Bölüm 13:Şafağın Gölgesinde

Şafak Cebrail Deresi’nin üzerine sökerken, gökyüzü mor ve griye çalıyordu. Dağın tepesinde esen sert rüzgâr, karları hafifçe savurarak ikisinin üzerine serpiştiriyordu. Helikopterin uzaktan gelen motor sesi duyulana kadar Göktuğ, Defne’nin elini bir an bile bırakmadı.

Telsizden cızırtılı bir ses yükseldi: "Fırtına-1, helikopter 3 dakika içinde bölgede olacak, iniş alanı temiz mi?"

Göktuğ yavaşça elini çekti, doğrulurken gözlerindeki o derin, tutkulu ifadeyi bir kez daha askeri disiplinin arkasına gizledi. "Temiz, inişe geçebilirsiniz."

Defne ayağa kalkıp üzerindeki karları temizledi. Göktuğ’un yüzündeki o ani değişimi görmek canını yaksa da mantığı bunun zorunlu olduğunu fısıldıyordu. Karakola döndüklerinde yine komutan ve subay olacaklardı; ama kalplerindeki o görünmez bağ, dağın başında nasıl güçlüydü ise orada da öyle kalacaktı.

Tahliye helikopteri rüzgârı yararak kayalığın hemen üzerine doğru alçaldı. Samet en önde Sherlock ile birlikte binerken, Defne de helikoptere adım attı. Göktuğ, kapıda durup Defne’nin binmesine yardım ederken bileğinin iç tarafını parmak uçlarıyla hafifçe sıktı. O küçük temas, söylenmemiş binlerce cümlenin karşılığıydı.

Helikopter havalanıp Cebrail Deresi’ni arkasında bırakırken Defne pencereden aşağıya baktı. Aşılmaz gibi görünen o dik kayalıklar, aralarındaki sınırları tamamen yıktıkları yer olmuştu.

Göktuğ, Defne’nin karşısındaki koltuğa oturdu. Göz göze geldiklerinde, gürültülü pervanelerin sesi arasında dudaklarını oynatarak tek bir kelime fısıldadı:

"Yanındayım."

Defne hafifçe gülümsedi. Biliyordu ki Fırtına Karakolu’na varsalar da, yeni operasyonlar gelse de artık Silopi’deki hiçbir fırtına onları ayıramazdı.

214 Kelime