4.Kurabiye

Selammm!!

Umarım bölümü seversiniz,
iyi okumalar🫶🏻
•

YAVUZ

Her zaman olduğu gibi herkesten erken kalkmıştım. Ayılmak için direkt kahvemi içmiş kahvaltı hazırlamaya geçmiştim. Ekmekleri tost makinasına koyarken, aklıma dün gece geldi.

Hafsa ve Demir. Tüm gece boyu, onların bitmek bilmeyen konuşmasını dinlemiştim. Hafsa'nın bu kadar konuşkan ve cana yakın biri olduğunu bilmiyordum. Bana daha çok mesafeli biri gibi gelmişti. Ama Demirle olan enerjik, hoş sohbetinden sonra fikrim değişmişti.

Bunları düşünüp daldığım sırada Özgür mutfağa girdi.

"Babuş, kahvaltı hazır mı?!"

"Ne bağırıyorsun oğlum!" Derken, bende ona bağırmıştım. O sırada Demir uykulu gözlerini kırpıştırıp, Özgür'e döndü.

"Rahat dur oğlum, sabah sabah!"

O ikisi atışırken tüm kahvaltıyı hazırlamıştım. Sofraya oturduğumuzda, Demir'in suratında nedeninin bilmediğim bir mahcubiyet vardı.

"Kızlar taşındığından beri onlara hiçbir şey götürmedik." Mahcubiyetini haklı buldum. Kızlara bir şey götürmeyi nasıl akıl edememiştik?

"Bakarız." diyerek yemeğimi yemeğe devam ettim. Bakarızımı evet olarak anladıklarına emindim ama önce gitmemiz gereken bir okulumuz vardı.

HAFSA

Sabah uyandığımda evdeki ufak dağınıklığı toplayıp, pijamalarım ve üzerime aldığım siyah hırkamla çöpleri atmaya inmiştim. Çöpleri attığım sırada Demir'den bir mesaj gelmişti.

Bizi akşam bahçede oturmaya davet ediyordu. Eve çıktığımda, Yasemini salonda kendine hazırladığı omleti yerken gördüm. Eflin ise koltuğa uzanmış telefona bakınıyordu.

"Akşam bir işiniz var mı?"

Yasemin mutlu bir şekilde "Bizi bir yere mi götüreceksin?" diye sordu.

Yüzümdeki hafif gülümsemeyle "Demir..."

Demir'in adını söylediğim an Eflin telefondan başını kaldırmıştı. Dudaklarımdan çıkacak cümleyi merakla bekliyor gibiydi.

"Demir yazdı az önce. 'Akşam bahçede oturalım mı?' diye soruyor. Müsaitseniz inelim bence akşam."

Eflin umursamaz bir şekilde "Olur" derken Yasemin ise "Ben saat beşte arkadaşlarımla buluşacağım ama yetişirim muhtemelen." dedi.

"Tamam Demir'e yazıyorum o zaman."

Kızlar onaylayınca telefonuma döndüm.

Hafsa: Olur, akşam müsaitiz.

Demir: Tamamdır Hafso.

Anında gelen mesajı görünce gülümsedim. Başımı telefondan kaldırıp kızlara baktım.

"Ben üstümü değiştirip çıkacağım birazdan, okula gitmem gerekiyor." Yasemin son lokmasını yerken beni başıyla onayladı. Eflin ise okul kelimesini duyduğu an bana dönmüştü.

"Benimde girmem gereken iki dersim var. Beni de bırakabilir misin?" Onu onayladığımda hazırlanmak için aceleyle odasına gitmişti.

"Benim de birkaç işim var. Bende hazırlanayım da, beni de bırakın."

Başımı salladığımda, tabağıyla ayaklandı. Bende odama geçerek hızlıca hazırlandım.

Hep birlikte evden çıktığımızda arabamın yanında ki lüks siyah araba, dikkatimi çekmişti. Yasemin'in sesini duyduğumda sadece benim dikkatimi çekmediğini anlamıştım.

"Çok güzel!" uzatarak kurduğu cümle, gülmeme sebep olmuştu. Ama cidden güzel arabaydı. Yasemin arabayı süzerken yüzündeki gülümsemeyle yanımıza doğru gelen Özgür'ü fark ettik.

Bizimle selamlaşıp Yasemin'e "İstersen bugün seni gideceğim yere ben götüreyim?" Dedi.

Yasemin heyecanla ve Eflin'le benim tepkimi ölçer gibi bize baktıktan sonra. "Olur." dedi. Eflin'le arabaya bindikten hemen sonra kornalaşarak kampüse gittik.

Eflin, benden daha geç çıkacağı için dersim bittiği gibi avm'ye geçmiştim.

Almayı unuttuğum birkaç eşyam vardı. Onları aldığımda kahve içip Eflin'in dersinin bitmesini bekledim. Dersi bitince onu da alıp eve doğru sürmeye başladım. Siteye girip arabayı park ettiğimde, Eflin tuvalete gitmesini gerektiği için hızlıca eve çıkmıştı.

Bense bagajdaki eşyaları nasıl tek seferde yukarı taşıyacağımı düşünüyordum. Bagajı açtığımda poşetlerle ufak bir bakışma yaşadım. Her ne kadar az eşya olsa ada ağır görünüyorlardı. Poşetleri alıp koşuşturarak asansöre ilerledim.

Asansör bulunduğum kata geldiğinde asansörün kapılarının açılmasını bekliyorduk. Ummadığım bir şekilde Yavuz'la karşılaştım. Üzerinde gri bir tişört, siyah bir hırka, gri bir eşofman ve spor ayakkabıları vardı.

O da beni gördüğüne şaşırmış gibiydi. Birbirimize baktığımızda asansörün kapıları kapanmaya başlamıştı sanırım biraz fazla bakışmıştık.

Koluyla kapıyı tutup "Yardım etmemi ister misin?" dedi.

"Gerek yok, teşekkür ederim."

"Nerden geliyorsun?" Merakla poşetlere bakıyordu.

"Mimarlık okuduğum için bir şeyler almaya gitmiştim."

O da başı hafif önde "Anladım." diye mırıldandı.

Merakıma yenik düşerek "Sen nereye gidiyorsun?" diye sordum.

Ela gözleriyle bana bakarken "Benimde birkaç bir şey almam lazım da, onun için markete gidiyorum." demişti.

Başımı sallayarak onu onayladım.

"Akşam görüşürüz o zaman."

"Görüşürüz Hafsa." dediği an, nedense kalbim tekledi.

Asansöre bindim ve derin nefes alıp vermeye başladım. Neden böyle hissediyordum ki. Eve girdim ve yeni aldığım şeyleri yerleştirmeye başladım.

Eflin çoktan odasına geçmiş kitap okuyordu. Onu bölmek istemediğimden yanına gitmemiştim.

Birkaç saatin ardından Yasemin'de gelmişti. Şahane enerjisiyle konuştu.

"Hadi hazırlanalım!"

"Hayırdır ne bu neşe?" Göz kırptığımda gülümsedi.

"Günüm güzel geçti de, ondan bu neşe!"

"Gününün güzelliği Özgür olmasın?"

Beni geçiştirmeye çalışarak "Hadi ya hazırlanın."

Hazırlanıp aşağı indiğimizde çardağa geçmiştik. Demir'ler daha gelmemişti. Telefonumu açarak Demir'e yazdım.

Hafsa: Biz aşağıdayız, sizi bekliyoruz.

Demir:Hemen geliyoruz!

Birkaç dakika sonra Demir ve Özgür ellerinde tepsilerle gelmişlerdi. Tepsilerde tabak, bardak birde kurabiye vardı. Yanımıza gelirken, Özgür Yasemin'e, Demir'se Efline bakıyordu.

Bense kurabiyelere...

"Hayırdı bunlar ne için?" Dediğimde Özgür bana dönmeyi başarmıştı.

"Sizin için hazırladık." Demir, Özgür'ün sesiyle Eflin'e bakmayı kesmişti.

"Hazırladık mı? Yavuzla beni kastediyorsun herhalde? Sen elini dahi sürmedin." dedi.

Onların atışmasına gülerken gözlerim Yavuz'u aradı.

"Yavuz yok mu?"

"O da gelir birazdan." Demir'i onaylayıp Yasemin'in yanına oturdum. Eflin de Yasemin'in diğer yanındaydı. Özgür heyecanla bize yaptığı daha doğrusu yapmadığı kurabiye ikram etmeye başladı. Kurabiyeden bir ısırık aldığımda kızlara döndüm. Onlarda birbirlerine bakıyorlardı.

Çok belli etmemeye çalışsak da sanırım anlamışlardı.

Demir "Nasıl olmuş?" diye meraklı gözlerle bize bakarken Yasemin öksürerek "Ellerinize sağlık" dedi.

Eflin ise bizim aksimize fazla dürüst davranarak "İlk kez kimyonlu kurabiye yiyorum." dedi.

Demir şokla kurabiyeye bakıyordu. Yüzü düşmüştü. Onu öyle görünce Eflin'i düzeltmeye çalıştım.

"Bence o kadar da kötü olmamış ya."

Demir'in yanında oturan Özgür munzurca gülüyordu.

Demir bunu fark edince "Şimdi seni var ya..." deyip kızacakken bizi fark etti.

Daha sonra elinde içecek poşeti ve lezzetli görünen kurabiyelerle Yavuz geldi.

"Sizi bu berbat kurabiyeleri yemekten kurtarmak için geç kaldım kusura bakmayın."Herkes o an başını çevirip Yavuza bakıyordu.

"Olur mu hiç öyle şey niye zahmet ettiniz." dedim.

"Taşındığınızdan beridir doğru düzgün bir hoş geldiniz diyemedik. Hoş geldiniz." Yavuza gülümserken, kızlarla aynı anda "Hoş bulduk." dedik.

Sonrasın da yeni gelen kurabiyelerden servis ettiler, içecek doldurdular. Bu seferki kurabiye gerçekten çok lezzetliydi.

"Çok güzel olmuş gerçekten ellerine sağlık Yavuz." dedim.

Yasemin "Aşırı iyi olmuş, bana tarifini verir misin?" dedi.

Yavuz gülerek "Beğenmenize sevindim. Normalde böyle hatalar yapmam. 'kimyonlu kurabiye' Bu ikisi beni bir türlü mutfakta rahat bırakmadıkları için."

Demir homurdanarak, Yavuz'a bakıyordu.

"Ben kimyonla tarçını nasıl ayırt edeyim? Hayatımda hiç mutfağa mı girdim sanki." dedi.

"E ne diye mutfağa giriyorsun o zaman."

Yavuz, Demir'in üstüne gidince. Demir'in yanına gidip, elimi omzuna attım.

Yavuz'a dönerek "Demir'imin üstüne gitmesene bizim için çabalamış o kadar."

Demir'de şakayla karışık ve bir yandan benim onu savunmama güvenerek "Sen olmasan yer bu beni." diyerek Yavuz'a baktı.

Yavuz "İyi be bir şey demedik."

Akşam boyunca muhabbet ettik. Ben konuştuğumuz bir konunun üstüne berbat bir espri yaptım ve herkes bir an sessizleşti.

Demir yüzünü ekşiterek "Hafso bu çok kötüydü."

Aralarında bir tek Yavuz benim bu berbat esprime gülüyordu. Onu ilk kez gülerken görmüştüm. Çok tatlı, bir yandan da çok yakışıklı görünüyordu. Ne düşünüyordum ben?

Yaklaşık bir yarım saat kadar daha oturduktan sonra hep beraber tabakları topladık.

Yasemin, Özgür, Demir ve Eflin asansöre binmişlerdi. Demir'in kalıplı vücudundan Yavuz'la, bana yer kalmamıştı. Demir kapı kapanırken, sırıtarak "Görüşürüz Hafso." demişti.

Gülerek bende "Görüşürüz." dedim. Onlar çıktıktan sonra Yavuz'a döndüm.

"Bu akşam için teşekkürler, çok keyifliydi."

O da tok sesiyle "Ne demek. Bizim içinde öyleydi." dedi. Asansöre bindik ve ben inerken "Görüşürüz." diyerek vedalaştım.

•

Bölüm hakkında düşünceleriniz?

⭐️YILDIZA BASMAYI UNUTMAYIINN!!