari, belki iyi gelir."
Suyu almak istemez gibi baktım ama başımdaki o keskin zonklama yüzünden ses çıkaramadım. Şişeyi Aras'ın elinden alırken parmaklarımız birbirine değdi; Aras'ın tenindeki o sıcaklık elimdeki sızıyı bir an için unutturur gibi oldu. Hızlıca bir yudum su içip şişeyi kucağıma bıraktım.
Zonklayan başımı cama dayamaya çalıştım ama otobüsün her sarsıntısında camın sert yüzeyi canımı daha çok acıtıyordu. İstemsizce derin bir soluk alırken boynumdaki ve omuzlarımdaki kaslar gevşemeye başladı. Uykunun o ağır ve karşı konulmaz dalgası üzerime çökerken daha fazla direnemedim.
Başımın ani sarsıntısıyla birlikte kafam yavaşça yana kaydı ve doğrudan yanımdaki adamın omzuna düştü.
Aras, aniden omzuna binen bu hafif ağırlıkla yerinde kımıldadı. Başını çevirip baktığında derin bir uykuya teslim olduğumu, yüzümdeki o sert ve tetikteki ifadenin yerini şimdi tamamen savunmasız bir yorgunluğa bıraktığını gördü.
Aras'ın nefesi bir an için kesilir gibi oldu. Hareket etmeye, beni uyandırmaya ya da uzaklaşmaya çalışmadı. Aksine, daha rahat edeyim diye omzunu çok hafifçe yukarıda tuttu ve başımı sabitledi. Dudaklarındaki o inatçı ve alaycı tebessüm bu kez yerini çok daha sakin, yumuşak bir ifadeye bıraktı.
Camın yansımasından dışarıyı izlerken, sol omzundaki o ağırlığın aslında dünden beri aradıkları tek huzur olduğunu içten içe fark etti. Otobüs dağ yolunu geride bırakıp düzlüğe inerken Aras başını hafifçe saçlarıma yasladı ve yolun geri kalanını ikimiz de sessizlik içinde tamamladık.
...
Otobüs, okulun bahçesine büyük bir gürültüyle girip sertçe fren yaparak durduğunda, motordan yayılan sarsıntı koridordakileri kendine getirdi. Arka sıralarda, motorun monoton sesiyle dalıp giden kalabalık bir anda hareketlenmeye başladı.
Otobüsün durma sarsıntısıyla birlikte gözlerimi ağır ağır araladım. İlk birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştım; otobüsün camları, arka sıraların kalabalığı ve az önce geçtiğim rüya gibi bulanık zihnim birbirine karıştı. Ancak alnımda hissettiğim o sert ve sıcak kumaş dokusuyla birlikte zihnim aniden tamamen açıldı.
Başımı yasladığım yer cam değil, siyah bir tişört kumaşıydı. Ve o kumaşın altında, düzenli bir tempoyla inip kalkan geniş bir omuz vardı.
Gözlerim korkuyla irileşti. Hızla başımı yukarı kaldırdığımda, Aras'ın omzunda uzun süredir uyumuş olduğumu, hatta kıyafetinde hafif bir kırışma bıraktığımı fark ettim.
Saniyeler içinde kan, boynumdan başlayarak hızla yukarı tırmandı; yanaklarım anında kıpkırmızı kesildi. Kalbim göğsümde kulaklarımı sağır edecek kadar şiddetli bir gürültüyle atmaya başladı.
Aras, otobüsün durmasıyla birlikte gözlerini yavaşça açtı. Yeşil gözleri, hâlâ şaşkınlıktan ve utançtan ne yapacağını bilemeyen, kıpkırmızı olmuş yüzüme kilitlendi. Sol kolunu hafifçe esnetirken yüzünde o her zamanki alaycı ama bu kez içinde çok farklı bir sıcaklık barındıran tebessüm belirdi.
"Günaydın, Nazlı Hanım," diye mırıldandı Aras, sesi uykudan yeni uyanmanın verdiği o pürüzlü ve derin tınıyla. "Yolculuk güzel bitti ama omuzumu uyuşturdun, bilgin olsun."
Yüzümdeki kızıllık kulak memelerime kadar yayıldı. Utancımdan yerin dibine girmek isterken anında o savunma mekanizmasına sığındım ve öfkeyle fısıldadım:
"Arabanın virajda savrulmasından oldu, başım kaymış sadece! Başka hiçbir anlam çıkarma o sakat kafandan!"
Aras bu ani tepkime sesli bir şekilde güldü, yerinde rahatça doğrulurken sol omzunu hafifçe esnetti.
"Tabii, tabii... Kesin virajdandır," dedi, sesi alay doluydu. "Ama bir dahakine söyle de yastık niyetine sol omzumu hazırlayayım, sağ kolum zaten sakat."
"Sus ulan, sus! Yoksa vallah öldüreceğim seni!" diye fısıldayarak öfkeyle ayağa kalktım ve hızla Aras'ın yanından uzaklaştım.
Aras'ın arkamdan bıyık altından gülüşünü ve yeşil gözlerindeki o zafer kazanmış ifadeyi görsem de koridorda ilerleyen kalabalığın arasına kendimi atıp otobüsten dışarı kaçmaktan başka bir şey yapamadım. Kendime olan kızgınlığım hâlâ yüzümü yakıyordu ama Aras'ın yanında geçirdiğim o birkaç saatlik uykunun, uzun zamandır hissettiğim en derin uyku olduğu gerçeğini zihnimden söküp atamıyordum.
Bölüm etkileşimi
