42.BÖLÜM

İyi okumalarrr
İstanbul’un üzeri gece yarısı bir an olsun durgunlaşsa da Akkaya Holding’in Fındıklı’daki 40 katlı cam binasının önünde hava adeta kurşun gibi ağırdı.
Cihangir’deki düğün konfetileri henüz yerdeyken, Konsey’in şifreli mesajı Teoman’ın zihninde bir saat gibi işlemeye başlamıştı.
Gece saat 03.30. Holding binasının 38. katındaki yönetim kurulu salonu, dışarıdaki karanlığa inat tek bir lambanın sarı ışığıyla aydınlanıyordu.
Teoman, üzerindeki smokin ceketini fırlatıp atmış, siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı.
Deri koltuğuna oturmak yerine dev cam pencerenin önünde duruyor, elleri cebinde Boğaz’ın karanlık sularına bakıyordu.
Bakışlarındaki o tehlikeli durgunluk, fırtına öncesi sessizliğin ta kendisiydi.
Salondaki kapı gıcırtıyla açıldı. İçeriye sırayla Barış, Kutay ve Aras girdi. Hiçbirinin üzerinde az önceki düğün neşesinden eser kalmamıştı.
Kutay üzerindeki damatlık ceketini sandalyenin arkalığına fırlatıp masadaki su sürahisine uzandı.
"Kaptan," dedi sesi ciddiyetten kısılmış halde. "Sıla’yı Cihangir’deki evde bıraktım. Deniz yengem, Ezgi ve Leyla da yanında. Binanın etrafına bizim Bodrum’dan getirdiğimiz sekiz adamı diktim. İçeriden kuş uçurtmuyoruz."
Barış elindeki şifreli dizüstü bilgisayarı masaya açıp hızla klavyeye basmaya başladı. "Teoman, mesajın geldiği IP adresini izledim. Sinyal tek bir noktadan çıkmıyor; İsviçre, Londra ve İstanbul arasında sürekli sıçrayan bir proxy ağı kullanıyorlar.
Ancak holdingin finansal ağında garip bir hareketlilik var. Hulusi Akkaya’nın 50 yıldır sakladığı gizli off-shore hesapları üzerinden holding hisselerine bloke koymaya çalışıyorlar."
Aras sandalyesini çekip Teoman’ın yanına geçti. "Demek Konsey dedikleri bu gölge yapı gerçekten var. Hulusi tek başına değilmiş."
Teoman ağır adımlarla camın önünden dönüp masanın başındaki ahşap koltuğuna geçti. İki elini masaya dayayıp tayfasının gözlerinin içine baktı.
"Hulusi bu işin sadece görünen yüzüydü," dedi Teoman. Sesi mermer kadar soğuk ve pürüzsüzdü. "Dedemin 1976’da Mimar Sinan’dan sürülmesinin asıl nedeni de buydu. Dedem, Akkaya Holding’in arkasındaki bu uluslararası çeteyi, onların kanlı parasını reddettiği için yok edilmek istendi. 50 yıldır o kasanın ve tablonun peşinde olmalarının tek sebebi, ellerindeki hisselerin yasadışı olduğunu kanıtlayan o ıslak imzalı orijinal sözleşmeydi."
Kutay masaya sert bir yumruk indirdi. "Peki şimdi ne yapacağız Kaptan?! Kızların nikahı yeni bitti, daha balayı valizleri kapıda duruyor! Bu adamlar holdinge baskın yapacak kadar gözü kararttıysa?"
"Gelsinler," dedi Teoman. Yüzünde simsiyah, meydan okuyan bir tebessüm belirdi. "Baskını onlar planlıyor olabilir ama kapıyı biz açacağız. Bu binaya girdikleri an, buradan çıkışları olmayacak."
Barış kafasını ekrandan kaldırdı. "Baskının saatini ve giriş rotasını tahmin edebiliyorum. Şirketin ana sunucu odası eksi üçüncü katta. Girişleri de kapalı otoparkın altındaki eski tesisat tünellerinden yapacaklar. 1976 binalarının altındaki o bağlantıyı iyi biliyorlar."
Teoman cebinden o pirinç kaplama pusulayı çıkarıp masanın ortasına, Barış’ın bilgisayarının yanına bıraktı. Pusulanın ibresi Kuzey’e kilitlenmiş duruyordu.
"Barış, binanın tüm güvenlik kameralarını ve elektrik sistemini kontrolün altına al. Sunucu odasındaki verileri yedekle ve onları içeri çekmek için sahte bir veri akışı başlat. Aras, holdingin otopark girişindeki tüm kilitleri manuel olarak devreden çıkar, geldiklerinde tuzaka düştüklerini anlamasınlar. Kutay, benimle eksi üçüncü kata iniyorsun."
Kutay sırıtıp belindeki deri kemeri sıktı. "İşte benim bildiğim Kaptan! 50 yıllık Konsey’e Bodrum usulü hoş geldin diyeceğiz!"
Gece saat 04.45. Holdingin kapalı otoparkının altında bulunan eksi üçüncü kattaki havalandırma ve sunucu koridorları zifiri karanlığa bürünmüştü. Sadece sunucu kasalarının üzerindeki minik yeşil ve kırmızı ışıklar karanlıkta kırpışıyordu.
Tesisat tünelinin ağır demir kapağı sessizce geriye doğru kaydı. İçeriye yüzleri siyah maskeli, ellerinde susturuculu silahlar ve lazer tarayıcılar olan altı kişilik profesyonel bir ekip süzüldü.
Ekibin başındaki adam, eliyle koridoru işaret ederek fısıldadı: "Sistemler devre dışı. Merkez sunucuya ulaşıp 1976 dijital arşivini siliyoruz. Teoman Akkaya üst katlarda düğün yorgunluğuyla uyuyordur."
Tam o sırada koridorun sonundaki tüm spot ışıkları aynı anda patlarcasına yandı! Zifiri karanlıktan çıkan o yoğun beyaz ışık maskeli adamların gözlerini kör etti.
"Yanlış tahmin..." dedi bir ses.
Koridorun ortasında, siyah deri ceketi, kollarını kavuşturmuş rahat duruşu ve gözlerindeki ölümcül parıltıyla Teoman Akkaya duruyordu. Sağında elinde koca bir demir çubukla Kutay, solunda ise elindeki tabletle koridor kilitlerini kapatan Barış vardı.
Maskeli adamların lideri hızla silahını Teoman’a doğrulttu: "Vurun şunu!"
Ancak Barış’ın tabletteki tek bir dokunuşuyla koridorun tavanındaki yangın söndürme fıskiyeleri yüksek basınçla su püskürtmeye başladı! Tazyikli su ve patlayan ışıklar arasında koridorda devasa bir arbede koptu.
Teoman, üzerine gelen ilk ajanın silah tutan kolunu kavrayıp tek hamlede kırdı, adamı beton duvara savurdu! İkinci adam bıçak çekmeye çalıştığında Teoman adamın boğazını sıkıp yere çaldı. Siyah tişörtlü adam, karanlık raconunu Süleymaniye mahzenlerinden sonra bu kez holdingin beton zemininde konuşturuyordu.
Kutay demir çubuğu savurarak diğer iki ajanı köşeye sıkıştırdı: "Ulan biz Cihangir’de damat halayı çekmiş adamız! Sizin Konseyinizi de maskenizi de sökmesini biliriz!"
Beş dakika süren sert ve amansız mücadelenin ardından koridordaki tüm saldırganlar ıslak betonun üzerinde etkisiz hale getirilmişti.
Teoman, yerdeki ekibin liderinin yakasından tutup havaya kaldırdı. Maskesini tek bir hamlede çekip çıkardı. Adamın boynundaki o antik Konsey dövmesi sular altında parıldıyordu.
Teoman adamı duvar kenarındaki demir boruya yasladı. "Seni buraya gönderen o patronuna söyle," dedi Teoman, sesi sarnıç derinliğinde yankılanarak. "Hulusi Akkaya’nın devri bitti. Akkaya Holding de, bu şehrin sokakları da benim. Eğer tek bir adım daha atarsanız, Konsey’in Avrupa’daki tüm gizli hesaplarını tek bir tuşla basına ve İnterpol’e teslim ederim."
Adam öksürerek Teoman’ın gözlerine baktı. "Sen... Sen sadece bir ressamın torunusun... Bunu yapamazsın..."
Teoman adamın yüzüne buz gibi baktı. "Ben sadece bir ressamın torunu değilim. Ben bu oyunu bitiren Teoman Akkaya’yım."
Sabahın ilk ışıkları Boğaz’ın sularını kızıla boyarken, Cihangir’deki evin terasında Deniz, Sıla, Ezgi ve Leyla ellerinde sıcak çay kupalarıyla bekliyorlardı. Deniz’in gözleri bir saniye olsun Boğaz yolundan ayrılmamıştı.
Sokağın başından siyah Mustang göründüğünde Deniz nefesini tuttu. Arabadan inen Teoman, Barış, Kutay ve Aras’ı gördüklerinde tüm kızlar terasa doğru koştu.
Teoman merdivenleri üçer beşer çıkarak terasa adım attı. Üzeri hafif ıslanmış, ceketini koluna almıştı ama yüzünde gurur dolu bir zafer tebessümü vardı.
Deniz hiç düşünmeden Teoman’ın boynuna atıldı. "Teoman... İyi misiniz?!"
Teoman, Deniz’i belinden sarıp kucağına aldı, alnına uzun ve derin bir öpücük kondurdu.
"Bitti Kraliçem," dedi Teoman, sesi tüm yorgunluğuna rağmen sarsılmaz bir güvenle dolu olarak. "Tehlike tamamen bertaraf edildi. Akkaya Holding de, geçmişimiz de artık tamamen özgür."
Deniz başını Teoman’ın göğsüne yasladı, gözlerinden süzülen sevinç yaşlarıyla gülümsedi.
Yorum yapmayı ve beğenmeyi unutmayınnn seviliyorsunuzzzz 🎀
İyi gublerrrr