Bölüm 19:Aşkın ve Görevin Savaşı

Göktuğ, Defne’nin gözlerinde çakan o sarsılmaz iradeyi görünce bir an için nefessiz kaldı. Karşısındaki kadın emirlerini çiğniyordu ama bunu kendi canını hiçe sayarak, sadece onu korumak için yapıyordu. Askeri mantığı bu itaatsizliği kabul edemezdi ama kalbi, bu adanmışlık karşısında diz çökmüştü.

"Deli kız..." diye fısıldadı Göktuğ, çatışmanın ortasında elini çıkarıp Defne’nin yanağına dokunarak. "Söz dinlemeyen deli kız..."

"Senin için ölürüm Göktuğ, ama seni burada bırakmam," dedi Defne, gözlerinin içine bakarak.

Göktuğ derin bir nefes alıp çenesini sıklaştırdı. Yüzündeki çaresizlik yerini ölümcül bir kararlılığa bıraktı. "Tamam. Madem öyle, omuz omuza. Ağır makineliye aynı anda yükleneceğiz. Ben sol açıyı bastırırken sen sağ boşluktan mühimmat kutusunu hedef alacaksın."

"Anlaşıldı komutanım," dedi Defne, gözyaşlarını silip tüfeğini kayaya sabitleyerek.

İkisi aynı anda siperden doğruldu. Göktuğ açığa çıkarak yoğun bir baskı ateşi başlattı, düşmanın dikkatini tamamen kendi üzerine çekti. O sırada Defne, aldığı taktiksel pozisyonla tepe mevziindeki mühimmat sandığını ve makineli tüfek nişancısını hedef aldı. Defne’nin tetiğe bastığı o an, mermi hedefi tam ortasından vurdu.

Büyük bir patlamayla tepedeki mevzii havaya uçtu. Tam o anda sağ kanattan sızan Samet ve Sherlock da arkadan baskın yaparak terör grubunun kalan unsurlarını çember içine aldı.

Mermi sesleri vadide yavaşça azaldı, yerini fırtınanın ve süzülen sisin uğultusuna bıraktı.

Göktuğ silahını indirip hızla Defne’ye doğru fırladı. Onu omuzlarından yakalayıp hırpalarcasına kendine çekti, bedenini kontrol etti. "Vuruldun mu? Bir şeyin var mı Defne, konuş!"

"İyiyim... Yemin ederim iyiyim Göktuğ," dedi Defne nefes nefese.

Göktuğ daha fazla dayanamadı. Sisin ve dağların şahitliğinde Defne’yi göğsüne bastırıp kemiklerini kıracakmışçasına sarıldı. Defne de kollarını Göktuğ’un boynuna dolayıp yüzünü onun boyun girintisine sakladı. İkisinin de kalbi, patlayan bombalardan daha şiddetli çarpıyordu.

264 Kelime