Bölüm 23:Şafakta Bir Yemin

Operasyonun başarıyla tamamlanmasının ardından Fırtına Karakolu’na dönen tim, günlerdir süren gerilimin ardından ilk kez rahat bir nefes aldı. Üst komutanlıktan gelen tebrik mesajları ve görev tamamlandı raporları operasyon odasını doldururken, Göktuğ ve Defne için asıl zafer hayatta ve yan yana kalabilmekti.

Akşamüstüne doğru, güneş Silopi dağlarının ardında kızıl bir iz bırakarak batarken Göktuğ, Defne’yi karakolun arkasındaki helikopter pistine bakan yüksek kayalıklara çağırdı.

Rüzgâr ikisinin saçlarını savururken, Göktuğ hücum yeleğini çıkarmış, sadece askeri kazağıyla duruyordu. Defne yanına yaklaştığında, Göktuğ cebinden küçük, kadife bir kutu değil; zincirine geçirilmiş sade bir gümüş yüzük çıkardı. Yüzüğün iç kısmında ince bir işçilikle koordinatlar kazınmıştı: Cebrail Deresi - 302.

Defne şaşkınlıkla gümüş yüzüğe baktı. "Göktuğ... Bu..."

Göktuğ, Defne’nin soğuktan kızarmış elini tutup yüzüğü onun parmağına yavaşça taktı. "Bu dağlar bizim acımıza, kavgamıza ve aşkımıza şahitlik etti Defne. Mermilerin arasında, ölümün kıyısında bana verdiğin o söz, benim bu hayattaki tek gerçeğim oldu. Bu yüzük resmiyetin değil, dağların gölgesinde birbirine mühürlenen iki kalbin simgesi."

Defne gözyaşları içinde yüzüğe baktı, ardından başını kaldırıp Göktuğ’un tutku dolu gözlerine kilitlendi. "Sen neredeysen benim vatanım orası Göktuğ. Seninle her cehenneme girdim, seninle her cennete yürürüm."

Göktuğ uzanıp Defne’yi belinden çekti, aralarındaki son mesafeyi de kapatarak dudaklarını Defne’nin dudaklarıyla buluşturdu. Kızıl gün batımının altında, Silopi dağlarının dondurucu ayazında patlayan bu öpücük; geçmişin tüm korkularını ve saklanan tüm duygularını sonsuza dek eritti.

218 Kelime

Ayyyy en heyecanlı bölümlerden bir tanesiiii 🤩