Bölüm 7:Şafak vakti verilen söz

Gece boyunca süren fırtına, şafak sökereken yerini sessiz bir kar yağışına bıraktı. Taş sığınağın küçük penceresinden içeri giren ilk gün ışığı, birbirine kenetlenmiş ellerini aydınlatıyordu.

Göktuğ, başı omzunda düşmüş halde hafifçe uyuklayan Defne’yi izliyordu. Kızarmış yanakları, yüzüne düşen saç telleri ve o dondurucu soğukta bile parıldayan masumiyeti... Yüzbaşı, hayatı boyunca sınır boylarında nöbet tutmuştu ama ilk kez bir insanın varlığı ona bu kadar büyük bir yuva hissi veriyordu.

Defne gözlerini yavaşça araladı. İlk gördüğü şey, kendisine derin bir sadakat ve tutkuyla bakan Göktuğ’un gözleri oldu.

Günaydın Yüzbaşı’m," dedi Defne, sesi uykudan yeni uyandığı için buğulu çıkmıştı.

Göktuğ tebessüm etti, parmağının tersiyle Defne’nin yanağını okşadı. "Günaydın Defne... İyi uyudun mu?"

"Senin yanında üşümek bile güzelmiş," diye fısıldadı Defne, Göktuğ’un eline sığınarak.

Tam o sırada dışarıdan helikopterin pervanesinden çıkan gümbürtülü ses duyuldu. Tahliye helikopteri sonunda Cebrail Deresi’nin üzerine varmıştı. Samet başını içeri uzatarak seslendi: "Komutanım, kuş geldi. İntikal zamanı."

Göktuğ ayağa kalktı, Defne’ye elini uzatarak onu da kaldırdı. Sığınaktan çıkmadan hemen önce Defne’nin bileğini hafifçe sıktı.

"Karakola döndüğümüzde rütbelerimiz yine aramıza girecek Teğmen," dedi Göktuğ, sesi kararlı ama hüzünlüydü. "Ama bilsinler ki bu dağlarda sana verdiğim söz, o karakolun duvarlarından çok daha güçlü."

Defne gözlerinin içine bakarak başını salladı. "Ben o sözü kalbime kazıdım Göktuğ. Hiçbir rütbe, hiçbir engel onu silemez."

Helikoptere doğru yürürken rüzgâr karları savuruyordu. Sherlock en önde atladı, ardından Defne ve Samet bindi. Göktuğ helikopterin kapısında durup Silopi dağlarına son bir kez baktı. Bu dağlar sadece bir operasyon sahası değil, artık aşklarının şahidiydi.

244 Kelime