Bölüm 18:Kör Nokta Ve Çember

Çatışmanın şiddeti dakikalar geçtikçe tırmanırken, kayalıkların arkasından gelen telsiz cızırtıları durumun ciddiyetini ortaya koyuyordu. Samet ve Sherlock sağ kanattaki baskıyı püskürtmeyi başarmıştı fakat ana geçitteki Göktuğ ve Defne, tepe hattından açılan çapraz ateş altında sıkışıp kalmıştı. Üstelik yoğun sis helikopterlerin yakın hava desteği vermesini imkansız kılıyordu.

"Göktuğ! Mühimmat tükenmek üzere, son şarjörler!" dedi Defne, tüfeğinin mekanizmasını çekip yeni şarjörü takarken.

Göktuğ çevreyi hızlıca taradı. Tepedeki ağır makineli tüfek mevzii üzerlerindeki baskıyı artırıyordu. Birkaç dakika içinde tepe hattından sızan gruplar siperlerini tamamen saracaktı. Göktuğ, hayati bir karar vermek zorunda olduğunu hissetti.

Geriye çekilip Defne’nin yanına siper aldı. Mermiler hemen tepelerindeki taşları parçalarken Göktuğ iki eliyle Defne’nin kaskının kenarlarından tuttu. Onu kendine çekip alnını Defne’nin alnına yasladı. O cehennem sıcağında ve kurşun yağmurunun ortasında zaman bir anlığına durdu.

"Bana bak Defne," dedi Göktuğ, sesi gürültüye rağmen sarsılmaz bir kararlılık ve derin bir şefkat taşıyordu. "Bu çemberi yaracağız. Ben ateşi üzerime çekip ana mevziyi oyalayacağım. Sen o sırada Samet’in olduğu sağ kanada kayıp emniyetli bölgeye geçeceksin."

Defne’nin gözleri anında büyüdü, gözpınarlarında biriken yaşlar barut karasına karıştı. "Asla! Kendini yem etmene izin vermem! Seni burada tek başına bırakmam Göktuğ!"

"Bu bir emirdir Teğmen!" diye gürledi Göktuğ. Ancak sesindeki o emredici ton, gözlerindeki yalvarış ve katıksız aşka mağlup oluyordu. "Sana bir şey olmasına göz yumamam. Benimle tartışma, emri uygula!"

"Bu emri reddediyorum Yüzbaşı’m!" dedi Defne, Göktuğ’un hücum yeleğini iki eliyle yakalayarak. "Seni ölüme terk etmem! Ya birlikte çıkacağız bu boğazdan ya da birlikte kalacağız!"

239 Kelime