Bölüm 22:Nefes Nefese

Göktuğ’un elleri toprağı kazarken aşırı dikkatten ve gerilimden titriyordu ama bıçağı kullanırken bir cerrah kadar hassastı. Defne’nin botunun etrafındaki çamuru ve küçük çakıl taşlarını tek tek temizledi. Dakikalar saat gibi geçiyor, vadideki rüzgârın sesi bile bu ölümcül sessizliği bozamıyordu.

Toprağın altından paslı metal gövde ve ona bağlı olan çelik teller açığa çıktı. Düzenek, baskı çekildiği an patlamaya ayarlanmış eski bir mekanizmaydı.

"Ayağındaki baskı azalsa bile düzenek tetiklenir," dedi Göktuğ, alnından süzülen ter damlası bıçağın üzerine damlarken. "Baskıyı benim devralmam lazım."

"Hayır! Göktuğ hayır, elini o mekanizmanın altına koyamazsın!" dedi Defne dehşet içinde.

"Bana güveniyor musun Defne?" diye sordu Göktuğ, gözlerini bir an bile ondan ayırmadan.

"Canımdan çok..."

"O zaman dediğimi yap. Ben el ayamı senin botunun tabanına, mekanizmanın üzerine yerleştireceğim. 'Çek' dediğim an ayağını geriye çekeceksin. Bütün yükü ben alacağım."

"Göktuğ yapma, bu delilik!"

"Seni kaybetmektense ölmeyi tercih ederim Defne. Şimdi hazırsan... 3... 2... 1... Çek!"

Defne ayağını milimetrik bir hareketle geriye çektiği an, Göktuğ tüm gücüyle sağ elinin avucunu mekanizmanın üzerine bastırdı. Metal gövde hafifçe gıcırdadı ama patlamadı. Göktuğ, diğer elindeki küçük el pensesiyle telin bağlandığı ana fünye mekanizmasına uzandı.

Samet ve Sherlock nefeslerini tutmuş izliyordu.

Göktuğ, telin gerginliğini hissederek tek bir hamlede ana fünyeyi kesti. Çıt sesiyle birlikte mekanizma tamamen boşa çıktı. Dondurucu dağ havasında büyük bir rahatlama dalgası yayıldı.

Göktuğ elini mekanizmadan çekip ayağa kalktı. Defne hiçbir şey söylemeden kendini Göktuğ’un kollarına attı. Hıçkırıklara boğularak yüzünü Göktuğ’un boynuna gömdü. Göktuğ onu havaya kaldırıp göğsüne bastırdı; saçlarını, şakaklarını, dudaklarını tutkuyla öptü.

"Geçti güzelim... Geçti. Seni hiçbir şeye vermem," diye fısıldadı Göktuğ, sesi ilk kez bu kadar açık bir duyguyla titreyerek.

262 Kelime