Bölüm 14:Karakola Dönüş ve Soğuk Duvarlar

Helikopter Fırtına Karakolu’nun pistine indiğinde, pervanenin yarattığı sert rüzgâr etraftaki kar kütlelerini havaya savurdu. Tim sırayla aşağı atladı. Karakolun nizamiye kapısından içeri adım attıkları an, dağda nefes alan o sığınak yok olmuş, askeri hiyerarşinin soğuk gerçekliği üzerlerine çökmüştü.

Göktuğ Yüzbaşı, adımlarını sertleştirip timin önüne geçti. "Herkes teçhizat bakımını yapıp dinlenmeye çekilsin. Teğmen Defne, operasyon raporunu hazırlayıp odama getir."

Emredersiniz komutanım," dedi Defne, sesindeki profesyonel tonu koruyarak.

Yüzbaşı odasına geçtiğinde hücum yeleğini çıkarıp masanın kenarına bıraktı. Çok geçmeden kapı vuruldu. Defne elinde dosyayla içeri girip kapıyı arkasından kapattı. Kapının kilitlenme sesiyle birlikte Göktuğ’un omuzlarındaki o ağır komutan yükü bir anda hafifledi.

Göktuğ hızla masanın etrafından dolanıp Defne’nin karşısında durdu. Elindeki dosyayı alıp masaya fırlattı, ardından Defne’yi belinden tutarak kendine çekti. İkisinin de nefesi birbirine karıştı.

"Nizamiye kapısından girdiğimiz an senden uzak kalmak zorunda olmak canımı yakıyor," dedi Göktuğ, sesi pürüzlü ve tutku doluydu.

Defne elini Göktuğ’un yanağına koydu, başparmağıyla çenesindeki çizgiyi okşadı. "Biliyorum... Ama gözlerin her şeyi anlatıyor Göktuğ. Odadaki herkes resmiyeti görse de ben o gözlerdeki ateşi görüyorum."

Göktuğ eğilip dudaklarını Defne’nin alnına, ardından şakağına bastırdı. "Bu karakolun duvarları ne kadar soğuk olursa olsun, içimdeki yangını söndürmeye yetmez Teğmen."

189 Kelime