Bölüm 12:Sıcak gece,Soğuk mermer

Yan geçitten tırmanan tim, Cebrail Deresi’nin üst sırtlarına doğru adeta birer gölge gibi süzüldü. Sherlock, kayaların arasından kokuyu takip ederek iz sürmeye devam ediyordu. Gece yarısını çoktan geçmiş, dondurucu Silopi ayazı kemiklere işlemeye başlamıştı.

Kırmızı Kayalıklar’daki patlamanın ardından düşman unsurları dağların derinliklerine çekilmişti. Göktuğ, kayalık bir tepe noktasına ulaştıklarında el işaretiyle timi durdurdu.

"Alan temiz. Karakolla telsiz teması kuruyoruz, ilk ışıklarla birlikte intikal var," dedi Göktuğ.

Samet (Sessiz) çevrenin nöbetini devralırken Sherlock’u yanına çekip pusudaki yerini aldı. Göktuğ ise kayalığın korunaklı ve kuytu bir köşesine çekildi. Defne, tüfeğini kucağına alarak Göktuğ’un yanındaki dar alana sığındı. İkisinin sırtı soğuk kayaya dayalıydı ama omuzları birbirine sıkıca yapışmıştı.

Göktuğ, üzerindeki askeri hücum yeleğinin altından elini uzatarak Defne’nin soğuktan titreyen parmaklarını kendi avucunun içine aldı. Birkaç saniye boyunca hiç konuşmadan sadece parmaklarını kenetledi.

"Yüzün hâlâ tozatı içinde," dedi Göktuğ, sesi karanlığın ve rüzgârın arasında adeta bir fısıltıya dönüştü.

Defne hafifçe gülümsedi. "Senin yüzün çok farklı sanki Yüzbaşı’m?"

Göktuğ serbest kalan elini kaldırıp başparmağıyla Defne’nin elmacık kemiğindeki tozu yavaşça sildi. Parmak ucu Defne’nin tenine dokunduğunda, ikisinin de göğsünden derin bir nefes döküldü.

"Sana bakarken dağları, çatışmayı, bu üniformayı bile unutuyorum Teğmen," dedi Göktuğ, gözleri Defne’nin dudaklarına kayıp tekrar gözlerine kilitlenirken. "Sadece seni ve bu anı yaşamak istiyorum."

Defne, Göktuğ’un tuttuğu elini biraz daha sıktı. "Unutma Göktuğ... Zaten bizi ayakta tutan tek şey bu değil mi? Birbirimize verdiğimiz o gizli söz."

225 Kelime