33.Bölüm ZITLIK

Eve doğru ilerlerken içimde birbirine zıt iki duygu vardı. Bir yanım mutluluktan havalara uçuyor, diğer yanımaysa tarifsiz bir hüzne kapılıyordu. Çünkü Alaz'ın gitme vakti gelmişti. Birlikte geçirdiğimiz o birkaç saatin ardından yeniden ayrılmak zorundaydık.
O giderken ben, evde yapılacak toplantı için geri dönüyordum.
Gerçek dünyaya yansıttığım o cıvıl cıvıl kız, birazdan kendini yeniden yeraltının karanlığında bulacaktı. Yüzündeki gülümseme silinecek, gözlerindeki ışık yerini soğuk bir ifadeye bırakacaktı.
En azından dışarıdan bakıldığında…
Çünkü Alaz, Gökçe'yi yeniden ortaya çıkarmıştı. Uzun zamandır kendi içimde hapsettiğim o kızı, hiç ummadığım bir anda geri getirmişti. Şimdi onu yeniden kaybetmekten korkuyordum.
Arabadan inip eve girdim. Babam işte olduğu için ev bomboştu. Turgut ile Umay da buluşacakları için çoktan çıkmışlardı.
Ayakkabılarımı çıkarıp çantamdan telefonumu aldım ve hiç vakit kaybetmeden Adriel'i aradım.
"Alo," dedi telefonun diğer ucundan.
"Ne yapıyorsun?"
"Seni bekliyorum."
"İyi o zaman. Ben de şimdi eve geldim. Hazırlanınca gel, beni al. Senin evinde hazırlanır, oradan da birlikte çıkarız. Bizimkiler de partiye gelecek."
"Sen nasıl istersen, fırtına. Birazdan adamlarım orada olur."
"Tamam."
Telefonu kapattıktan sonra derin bir nefes aldım ve odama yöneldim.
Dolabımı açıp Adriel'in bana zorla giydirmeye çalıştığı kıyafeti çıkardım. Bu gece bir maske balosu vardı. Üstelik sıradan bir davet de değildi. Her şey gizli tutuluyordu ve kimsenin gerçek kimliğini belli etmemesi gerekiyordu.
Yüzlerin maskelerin ardına saklanması bizim için bulunmaz bir fırsattı.
Bu gece kim olduğumuzu kimse bilmeyecekti. En azından biz, öyle olmasını umuyorduk.
Ve tabii ki lakaplarımız yine konuşulacaktı.
Beyaz Kurt, bu gece kırmızı bir kurda dönüşecekti.
Üzerimdeki kıyafetleri hızla çıkarıp daha rahat bir şeyler giydim. Ardından aynanın karşısına geçtim.

Kendime uzun uzun baktım.
Gözlerimdeki o ikiliği fark ettim. Bir yanım hâlâ Alaz'ın yanında gülümseyen, mutluluğu yeniden hatırlayan Gökçe'ydi. Diğer yanım ise birazdan gireceği ortamda tek bir hata yapma lüksü olmayan kadındı.
İkisi de bendim.
Ama hangisinin bu gece ayakta kalacağını bilmiyordum.
Dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
Alaz, Gökçe'yi geri getirmişti.
Ve ben, uzun zaman sonra ilk kez yeniden doğmuş gibi hissediyordum.
Tam o sırada kapım tıklandı.
Sesle birlikte düşüncelerimden sıyrıldım. Refleksle başımı kapıya çevirdim. Ardından eğilip yatağımın altına gizlediğim silahı aldım.
Kapı açıldığında karşımdaki kişiyi görmemle kaşlarım çatıldı.
Turgut!
Üstelik onun elinde de bir silah vardı ve namlusu doğrudan bana dönüktü.
"Ne yapıyorsun sen, salak! Ödümü kopardın!" diye çıkıştım.
Turgut'un yüzünde en ufak bir pişmanlık belirtisi yoktu. Aksine, kahkaha atacak gibi gülümsüyordu.
"Kızım, insan eve gelince bir ses verir! Bir an eve biri girdi sandım!"
Gözlerimi devirdim.
"Kapıyı çalmak diye bir şey duydun mu hiç?"
"Seslendimkaç kez duymadın bende hurdan ses gelince girdim oldumu?"
"İyi, tamam. En haklı sensin zaten."
Turgut silahını beline sıkıştırırken ben de elimdekini masanın üzerine bıraktım.
"Ben birazdan çıkacağım. Kıyafetlerimi toplamama yardım eder misin?"
Turgut'un yüzündeki gülümseme bir anda silindi.
"Gökçe."
Sesindeki değişiklikle birlikte elimdeki kıyafeti yatağın üzerine bıraktım.
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Ne oldu?"
Cevap vermedi.
Sadece bana bakıyordu.
Bir anda içime tuhaf bir sıkıntı çöktü. Az önceki neşem, sanki biri tarafından elimden alınmıştı. Turgut'u yıllardır tanıyordum. Onun şakalarını, öfkesini, sessizliğini bilirdim. Ama şimdi gözlerinde gördüğüm şey bunların hiçbirine benzemiyordu.
Korkuyordu.
Hem de öyle sıradan bir korku değildi bu.
"Turgut, ne oldu?" diye yeniden sordum. "Söylesene!"
Bir adımda yanıma geldi ve beni kendine çekerek sıkıca sarıldı.
Olduğum yerde kaldım.
Ellerim iki yanımda öylece dururken bedenim de donup kalmıştı. Turgut'un bana böyle sarılması alışık olduğum bir şey değildi. Hele ki yüzünde bu kadar ciddi bir ifadeyle…
"Gökçe," diye fısıldadı. "Bugün bir şey olursa biz biteriz."
Kaşlarım çatıldı.
"Ne?"
"Gitme."
Tek bir kelimeydi.
Ama sesindeki çaresizlik, o kelimeden çok daha fazlasını anlatıyordu.
Yavaşça geri çekilip yüzüne baktım.
"Turgut, ne diyorsun sen? Hiçbir şey anlamıyorum."
"Anlamanı istemiyorum zaten. Sadece bu gece gitme."
Şaşkınlığım yerini huzursuzluğa bıraktı.
"Orada yüzden fazla koruma olacak. Benim başıma bir şey gelmez, merak etme."
"Ama—"
"Ya, abartma!" dedim, sesimi neşeli çıkarmaya çalışarak. "Alt tarafı bir gece. Sabah yine karşındayım."
Bunu söylerken bile içimdeki ses bana itiraz ediyordu.
Çünkü Turgut böyle davranıyorsa mutlaka bir sebebi vardı.
Beni tanıyordu. Ne kadar tehlikeli bir ortama girdiğimi de biliyordu. Ama her şeye rağmen beni durdurmaya çalışıyorsa…
Ya gerçekten kötü bir şey hissediyordu ya da benden sakladığı bir şey vardı.
Hangisi olduğunu bilmiyordum.
Bilmek de istemiyordum.
Çünkü bu gece gitmek zorundaydım.
Arkamı dönüp yatağın üzerindeki kıyafetleri aldım ve Turgut'un eline tutuşturdum.
"Hadi, hadi. Bana yardım et de gidelim."
Birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra derin bir nefes vererek başını iki yana salladı.
"Seninle uğraşılmaz."
"Yeni mi fark ettin?"
İstemsizce güldü ama gözlerindeki endişe kaybolmadı.
Büyük bir çanta çıkarıp içine makyaj malzemelerimi ve düzleştiricimi yerleştirdim. Ardından çantayı Turgut'a uzattım. Kendi eşyalarını da aldıktan sonra birlikte aşağı indik.
Kapının önüne çıktığımızda bizi bekleyen araçları gördük.
"Sanırım gelmişler," dedi Turgut.
Başımı salladım.
Sonra ona döndüm. Birkaç dakika önceki sarılmasını ve söylediklerini düşünmemeye çalışarak elimi kaldırıp salladım.
"Bay bay!"
Bir adım bile atamadan arkamdan seslendi.
"Gökçe, bekle!"
Durup ona döndüm.
Turgut hızlı adımlarla yeniden eve girdi. Ne olduğunu anlamaya çalışırken kısa süre sonra geri geldi. Elinde, az önce masanın üzerine bıraktığım silah vardı.
Yanıma kadar gelip silahı bana uzattı.
"Yanında dursun," dedi. Sesi bu kez şakasızdı. "Lazım olursa kullanmaktan sakınma."
Yüzündeki ifadeyi görünce gülümsemem yavaşça silindi.
Silahı elinden aldım.
"Tamam," diyebildim yalnızca.
Onu çantama yerleştirdikten sonra korumalar yanımıza geldi. Önce benim ve Turgut'un eşyalarını aldılar. Ardından arabaya bindik.
Kapı kapanırken başımı çevirip ona son bir kez baktım.
Turgut hâlâ aynı yerde duruyordu.
Bana bakıyordu.
Sanki söylemek istediği bir şey vardı da kelimeler boğazına düğümlenmişti.
Belki bildiği bir şey vardı.
Belki de sadece kötü bir şey olacağını hissediyordu.
Ama gözlerindeki o ifadeyi unutamayacağımı biliyordum.
Araba hareket ettiğinde başımı koltuğa yasladım ve gözlerimi kapattım.
Bu gece beni neyin beklediğini bilmiyordum.
Tek bildiğim, birkaç saat önce Alaz'ın yanında yeniden hayat bulmuş gibi hisseden Gökçe'nin, şimdi kendisini karanlığa doğru sürükleyen bir yolculuğa çıktığıydı.
Ve nedense…
İçimdeki o huzursuzluk, Turgut'un korkusundan bile daha ağırdı.
Sanki bu gece, yalnızca bir maske takıp kimliğimi gizlemeyecektim.
Belki de kendimden bile sakladığım bir gerçekle yüzleşecektim.