1.Bölüm. TANINMAYAN YÜZLER

Sabahın erken saatlerinde babamı dinlememek için evimizin alt sokağındaki parka indim.
Her zaman bu parka gelince değişik bir duygu hissediyordum.
Bir banka oturup sigaramı çıkarıp yaktım.
Sigaramı içerken bir adam yanıma oturdu.
Sorun etmemiştim ama adam çok tanıdık geliyordu.
Ona bir daha baktım ama çıkaramadım.
Hafızamı iyice zorladım ama olmadı. Hemen kafamı öne döndürdüm.
Sigaramdan bir nefes aldıktan sonra dumanını bıraktım.
Ona bir daha bakınca çok ama çok tanıdıktı. Adam bir an:
“Pardon ama yüzümde bir şey mi var da bakıp duruyorsunuz?”
Bir an soru boşluğuna geldim, sonra saçmaladım:
“Ben sadece sigaramın dumanı size geliyor mu diye bakıyordum, rahatsız olmayın diye yani,” diye bir şeyler geveledim.
Adam elindeki kitabı kapatıp cebinden sigara çıkardı:
“Çakmağınız var mı?” dedi.
Kendi cebimden çakmağı alıp uzattım. Adama tekrar bakınca bakışlarımız kesişti.
Çok saçma hissetmiştim. Yeşil gözleri, siyah saçları, beyaz teni, simetrik yüz hatları, kavisli burnu… Yıllar sonra bir erkeği ilk kez yakışıklı bulmuştum. Kafamı çevirip sigaramı içip bitirdim.
Ben kafamı çevirmiş olabilirdim ama hâlâ bakışlarını üzerimde hissediyordum.
Saçma saçma hareketler etmeye başlamıştım.
Bir an:
“Adınız ne?” dedim.
Adam dudaklarının kenarını kıvırdı:
“Çok hızlı davranıyorsunuz, daha yeni tanıştık,” dedi.
“Ne alaka, ne hızlısı? Ben sadece sanki daha önce tanışmışız gibi hissediyorum ya da sizi birine benzetiyorum,” diye doğruyu söyledim.
“Adım Alaz Yağız Yalçın, küçük hanım. Peki sizin adınız nedir?” dedi.
Ama keşke söylemeseydi. Bu hitabı hiç sevmezdim. Küçük hanım ne? Evin en büyük kızı olarak bana hiç uymuyordu.
“Pardon, benim adım küçük hanım değil. Bir daha söylemezseniz mutlu olurum,” dedim.
“O zaman isminizi söyleyin, belki öyle seslenirim,” dedi.
Ofladım bir an.
“Adım Gökçe Hilal Karahan,” dedim.
Beni tanımış gibi bir an gülümsedi:
“Beni bir yerden tanıyor olabilir misiniz?”
“Sizi tanımayan yoktur, polis kızı,” dedi.
Babam polis olduğu için biraz tanınıyordum.
“Hiçbir yerde karşılaştık mı peki?” dedim.
“Doğrusu siz hatırlamayabilirsiniz ama geçen yıl başında bir otelde bir kutlama vardı. Orada karşılaştık. O gün çok sarhoştunuz. Sizi odanıza kadar ben eşlik etmiştim,” dedi.
O gün tam bir utanç günümdü. Babama inat çok içip sarhoş olmuştum.
O gün bana bir adamın yardım ettiğini hatırlıyordum ama kim olduğunu hiç çözememiştim.
Meğer o adam buydu.
“Sadece o gün mü karşılaştık?” dedim.
“Ben her an sizinleydim ama siz fark etmediniz,” dedi.
Anlamaya kalmadan telefonum çaldı. Çantamdan çıkarıp baktım, babamdı. Ayağa kalkıp uzaklaştım.
“Efendim baba?” dedim.
“Kızım neredesin ya?” dedi.
“Baba, ben artık büyüdüm ve parktayım.
Benim de biraz yalnız kalmaya hakkım var.
Ben Ates ve Işıl’ın ablasıyım, annesi değilim,” dedim hiddetle.
Annem evimize bir baskın sırasında—ya da adı neyse—bir suikastta öldürülmüştü.
Ates ve Işıl annem öldüğünde bir yaşındaydılar, daha bebektiler.
Ben ise 11 yaşındaydım.
Annem tam kalbinden iki kurşun, kafasından bir kurşun yemişti.
Çok iyi keskin nişancılar ya da atıcıydılar.
O gün babam görevdeydi ve evde değildi. Baskın gece olmuştu.
Annem, annelik içgüdüsüyle beni korumaya çalışırken vurulmuştu.
Ona bir şey olması bana çok büyük bir yük olmuştu.
Annemin katilleri hâlâ dışarıda mı bilmiyorduk ve bu yüzden sık sık kavga ediyorduk.
Ben annemin katillerini bulmak istiyordum ama babam buna karşı çıkıyordu.
Annem gibi bana da bir şey olmasını istemiyordu.
Ama ben 22 yaşında genç bir kadındım ve hayatımı yaşamak istiyordum.
Telefonu kapatınca gözümden bir yaş aktı.
Sildim ve geri Alaz’ın yanına ilerledim. Hâlâ beni bekliyordu. Banktan çantamı alıp:
“O otelde ne yaşandıysa gerçekten çok ama çok özür dilerim. Bugün sizi rahatsız ettiysem de özür dilerim,” dedim.
Bir an yüzündeki gülümseme ciddileşti:
“Neden ağlıyorsun?” dedi.
“Yok ya ne ağlaması, gözüme toz kaçtı,” dedim.
“Emin misiniz?” dedi.
Emin değildim ama söylemedim. Daha yeni tanıdığım bir adama nasıl güvenebilirdim? Geçmiş beni ilgilendirmezdi.
Hiçbir şey hatırlamıyordum ama illaki bir şey yapmışımdır, eminim.
Tam giderken kolumdan tuttu.
“Pardon ama o gün kafamda şarap şişemi kırdınız, haberiniz var mı? Bana şarap borçlusunuz,” dedi.
Ve emindim, bir şey yapmıştım. Şaşırmadım.
Kendimde bunu yapabilecek potansiyeli görüyordum.
“Gerçekten özür dilerim. Ben acilen gitmem lazım. İsterseniz numaranızı alayım, istediğiniz bir gün buluşup borcumu ödeyeyim,” dedim.
İkiletmeden telefon numarasını verdi. Teşekkür edip yanından gittim.
Eve doğru yürürken aklım hâlâ Alaz’daydı.
Çok hoştu, hem de değişik bir çocuktu. Onu çözememiştim ama o yeşil gözleri çok güzeldi.
Bir sigara daha yaktım ve derin düşüncelerden kurtuldum…
🌕☀️

Gökçe hilal karahan

Alaz yağız yalçın