Bölüm 1:Sol yanımda bir dağ

Silopi’nin gecesi soğuktu ama fırtına karakolu’nun dinlenme odasındaki döküm sobanın çıtırtısı,dışarıdaki zifiri karanlığı unutmaya yetiyordu. Sobanın hemen yanındaki minderde yatan iz takip köpeği sherlock,başını patilerinin arasına almış,gözlerini bir saniye bile masanın başındaki ikiliden ayırmıyordu.

Masanın bir ucunda yüzbaşı Göktuğ duruyordu.çatık kaşlı ve askerlerine karşı sarsılmaz disipliniyle bilinen Göktuğ yüzbaşı,sadece operasyon haritalarına baktığında bu kadar sessizleşirdi.Fakat bu gece,gözleri haritadaki çizgilerden çok,hemen karşısındaki harita çizen Teğmen Defne’ye kayıyordu.

Defne sahadaki cesareti ve stajyerlikten bu yana gösterdiği azimle timin göz bebeğiydi.parmaklarının arasındaki pergelle koordinatları işaretlerken,rüzgarın açık pencereden üflediği hafif bir esinti saçından bir tutam yüzüne düşürdü.Defne dalgınlıkla elinin tersiyle saçını arkayatmeye çalıştı ama başaramadı.

Göktuğ farkında olmadan bir adım öne çıktı.eli havada asılı kaldı bir an.sonra kendini toparlayıp,çatallanan sesini düzeltti:

“Teğmen… Saçın.”

Defne başını kaldırdı.göz göze geldiklerinde oda bir anlığına tamamen sessizleşti.Göktuğ’un o sert,tavizsiz gözlerinde ilk ken yumuşak,hatta neredeyse çekingen bir ışık vardı.Defne’nin kalbi ritmini kaybetti.yanaklarına hafif bir sıvaklık yayıldı.

“Afedersiniz komutanım,”dedi Defne,bakışlarını kaçırarak saçını kulağının arkadına sıkıştırırken.”Aklım Cebrail Deresi’ndeki son rapordaydı.

O sırada kapı aralandı.içeriye kucağında odunlarla kıdemli başçavuş samet-namıdiper sessiz-girdi.az konuşan ama gözümden hiç bir şey kaçırmayan samet,oramdaki o ağır ve elektiriklendiren havayı anında sezmiş gibi hafifçe gülümsedi ve odunları sobanın kenarına bıraktı.

“Komutanım,”dedi samet,alçak ama kendinden emin bir sesle.”Dışarıda ayaz var ama fırtına öncesi sessizlik gibi.Tim bahçede emrinizi bekliyor.”

Sherlock hafifçe havlayarak Samet’in bacağına kuyruk salladı.Göktuğ bakışlarını hemen toparlayıp Samet’e döndü:”Tamam Samet.bu gece operasyon var,Cebrail deresi’ne sızma yapacağız.Ekipmanarı son kez kontrol edin.”

Samet ciddiyetle başını sallayıp asker selamı verdi:”Emredersiniz komutanım.”

Gece yarısı,tim dağın eteklerine doğru sessizce intikal ederken yıldızlar bile kayalıkların arkasına saklanmıştı.en önde Sherlock iz sürüyor,Hemen arkasında göktuğ,onun bir adım gerisinde ise Defne ilerliyordu.

Patika daraldığında,kayan bir taş yüzünden Defne’nin ayağı boşa çıktı.Tam dengesini kaybedip uçuruma doğru kayacakken,güçlü ve sıvak bir el defne’nin bileğini havada yakaladı.

Göktuğ,Defne’yi tek hamledekendine doğru çekti.Defne’nin sırtı Göktuğ’un gemiş göğsüne çarptı.Aralarındaki mesafe sıfırlanmıştı.karanlığın içinde ikisininde nefes alıp verişleri birbirine karışıyordu.göktu’un eli hala defne’nin bikeğini sıkıca tutuyordu:koruma içgüdüseli mi,yoksa tamamen başka bir duyguylamı olduğunu ikiside bilmiyordu.

“İyi misin?” diye fısıldadı Göktuğ.Sesi,bu sert dağlarda hüö duyulmamış kadar derinden ve pürüssüz çıkmıştı.

Defne,Göktuğ’un göğsündeki askeri künyenin hafif soğukluğunu hissederken,kendi kalbinin güm güm vuruşunun Yüzbaşı taşafından duyulmasından korktu.başını kaldırıp Göktuğ’un karanlıktaki gölgesine baktı.

“İyiyim…sayenizde komutanım,”dedi fısıltıyla.

Göktuğ elini yavaşça defne’nin belinden çekti ama bakışlarını ondan ayırmadı.”Ayağını bastığın yere dikkat et defne.bu dağlarda düşmeni istemem.hele benim yanımdayken… Asla.”

Bu söz bir komutanın uyarısından çok daha fazlaydı.Dağlaron kalbinde,Henüz adı konmamış ama her adımda dahada büyüyecek olan o sevdalanmanın ilk yeminiydi.

“Arkanızdayım komutanım,”dedi defne,sesindeki titremeyi saklamaya çalışarak.”Nereye giderseniz…”

Göktuğ hafifçe gülümsedi.karanlıkta seçilmeyen o tebessüm,defne’nin içini ısıtmaya yetti.

“Devam ediyoruz,” dedi Göktuğ ve tim,silopinin deeinliklerine doğru,kalplerinde taşıdıkları o gizli yükle ilerlemeye devam etti.

431 kelime

Ayyy ilk bölümün inşallah beğenirsiniz.

İyi okumalar📚

Beğenmeyide unutmayın haa😻