Bölüm 6:Sığınağın sıcağı

Tipi göz gözü görmeyecek seviyeye ulaştığında helikopterin iniş yapamayacağı haberi telsizden duyuldu. Göktuğ, timin emniyeti için Cebrail Deresi’nin yukarısındaki eski bir taş sığınağa geçme kararı aldı.

Taş sığınağın içine girdiklerinde rüzgârın keskin uğultusu dışarıda kaldı. Samet, köşede Sherlock ile birlikte nöbet pozisyonu alırken Göktuğ ile Defne sığınağın iç kısmında baş başa kaldı.

Dondurucu soğuk ikisinin de kemiklerine işlemişti. Göktuğ, üzerindeki kalın askeri parkayı çıkarıp tir tir titreyen Defne’nin omuzlarına örttü.

Göktuğ, yapma... Sen de üşüyeceksin," dedi Defne, parkayı geri vermeye çalışarak.

Göktuğ, Defne’nin ellerini tutup engelledi. İki elini de kendi avuçlarının arasına alıp nefesiyle ısıtmaya başladı. "Ben alışkınım Teğmen. Ama senin bir damla soğuk yemeni bile istemiyorum."

Defne gözlerinin içine bakarken, aralarındaki mesafe aniden kayboldu. Göktuğ başını eğip alnını Defne’nin alnına dayadı. Sığınaktaki tek ses, ikisinin hızlı hızlı alınıp verilen nefesleriydi.

"Bana öyle bakma Defne," diye fısıldadı Göktuğ, sesi pürüzsüz ve derindi. "Kendime hâkim olmakta zorlanıyorum."

Hâkim olma," dedi Defne cesaretle. "Bu dağlarda yarının ne getireceği belli değilken, hissettiklerini gizleme benden."

Göktuğ yavaşça uzanıp dudaklarını Defne’nin şakağına, ardından dondurucu soğuktan kızarmış yanağına bastırdı. Bu küçük, tutkulu dokunuş ikisinin de kalbindeki yangını alevlendirmeye yetti.

Samet’in dışarıdan gelen adımlarıyla ikisi de istemeyerek de olsa geri çekildi. Samet, içeri girmeden önce öksürerek kendini belli etti: "Komutanım, tipi sabaha karşı etkisini kaybedecekmiş. Şimdilik emniyetteyiz."

"Sağ ol Samet," dedi Göktuğ, gözlerini Defne’den ayırmadan. "Sabahı bekleyeceğiz."

Gece boyunca sığınağın karanlığında, el ele tutuşarak sabaha kadar nöbet tuttular. Silopi dağlarında fırtına dinmek üzereydi ama kalplerinde başlayan bu sevda artık durdurulamazdı.

243 Kelime