Bölüm 5:Sessizlikten sonra gelen fırtına

Vadide mermi sesleri bıçak gibi kesilmiş, yerini çıldırtan bir sessizliğe bırakmıştı. Kar taneleri tek tük düşmeye başlarken Göktuğ çevreyi kontrol etti. Samet (Sessiz) başıyla alanın temiz olduğunu işaret ederken Sherlock hafifçe sızlandı.

Göktuğ hemen Defne’nin yanına çömeldi. Cebinden çıkardığı mendille Defne’nin yanağındaki kanı incitmekten korkarak sildi. "Acıyor mu?" diye sordu, sesi az önceki çelik sertliğinden uzak, tamamen şefkat doluydu.

Defne, Göktuğ’un titreyen ellerine bakıp başını salladı. "Acımıyor. Sen yanımdayken hiçbir şey acıtmıyor."

Göktuğ’un gözleri koyulaştı. Parmakları Defne’nin yanağında birkaç saniye fazladan oyalandı. "Bunu yapma Defne. Beni bu dağda görevimle hislerim arasında bırakma. Sana bir şey olursa bu dünyayı yakarım, ama önce kendimi affetmem."

Defne uzanıp Göktuğ’un elini tuttu, dondurucu soğukta tenlerinin teması ikisinin de nefesini kesti. "Bu bir his değil Göktuğ, bu bizim gerçeğimiz. Ben buradayım, seninleyim."

Göktuğ tam bir şey söyleyecekken Samet yaklaşan adımlarla belirdi. "Komutanım, destek ekibiyle telsiz bağlantısı kurduk. Sis çökmeden helikopter pistine ulaşmamız lazım, tipi bastırıyor."

Göktuğ zorlukla da olsa Defne’nin elini bıraktı ve doğruldu. "Toplanın. Tipi bastırmadan vadiyi terk ediyoruz."

Tipi şiddetlenirken yan yana, omuz omuza yürümeye başladılar. Dağ fırtınayla çalkalanıyordu ama ikisi de biliyordu; asıl fırtına helikoptere binip birliğe döndüklerinde, saklamak zorunda oldukları bu tutkulu aşkla başlayacaktı.

193 Kelime